متن چمدان

چمدان بستن تو
معنی بیدادگری ست!

ارس آرامی

دردها دارم و شاید که به درمان نرسد
شب بلند است و قرار است به پایان نرسد

بعد تو گم شدم از خانه و دنیا گم شد
رود سرگشته شدم، ساحل دریا گم شد

پنجره خسته شد از بازیِ بیهوده ی خود
یک نفر با چمدان آن ورِ درها گم...

یک چمدان
پر از اشکِ من

یک خانه
پر از عطرِ تو

حالا تو بگو؛
آن که می رود کیست؟

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد

دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد

در اوّل آسایش مان سقف فرو ریخت

هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد

زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند

اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره...

- باران چه می تواند کند ، وقتی چتر ها
پیش از آمدنش باز شده اند ...
من چه می توانم کنم وقتی
چمدان هایت
پیش از رفتنت بسته شده اند.

در دلم شوق پرکشیدن نیست
در نگاه ترم رسیدن نیست

در و دیوار هر دو می گریند
دیگر این خانه جای ماندن نیست

من نفس می کشم هنوز،ولی
این نفس ها که زنده بودن نیست

در خیالم نشسته ای، اما
هر طپیدن که دل سپردن نیست

همه دیدند صبر وطاقت...

روزهامان را
در رنگ های مختلف تا کردی
و در چمدانت گذاشتی

کاش
چون آسمان
چشم های بیشتری برای گریه داشتم

حتا اگر هزار پا بودم
با هر هزار پا کنارت می ماندم
اما
تو با همین دوپا
تنها به رفتن فکر می کنی

و شهریور

عاشقی بود

مردد بین ماندن و رفتن

مسافری که

با یک چمدان می آید

و با یک چتر می رود...

برای رفتن چمدان می بندند،
برای ماندن دل.
من کدام را ببندم؟
که نه خیال رفتن دارم،
و نه توان ماندن...

برای رفتن .. چمدان می بندند
برای ماندن .. دل !
من کدام را ببندم ...! که نه خیالِ رفتن دارم.. و نه توانِ ماندن ..

چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است...

زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک می کنی و می بریش
خودکشی،مرگ قشنگی که به آن دل بستم
دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم...

به مسافران پرواز اوکراینی فکر میکنم.
دقایق آخر در فرودگاه امام با فکر اینکه جستیم!با فکر جنگ پشت سر،با آرزوهای خوب فردا.به دانشجویان پرواز اوکراینی فکر میکنم،با چمدان های پر از دعای مادرانشان...
قلبم مچاله میشود برای شبی که از خنده ی رفتن تا اشک مرگ شان یک پرواز فاصله...

گاه‌آن‌کس‌که
به‌رفتن‌چمدان‌می‌بندد
رفتنی‌نیست،
دوچشم‌نگران‌می‌خواهد

مهاجرت داستان عجیبیست
از آن داستان هایی که مطمئنم که آدم هایش بی اندازه شجاع هستند !
آنقدر که توانستند که از همه چیز دل بکنند
چند کیلو اضافه بار ضروری بریزند توی چمدان ،برای آخرین بار خانه و کوچه و عشق و خانواده را نگاه کنند و دور بشوند...

میترا/آفتاب به یلدا می آویزد/چمدان سنگین آذر

چمدانت را ببند...
اینجا آرامش در سرزمینی عاشقانه
چشم به راه توست...
سرزمینی به نام آغوش من...

بوی یلدا را میشنوی؟

انتهای خیابان آذر...

باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان..

قراری طولانی به بلندای یک شب..

شب عشق بازی برگ و برف...

پاییز چمدان به دست ایستاده!

عزم رفتن دارد...

آسمان بغض کرده و میبارد.

خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست...

کاسه ای...

چمدان دست گرفتم که بگویی نروم
تو چرا سنگ شدی راه نشانم دادی ؟

فصلی
به نام چمدان
در تقویم عاشقانه ها
روی زمستان را
سفید می کند

زندگی یک چمدان است که می آوریش
بارو بندیل سبک میکنی و می بریش...

شهریور این ته تغاری تابستان چمدان به دست آماده ی رفتن می شود جای رد پایش را فصل خزان با برگ های رنگین می پوشاند این پاییز است که با مهر به بدرقه ی تابستان می رود...

چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیز ترین حالت غمگین شدن است

این چیسٺ ڪه چوݩ دلهره افتاده به جانم
حال همہ خوب اسٺ ، مڹ اما نگرانم

در فکر تو بستم چمداݩ را و همیݧ فکر
مثڶ خوره افتاده بہ جانم که بمانم