شعرها هیچ خاصیتی ندارند مگر آن که من برای تو بنویسم و دیگرانی بخوانند و عاشق دیگران شوند!
زیاد فاصله داریم، من ز تو دورم تو آب می خری و من گناه می شورم برای ماهی دریا، تو دانه می ریزی و این منم که همیشه به فکر یک تورم
شب بنفش نگاهت به روز روزنه ی من هوای سرد دل تو به روی شاد دل من دلم عجیب گرفته است به وقت مغرب اشراق بود که قطره ی اشکی چکد به روزن این باغ هوا، هوای بهار است در این بنفشه ی الهام زمین، زمین خیال است زمان، زمانه...
برای پرواز ابتدا باید تا لبه ی پرتگاه رفت. من از آن پروانه ها نیستم که بال بگشایم بر فراز گل واژه ها لطیف و تُرد و بس نجیب من چون عقابم یا شاهین م تیزپرواز، یا شاید یک «باز» با بال هایی باز خشن و بس عجیب!...
چه کنم؟ دل به که بندم؛ به کجا روی کنم! بازگو، ای به کنار دگری خفته ی من... .
من به بند تو اسیرم تو زمن بی خبری؟ آفرین! معرفت این است که ز من می گذری
به تو خو کرده ام، مانند "سربازی" به "سربندش" تو معروفی به دل بردن... مونالیزا به لبخندش تو تا وقتی مرا سربار می بینی، نمی بینی- -درخت میوه را پرُبار خواهد کرد پیوندش! به تو تقدیم کردم از همان اول، دلت را زد... بهای شعر هایم را بپرس از آرزومندش!...
بعد تو تکهٔ قلبم به کسی جفت نشد عشق آن چیز قشنگی که پدر گفت نشد بعد تو داغ ترین سوژه مردم بودم قل هوالله احد... رکعت چندم بودم
مثل کبریت کشیدن در باد زندگی دشوار است من خلاف جهت آب شنا کردن را مثل یک معجزه باور دارم آخرین دانه کبریتم را میکشم در این باد هرچه باداباد
مرا محتاج رحم این و آن کردی ملالی نیست تو هم محتاج خواهی شد؛ جهان دار مکافات است...
احساست می کنم باهمان ردِ لبخند با همان برق چشمان خرمایی تیره ات با همان عطرِ تیزِهمیشگی باور کن اینجا کسی میان بی مرز ترین رویا در عمقِ قصه های هزارو یک شبش هزار و یک شب با تو زندگی می کند من احساست می کنم در مجنون ترین حالتِ...
با یقین آمده بودیم و مردد رفتیم به خیابان شلوغی که نباید رفتیم می شنیدیم صدای قدمش را اما پیش از آن لحظه که در را بگشاید رفتیم زندگی سرخی سیبی است که افتاده به خاک به نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیم آخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی ست...
دردِ دل با کَس نگفتم، دردِ من گفتن نداشت خنده بر لب می زدم، هرچند خندیدن نداشت
خاطرش نیست ولی خوب به خاطر دارم که در آغوش خودم، قول نرفتن می داد .
لعلست یا لبانت قندست یا دهانت تا در برت نگیرم نیکم یقین نباشد
مینوازمت... نوشتن هیچ دردی را دوا نمیکند... قلمم را بگیر و ساز دلم را بیاور..... مینوازم تمام عصیان ها را.... تمام بودن ها را..... تمام رفتن ها را..... خوب میدانم گوشه قلب تمام انسانها یک صندلی خالی دارد.... تمام نبودن ها را کنارت بوده ام..... شعرهای ناسروده باران و بوسه...
از تو شعر می نتَوان گفت اخِر لب هات آنقدَر که شیرین بود لب هام چسبیده به هم....!
وقتی که تو رفتی دل من ویران شد هر لحظه وهر ثانیه ام زندان شد انگار که این عقربه های ساعت در قاب شکسته زمان پنهان شد
گاه باید رفت باید کوچ کرد گاه باید پرسید سهم من اینجا چیست هر دو چشمان من از ازل بارانیست جای جای این شهر خالی از عاطفه است مردمش خاکستری تکه سنگی جای دل چشمهاشان بی فروغ هست اینجا آیا ذره ای عشق و امید؟ آه ،هرگز هرگز همه اینجا...
از وسعت تنهایی ام آن قدر بگویم تنها کَسِ من بودی و من هیچ کَسِ تو
برای ما که کسی شعر نخواهد گفت خوشا به حال تویی که مخاطب شعری... ️️️
🌹علی مولاعلی والاعلی اعلا علی دانا وصی سید بطحا 🌹 🌷علی داماد پیغمبر🌷 🌹علی باب یتیمان وعلی یار ضعیفان و علی خصم پلیدان 🌹و 🌷 علی هست فاتح خیبر🌷 🌹علی جان و علی جانان علی مست و علی مستان علی همراه مظلومان 🌹 🌷علی هست ساقی کوثر🌷 🌹علی زاهدعلی عابدعلی...
جهان کوچه سبز پیوندهاست بهشت خدا پشت لبخند هاست
ترش رویی میکنی با چهره ی شیرین خود چون انار ساوه خوش طعمی، مَلَس بانوی من
