درخت بودن انتهای خوشبختی ست حتی اگر از شاخه هایت کبریت بسازند! . شاید وقت دلتنگی سیگارش را با دست های تو روشن کند.
صدا می زند مرا آنکه ذهنم را آشفته کرده گوید بنویس شعری بنواز آهنگی تا رها شوی از دلتنگی در این روز ها که پاییز است و برگ ها می رقصند در میان نسیمی که از کوچه دلدار می آید
در اضطراب دلتنگی میان برگ های رنگین بدنبال تو می گردم در باغ آرزو ها که از پاییز سرشارست
تو.... تو کجای قصه می ایستی که ضرباهنگ نبودنهایت بر سمفونی پائیز نقش دلتنگی می پاشد
دل تنگ که می شوم فوت می کنم غبار نشسته به روی قاب عکست را... دست می کشم به روی پیچ موهای مشکی ات و خودم را یک دل سیر به تماشای نگاهت مهمان می کنم تا رفع شود این حال ناخوشی ما به دور از هم...
فصل بیقراری ابرها رسید گل نازم نیستی و باران پر میکند جای خالی ات را
" بیا ببینمت " کلی حرف با خودش دارد ... اگر کسی برایت آن را می نویسد ، تو بخوان : یار جانم ، بی تو حتی هوا را هم ، کم آورده ام ! " بیا ببینمت " تنها یک جمله نیست ، مثنویِ هفتاد مَن است ... کسی...
مهر می آید ولی با بی مهری هایی که کنج دلمان چمباته زده اند چه کنیم! راستش را بخواهی من فکر می کنم یک جای ابراز احساساتمان نشتی دارد... وگرنه این همه واژه و جمله ی عاشقانه چرا گره از کار هیچکس باز نمی کند ولی حالا باید امیدوار باشیم...
پاییز عجیب است! یک دلتنگی و هیجان عجیبی دارد.. مثلا با اینکه دوست داری سرسبز باشد و درخت ها پربار اما حسی ته دلت می گوید..نه! زرد و نارنجی اش قشنگتر است.. یا مثلا دوست داری هوا آفتابی و گرم باشد اما ته دلت هوای ابری و بارانی را بیشتر...
بازم فصل پاییز فصل تنهایی و قدم زدن روی برگهای زرد و نارنجی وزیدن باد و خش خش برگها منومیکشونه سمت تموم دلتنگیام غرق در آرزوهای و رویاهام میشم آرزوی داشتن تو و رویای با تو بودن این آرزو و رویا مدام در حال چرخیدن مثل گردونه ی این روزگار
دلم پرواز می خواهد به سوی آشنایی ها به جای دست، جفتی بال به رنگی ناز می خواهد دلم با راز می گرید ولی آواز می خواهد دلم کابوس می بیند ولیکن خواب می خواهد دلم تنگ است دلم پرواز می خواهد نوازش کن دلم را، ناز می خواهد دلم...
دلتنگ که میشوم با تو قدم میزنم تو سکوت می کنی من لبخند میرنم تو نگاه میکنی من لبخند میزنم تو گریه میکنی من غرق میشوم وناگهان کسی بر شانه هایم می زند
قسم به پاییزی که در راه است... و به پچ پچ های عاشقانه ی برگ ها... در حال افتادن ! قسم به بوسه های آخر... و به باران های گاه و بی گاه... و به آغوش های خالی... قسم به عشق... که من... پاییز به پاییز... باران به باران... آغوش...
فصل عوض می شود جای آلو را خرمالو می گیرد جای دلتنگی را دلتنگی
بی تو این ساعت و این دقیقه ها بیمارند نفس گرم تورا ثانیه ها کم دارند
دلتنگی جسم را نمیکُشد دلتنگی شیره ی روح را میکِشد.
دلتنگم چون خیابانی که از کوچه های بن بست می گذرد .
باز از نگاه خیس من یاد تو می بارد رفیق بر دفتر اشعار من بذر تو می کارد رفیق واژه به واژه خط به خط تنهاتویی مضمون من ای ناجیِ رویاییِ ابیات ناموزون من پر از ترانه می شوم وقتی به یادم میرسی جان میکنم از دوری ات پس کی...
+چرا نمیخوابی؟ _مگه تو میذاری +من!؟ منکه دیگه نیستم _مطمئنی؟ چیه چرا ساکت شدی؟ +من دیگه رفتم خیلی وقته، نمیبینی؟ _خب اشتباه تو همینه، که فکر میکنی رفتی نیستی ببین تو اینجایی،تو همه ی ترانه ها پشت پنجره، تو آشپزخونه تو اتاق، تو خیابون،حتی تو آینه... چه خوش خیالی که...
تنها نه جمعه ها که تمامی طول سال از روزهای بی تو چه دلگیر می شوم
ساعت از نیمه گذشت و دلم آرام نشد و خدا رَحم کند،این همه دلتنگی را
دلتنگی ؛ واژه ای بی معناست وقتی تو در لحظه هایم نفس می کشی و از دور به من نزدیکی هیچ کس مثل من تو را با خود ندارد......
(بی گمان می گذرد) بی گمان، خواهد رسید روزی، که بشویی دست و دلت را، در جوی روان بی گمان آید روزی، تا بنشینی کنار آتش چای بنوشی با شیرینی عمر زندگی را باز ببینی، که باز می خندد به روی تو نترس ای جانم، نترس... بی گمان از پس...
عاشق شده، کار داده دست من و تو دلتنگی تار داده دست من و تو از راه نیامده خش و خش با برگ پاییز، انار داده دست من و تو