متن عاشقانه غمگین

زمستان آمد و
گرمای وجودم
به تو دادم
آنچه نصیبم شد
قلب یخی تو بود

من هر روز وقتی چشمانم را باز می کنم، ازت تشکر می کنم برای قلبی که به من سپردی.
هنوز پشیمانم از اینکه چرا هنگامِ وداع،
بوسه های بیشتری روی ترقوه ات نزدم.
من هنوز مثل همیشه، ساعت ها به یک نقطه خیره می شوم و حواس پنج گانه ات...

من جامانده از توام
با لب هایی بی بوسه
که هرروز پوستشان را میخورم

دلم خزان است
در این فصل خزان ...
دلم همانند هوای پاییزی گرفته است ...
دلم هوای قدم زدن زیر باران را دارد ...

عصرها کنار چایِ قند پهلویم همیشه، تکه ای از تو را هم کنارِ خودم می نشانم. تکه ای از خاطراتِ گم شده ات را ....

تا تو پیدایت شود، من ، لباس مهمانی بر تن می کنم، موهایم را بالای سرم جمع می کنم، می رقصم و قند را در...

پالتو گرمم نخواهد کرد.. آه
جای دستش توی جیبم خالی است

⁩
مرگ زودرسی است
وقتی با همین بغض های در گلو مانده
بدونِ شب بخیرهای تو
به خواب میروم...

گاهی اوقات فکر میکنم دیگر در کنارت سوختن کافی است من بدون تو به جاهایی می رسم که تو در قلب من نتوانستی به آنها برسی ؛ هزاران نفر بهتر از تو هستند در کنارم ولی میدانم اگر آن بهتر از تو هم در کنارم داشته باشم باز هم با...

شده دلتنگ بشی؟
بغض کنی؟
اشک بشی؟
با خیالِت همه لحظه هامو من بارانم

تو یک عذرخواهی
به بالشِ من بدهکاری!
بس که هر شب
چنگ میزنم نبودنت را...


️

میگویی جدا شده ایم و حالمان خوب است

میگویی زیاد هم بد نیست که نیستیم باهم

تو دل به کس دیگری داده ای و نمیدانی

من به جز تو در این دنیا هیچکسی را نمیخواهم

دلبرکم با هر که میخواهی باش ولی دستانِ تنهای مرا فراموش نکن.
به هر که میخواهی نگاه کن و گوش بسپار، ولی از یاد مبر که من جز تو و زنگِ صدایت هنوز هم نمی بینم و نمی شنوم.
عمیق و آزاد نفس بکش ولی به خاطر داشته باش من...

قلبِ زبان نفهمِ من،
باتوام اِی تپنده یِ خانه خراب کُن،
دیگر با هر گُم گُم ات نامش را درونِ من تکرار نکن
و نبودنش را به رُخم نکش.
دیوانه جان،
"تنهایِ بی سنگِ صبور،"
انقدر خودِ زخمی ات را
به در و دیوارِ سینه یِ از مُشتِ روزگار
کبود...

انتظار می کشیدم که بیایی
چشم براهت ماندم
به لحظه های با تو بودن
اندیشیدم
اما مثل همیشه نیامدی
من ماندم با غم نیامدنت
عشق من .

من خاطرات تو بودم،
خاطرات تلخ و شیرینت.
بگو کدام دست،
کدام بوسه،
کدام تن
مرا از ذهن توخط زد؟

سکوتِ نشستنِ برف،
نبودنت را
چه بلند فریاد میزند!
نگاهم کن...
که استخوان هایم در این سرما
و دلم در نبودنت،
چه تنها میسوزند...
نگاهم کن!
که این چهارفصلِ نبودنت،
چه سخت میگذرد...

پنجشنبه که می شود
دوستت دارم هایم را
خیرات می کنم
شاید به دستت برسد و
فاتحه ای بخوانی
برای روح عاشقم...

دلم می خواهد کسی زنگ بزند، خبر بدهد که مرده ای
که رفتنت اینبار دست خودت نبود
که نبودنت یعنی هیچ جا نیستی
که مردنت دلیل موجهی برای جنون من باشد
که رخت سیاهم را بپوشم
صورتم را بخراشم
گریبان بدرم
سر به بیابان بگذارم
آنچنان بگریم
آنچنان تو را...

گل می خرم هنوز اگر چه برای سطل
تا گل فروش بو نَبَرَد که تو رفته ای

اگر تو ؛ اتفاق می افتادی
می فهمیدم
هنوز معجزه ای هست
اما
قرن هاست که نه دریایی شکافته شده
نه مرده ای زنده،
و تو به جای آمدنت
سالهاست دورتر می شوی.

غمگینم
و کسی نمیداند عشق را در پسِ نگاهِ خود پنهان کردن مرگِ تدریجی ست...
و من برای از دست ندادنت سال هاست که در خود مرده ام !
.

درخت نارنج،
داخل حیاط...
پدر پیرم روی تخت،
مادرم کنارش،،،
--در قاب!

بغضی به مهمانی گلویم آمده است
در این میان
یک چیز کم است،
-- تو!!!

کاش میان این خانه،
--قدم می زدی!

(زانا کوردستانی)

اتاقی تاریک...
چَشمی تَر...
گلویی خشک...
نفسی تنگ ...
.
عاقبتِ شبی،
در پاییز است...

امشب کنار عکس تو . . .
من خواب رفته ام . . .
ازبس که گریه شُسته مرا...
آب رفته ام...
مثل لباس های رها روی بند رخت
پیچیده ام به یاد تو ....
بی تاب رفته ام . . .