شعر

ای عشق چه می خواهی توازجا نم
نگاهی کن ، ببین بامن چه هاکرد ی
مراازشهرخودازخانه خودهم برون کردی
مراازبیخ وبن کندی یوتنهایم رها کردی
بگو ازمن چه می خواهی؟
بیاای عشق رحمی کن
به حال این من عاشق
که بی او هیچ وتنهایم
توازشبهای تنهایی چه میدانی
تو از...

هرگزاین جمله زیبا نرودازیادم
جسم من زره ای ازخاک
وطنم ایران است ....

قصه ی روز و شب من سخنی مختصر است، روز در خواب و خیالاتم و شب بیدارم...

مثل هر سال که جا مانده ام از عُشّاقًت

دیده پر اشک و دلی کلبه ی احزان دارم

افسانه ی حیات ،حرفی جز این نبود
یا مرگ آرزو یا آرزوی مرگ

شعرم تو را آبستن است، اما
من خسته ام ول کن خیالم را

چون سایه ای در دلِ شب گم شو
با خود ببر عشقِ محالم را..

ارس آرامی

آنکه زیر سایه ام یک عمر آسوده نشست

آسمانِ باورم را کُشت روزی با تبر

بهزاد غدیری
شاعر کاشانی

صبح بی ترانه

باران دانه دانه رهایم نمی کند
این ابر بی نشانه دوایم نمی کند

مثل کویر داغ تبالوده ام که باز
یک رود عاشقانه صدایم نمی کند

از بسکه خورده ام غم ایام رفته را
صد بغص بی بهانه رضایم نمی کند

با زورقی شکسته به دریا زدم...

میشوی
تکرار در هر واژه ام
می سرایم شعر با تکرارها...

صبح شد
امد صدای چک چک و
بوی بهار..
مثنوی ها و
غزل از تو تلاوت میکنند...

انگیزه ی بیداری و خوابم شده ای
پایان تمام التهابم شده ای

حرفی نزنم که در شب هجرانم
پیمانه ی بهترین شرابم شده ای

تو که چادرنمازت قصه گوی صبح فرداست
تو که غوغای چشمانت ترنم هایِ دریاست

تو که بی کینه هستی، سبز از آواز رودی
تو که در شعرهایم طرح یک خورشید بودی

تو که با هر قنوتت ماه می بخشی به مردم
تو که تنهایی ات شد جویباری از تبسم

تو...

من عهد تو سخت سست می دانستم

بشکستن آن درست می دانستم

این دشمنی ای دوست که با من ز جفا

آخر کردی نخست می دانستم

عکسها سخن از خاطره گویند ولی
دیدن یار کجا لذت دیدار کجا ؟

دور از غرور وجنگ وهیاهو گذاشتم
عشقِ تو را که لای پرِ قو گذاشتم

کودک شدم به شوقِ دلِ آسمانی ام
بر روی ماه چشم و دو ابرو گذاشتم

چربید بر وجودِ من و کلِ هستی ام
مهرِ تو را که توی ترازو گذاشتم

این گونه بود من به مذاقت...

در پریشانی موی فر یار
در هراسانی چهره اش بی اختیار
دل سپردم دل که بردش بی رحم
گیر کرد دلم به مویش در خم
ناگهان سر داد فریاد عقلم
به سطوح آمددگر او کم کم
وای ای دل که تو خاموش باش
کم بگو باشی برایم ای کاش
دل...

خوشا آنانکه با «سایه» همسایه شدند...

(بیاد مرحوم هوشنگ ابتهاج)

بهزاد غدیری/ شاعر کاشانی

دردا که ز تو هیچ خبر از مهر و وفا نیست
افسوس که عشق تو به جزء جور و جفا نیست

از تو هنری غیر شکستاندن دل نیست
والله که چنین راه و روش در خور ما نیست

مردن عاشق ،نمی میراندش
در چراغی تازه می گیراندش

گفتم این کیست که پیوسته مرا می خواند

خنده زد از بنِ جانم که منم، ایرانم

چیزی  که با حضور  شما  گُم  شود  غم  است
بانو   به   احترام    شما   قَدِِّ  من    خم  است

شعری    نگفته ام   که     شود     لایق    شما
شرمنده میشوم که چنین ذوق من کم است

انتظار بی عمل رسم  خدا جویان  نیست

وای  از  ما   که   فقط   منتظر   مولائیم

سخت جانم  که  بدون  تو  نفس  دارم  من

عشق تو خون به رگم بود، ولی حالا نیست

مثل باران بود چشمانش دعایش را بخوان
ربنای دستهایش ، «آتنا»یش را بخوان

قول داده با خودش هرگز نگوید درد را
معنی چشمانِ غمگین و صدایش را بخوان

سینه اش لبریز درد است و ندارد مرهمی
بین این فوج دروغین ، آشنایش را بخوان

بغض صد ساله گلو را تا...