مهر می آید ولی با بی مهری هایی که کنج دلمان چمباته زده اند چه کنیم راستش را بخواهی من فکر می کنم یک جای ابراز احساساتمان نشتی دارد... وگرنه این همه واژه و جمله ی عاشقانه چرا گره از کار هیچکس باز نمی کند ولی حالا باید امیدوار باشیم...
چه غریبانه در دلتنگی خودت فرو می ریزی وقتی در خیالت با کسی که جانت شده است حرف می زنی حرف می زنی او نمی شنود تو باز هم حرف می زنی
ای کودک در پستوی دلتنگیم خفته ام تا که تصویرت را در ذهنم نقاشی کنم لبخندها زده ام به سرنوشت تلخم و عجباء که تنها لبخند اعجازم تو هستی کودکم تو را من در آیات گلهای شقایق دیده ام تو را من در اذان طلوع ستارگان دیده ام فریادم خموش...
پاییز عجیب است! یک دلتنگی و هیجان عجیبی دارد.. مثلا با اینکه دوست داری سرسبز باشد و درخت ها پربار اما حسی ته دلت می گوید..نه! زرد و نارنجی اش قشنگتر است.. یا مثلا وقتی دوست داری هوا آفتابی و گرم باشد اما ته دلت هوای ابری و بارانی را...
دلتنگی دیگه یه حدی داره خیلی از آدما میخندن و روبراه دیده میشن اما میشه فهمید که واقعا حالشون خوش نیست مرد و زن و پسر و دخترم نداره تا یه جایی آدم تحمل میکنه و بلاخره از یه جایی میزنه بیرون یکی گریه میکنه یکی قدم میزنه یکی آهنگ...
ساعت دیواری خانه، پولک های درخشنده ی نور را بر لباس سیاه شب، می دوخت پروانه خیره به ماه بود و شمع به تنهایی در سایه ی تاریک ماه می سوخت؛ رهایی من من خوب می دانم دنیا را در سکوت دیوانه کرده اند آنکه باید در پود ابریشم تار...
اصلا جمعه با خودش هم مشکل دارد...! فرد نیست زوج نیست تلافی اش را سر ما در می آورد ! همه اش مرا یاد "تو "می اندازد که نیستی ...
برف یعنی اوج دل نگرانی آسمان ...! می بارد که مبادا رد پای عشق در دلتنگی برگ ها گم شود ...
این پاییز ٬ چقدر پاییز است دلم گرفته ... نیستی و هستم هنوز بی جان و بی رمق ... خسته از روزهای تکراری فرسوده ام در شب های بی روزن سیاهیِ مطلق ...
تو را خودم را و آخر این قصه را به خدا می سپارم باشد که غصه ها دلتنگی ها و این نفس های آخر اسفند را خوش تمام کند.
غم چهارزانو در دلم می نشیند دلتنگی بیخ گوشم غوغا می کند لب می بندم اما حریف چشم هایم نمی شوم اشک روی گونه هایم ذکر ماتم می گیرد و من فرو رفته در آهی جانسوز در خیمه گاه وجودم مرثیه رفتن تو را می سرایم
هوا هم بی تو اینجا نابسامان است نه عطری دارد از شادی نه ساز دلخوشی دارد به پای لحظه میپیچد واز یاد تُ میخواند
انصاف نیست حالا که عاشقت شدم، دیگر از اینجا عبور نکنی... من و خیابان به تو و لبخندهایت عادت کرده ایم... من به جهنم ، بیا که خیابان هم دلتنگت شده است...
از گذشته ها حرفی نزن آینده را تعریف کن چند طلوعُ غروبِ خورشید را ببینم که بیایی!
بیا آشتی کنیم زمانِ خوبی است هوا سرد است نمِ بارانی میزند بهانه ایست برایِ آمدن در آغوشت.... بیا آشتی کنیم به بهانه ی دلتنگی و سرما....
دلتنگی گاهی هوای انباشته ی توست درسقف کوتاه شده ی اتاق زنی ست که خودش را می زند به آن راه وبن بست را تا صدای تکه تکه شده ی مردی در بزرگ راه گریه می کند مردی است ایستاده بر چتر مچاله شده ی آفتاب در انجماد باران وبغض...
ماه پتوی سیاه شب را به سر کشید تا پنهان شود فهمید... دلتنگ تو ام...
پاییز درِ خانه یِ دل را خواهد زد... روزهایِ دلتنگی ما نزدیک است !
در خیالَم نفَسهایَت را در آغوش میکِشَم به وقتِ دلتنگی...
علت خاصی نمی خواهد، نیازی به باران و غروب جمعه هم نیست، زود به زود و بی دلیل می گیرد... دلی که گیرِ کسی باشد!
تنم، وام دار بوسه های آتشینی جا مانده از لبهای داغی ست که تمامم را سوزانده است، و گل بوسه هایی که دشت گونه هایم را هنوز هم آذین بندی کرده است حال جمعه که نه تمام روزها و دقایق و لحظه هایم از یادآوری خاطرات میبارم و دستهای زمخت...
دل ما بود ولی تنگ شما است چرا؟
سال ها بعد ...! مردى کنار تو ، جدول حل می کند ...! و زنى ، کنار من کاموا می بافد ...! و ما هر دو ... پشت پنجره اى رو به پاییز ، دلتنگ خواهیم بود ...! براى امروز ...! براى حالا ...! براى اینجا ...!
دلم به عظمت باران برایت دلتنگی میکند! امروز عجیب... بی تو می میرم...