ای آدمها که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید! یک نفر در آب دارد می سپارد جان یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید آن زمان که مست هستید از خیال دست یا بیدن به دشمن...
پناه مى برم به خیال از شرِّ حقیقت... بیا باران بزنیم و مست بشیم...
کمی آرام بگیر جانم، کمی شش دانگ حواست را جمع خودت کن. چقدر شیرین است اگر برای خودت یک فنجان چای بریزی و بنوشی تا لحظاتت آغشته به آسودگی شود. اگر دیوان حافظ را که در طاقچه ی اتاق خاک می خورد برداری و واژه به واژه ی آن را...
در خانه ى ویران شده ام چشم ترى بود تا در پى ابروى تو صاحبنظرى بود صد بار شکستى دل من را و ندیدى در قلب فرو ریخته جز تو نفرى بود ؟ هیهات که درد دلم از راه شفا رفت چشمان تو معشوق حریف قَدَرى بود تا چشم من...
موهاتو باز کن بگذار بپیچند در باد اینجا عاشقی با رقص گیسوان تو مست میشود...
اجازه دارم دست وقتتان را بگیرم؟ شما که سرتان بلند است از عشق... شما که با یک گلِ لبخندتان بهار می شوند همه... به من بگویید باران ببارد و آسمان شب نوشیده باشد و ابرها مست از خانه بیرون زده باشند تکلیف ماه چیست؟ ستاره ها یخ های جامی هستند...
"صبح" یعنی من پابرهنه بدوم تا وعدگاه عشق تو انیسِ غنچه های گل سرخ شوی و من مست و بیقرار عطرِنفسهایت را یکجا سربکشم.
کمی آرام بگیر جانم، کمی شش دانگ حواست را جمع خودت کن. چقدر شیرین است اگر برای خودت یک فنجان چای بریزی و بنوشی تا لحظاتت آغشته به آسودگی شود. اگر دیوان حافظ را که در طاقچه ی اتاق خاک می خورد برداری و واژه به واژه ی آن را...
به سال ها بعد فکر می کنم! به زیبایی سپیدی موهایمان. میدانستی؟ پیر شدن کنار تو چقدر می چسبد!؟ اینکه دستانم بلرزند، پاهایم توان راه رفتن نداشته باشند، و کنارت بنشینم و بی اختیار سنگینیِ سرم را روی شانه هایت رها کنم! خوابم ببرد. و رویای آن روزی را ببینم...
شهر در امن و امان است ؟ نگو می دانم پس چرا در خفقان است ؟ نگو می دانم مست از حادثه ی عشق زمین در تب و تاب کو...؟کجا عشق جوان است؟ نگو می دانم شده ویرانه و استادِ مَثَل حیران است..... این چه بَلوا به جهان است ؟...
تن به دریا می دهم اگر تو در عمق این دریا باشی جنون را به آغوش میکشم اگر مجنون،محبوب تو باشد شراب صد ساله میشوم تا که مست کننده دل بیقرار تو باشم همای جانان من تا وقتی که زنده باشم تمام زندگیم را با یک اشاره به قهوه چشمان...
دنیا پر از عطر بابونه است محبوب من! بیا از سر انگشتان این احساس آویزان شویم لبریز و مست تاب بخوریم! دنیا پر از عطر بابونه است محبوب من! بیا شگفتی دوست داشتن را به سینه هامان بسپاریم. بیا ساده باشیم ساده باشیم و عاشق
اجازه هست؟ میخواهم دوستت داشته باشم میخواهم عاشقت باشم میخواهم لب هایم را سوار بر بالِ واژه های عاشقانه یِ همین شعر کنم تا وقتی که تو می خوانی اش بی اختیار ببوسمت... میخواهم مست از عطر تنت شوم خیالت، طعم خواستن میدهد نفس هایت، عطر عشق میدهد وَ لبت،...
خوش به حالِ «حافظ» که نمی دانست ناشر کیست، منتقد چیست، اداره ی نگارش کجاست... اگر چه سایه ی «امیر مبارزالدین» را بر سر داشت که چیزی در حدِ «محرمعلی خان» خودمان بود، اما می توانست رندانه سرِ او شیره بمالد! می توانست بی خیال عکس و عسس، مست کند...
باز بوته های علف مست کرده اند سرشان را به هم می کوبند. هر وقت بوی تو نزدیک می شود داستان ما همین است ...
می بویم گیسوانت را تا فرشته ها حسودی کنند شانه می زنم موهایت را تا حوری ها سرک بکشند از بهشت برای تماشا شعر میگویم برای تو تا کلمات کیف کنند مست شوند بمیرند...
از تن واژه ها پیکری تراشیده ام از تو که عاشقانه بسرایمت تا مست کند جان جهان را....
بطور میانگین بچه ها ۲۰۱ بار، زنها ۶۲ بار، و مردها فقط ۸ بار در روز لبخند می زنن. ما تو وجودمون مجموعه ای از ادمکها و شخصیتهای متفاوتی داریم بیاین با آدمک خنده رو، عاشق و مهربون درونمون بیشتر بیرون بریم دست آدمک عاشق درونمون، همونی که عاشق سعدی...
راهی مقصد دستانش شدم وگرنه من کجا سفر کجا جاده کجا مست چشمانش شدم وگرنه من کجا ساغر کجا باده کجا بیقرار وصل شبهایش شدم وگرنه من کجا امید آینده کجا قفل در زنجیر احساسش شدم وگرنه من کجا وعده پاینده کجا
تقصیر خود حضرت حق است که مستیم طراحی چشم عسلی،ایده ی او بود!
زن موسیقی ست... نُت به نُت عشق... سمفونی آرامی که همه ی تو را می بَرد ... تا مرز بوسه و آغوش... جایی که با هر دوستت دارم... مست می شوی... رها... میان زمین و آسمان ها...
عشق با انگشت های کشیده... پیانو می نواخت... من پابه پای پونه های وحشی می رقصیدم... باران می آمد... بهار نارنج ها همه مست... هوا هوای تو بود...
با آنکه نان برکت است تو اما برایم ، شراب باش .. بگذار با تو مست شوم تا از تو سیر .
این روزها در سرم نهالی شکوفه داده است که گرد عشق می پاشد و عطر آرامشش تمامم را در آغوش می کشد مست می شوم و خنکای نسیم حریر نازک خیالم را تا دشت ها می برد میرقصم و به جایی حوالی بهشت می رسم . آری گویا اردی بهشت...
