متن دلتنگی

شبیه باران بهاری
بی خبر بر سرم بریز
تا بشوری دلتنگی های زمستانم را...
نویسنده: علیرضا سکاکی

دلبری های باران برای خیابان ها
مرا یاد تو انداخت...
در این زمستانِ بی برفِ خدا
تو نبودی
و
فیل ها همگی یادِ هندوستان کردند...
.

سکوت میکنم
اما دلم بی وقفه فریاد میزند
چقدر جای تو اینجا خالیست ...

انارهای روی کرسی قدیمی مادربزرگ را می بینم و به آب انارهایی که در میدان ونک خوردیم فکر می کنم...
فال های حافظی که پدربزرگ می خواند را گوش می دهم و به غزل هایی که برای چشم هایت سرودم فکر می کردم...
راستش را بخواهی، امشب مدام با خودم...

اسفند ماه انگار با یازده ماه قبلش فرق دارد.
اسفند ماه صبور است، انقدر صبور که غصه های یک سال را روی دوشش نگه می دارد تا بهار بیاید و جان تازه ای به ماه ها بدهد.
اسفند ماه گریه ها و دلتنگی ها و جدایی هایی را که ماه...

خبرها را دنبال می کنی؟
نبودن تو و اشک های گاه و بی گاهِ من دارد کار دست این شهر می دهد...

سمتِ دلتنگیِ ما
چند قدم، راهی نیست
حالِ ما خوب؛ فقط
طاقتمان طاق شده...!
.

جمعه هم روز بی آزاری بود،
اگر
هنوز نرفته بودی...

باید به آغوش عکس هایت پناه برد؛
از شر شب های "مطلقا بی تو" ....

.
آخرین جمعه پاییز شده، پیش بیا ...
به غم انگیزی این روز بیاندیش بیا ...

میگویند فراموشی فرای هر دردیست
نمیدانند که فراتر از فراموشی،
همآغوشی با دلتنگیست...

چند تکه تصویرِ مبهم
گوشه ی ذهن
در آشوب های درهم شبانه ام
میانِ عاشقانه های خواب و ستاره
از تمامِ شب
تنها تورا
به خاطر دارم
و من
با همه دلتنگی هایم
ردِ عطرِ موهایت را
بار ها
هم آغوش می شوم ....

چند وقتیست حال و روزم خوش نیست
هر شب انگار زنی غُرغُرکنان دارد
رخت چرک هایش را با حرص
تویِ مغزم میشوید
مدت هاست به خوابم نمیایی...؟!
تو مگر قول نداده بودی برمیگردی؟!
از کدام کوچه رفتی آن شب؟!
که من تمامِ شهر را
وجب به وجب گشتم و نیافتمت...؟!...

مینوازمت...
نوشتن هیچ دردی را دوا نمیکند...
قلمم را بگیر و ساز دلم را بیاور.....
مینوازم تمام عصیان ها را....
تمام بودن ها را.....
تمام رفتن ها را.....
خوب میدانم گوشه قلب تمام انسانها یک صندلی خالی دارد....
تمام نبودن ها را کنارت بوده ام.....
شعرهای ناسروده باران و بوسه...

تمام دلم سرشار از دلتنگیست
چقدر دلم را تنگ کرده ای
تمام لباس هایم گشاد شده اند

همه ی ما گهگاهی از دلتنگی،
هوای دل های مان ابری می شود؛
حتی بعضی مواقع ابرهای خفته
در گلویمان صاعقه می زنند؛
و نم نم باران
از گوشه ی چشم هایمان جاری می شود؛
و چنگ می زنیم؛
به خاطرات خاک خورده ی روز های آفتابیِ مان،
با خود...

شب و دلتنگی من...
غزل چشمانت...
بغض سنگین و تپش های دل ویران است
همهٔ احوالم...

جمعه هایِ ساکت
جمعه هایِ بی هیاهو
جمعه های اسیرِ باورهایِ تقویمِ ما
جمعه ها را ما ساخته ایم
برایِ در رفتن خستگی هایِ هفته
جمعه تنها تر از من و تو است
بیا چای دَم کنیم و
نوازش کنیم صورتش را
بنشینیم وشعری بخوانیم
برایِ رفعِ دلشوره هایش
جمعه...

من همین یک نفرم،
در دلم امّا انگار
صدنفر مثلِ من
از رفتنِ تو غمگینند..!

دو فصل است تقویم دلتنگی ام
خزانی که هست و بهاری که نیست

‏بعد تو،
هی چای خوردم،
صبر کردم،
چای خوردم...

گاهی باید دور شد و فقط نگاه کرد. دور شد از هیاهوی آدمها،زندگی، دنیا.
گاهی دور میشم تا به سکوت و آرامش خودم برگردم، به اون کسی که میون روزمرگی ها و تناقض ها جاش میذارم و فراموشش می کنم.
.
اون منِ ساکت و آروم رو بیشتر دوست دارم....

دلتنگی می شود بغض
و در نهایت دریاچه نمکی
که بر چهره ات روان می شود

همه ی ما یه جایی، یه شهری یا کشوریُ تو ذهنمون داریم که دلتنگش میشیم.
.
من بعد از خیابون ولیعصر تهران که برام پر از خاطره و نوستالژیه، عاشق این برج های دوقلو و فضای پارکش و حال و هوای آدم هاش هستم.
.
جایی که تمام سالهای قبل...