اگر تو ؛ اتفاق می افتادی می فهمیدم هنوز معجزه ای هست اما قرن هاست که نه دریایی شکافته شده نه مرده ای زنده، و تو به جای آمدنت سالهاست دورتر می شوی.
غمگینم و کسی نمیداند عشق را در پسِ نگاهِ خود پنهان کردن مرگِ تدریجی ست... و من برای از دست ندادنت سال هاست که در خود مرده ام ! .
درخت نارنج، داخل حیاط... پدر پیرم روی تخت، مادرم کنارش،،، --در قاب! بغضی به مهمانی گلویم آمده است در این میان یک چیز کم است، -- تو!!! کاش میان این خانه، --قدم می زدی! (زانا کوردستانی)
اتاقی تاریک... چَشمی تَر... گلویی خشک... نفسی تنگ ... . عاقبتِ شبی، در پاییز است...
امشب کنار عکس تو . . . من خواب رفته ام . . . ازبس که گریه شُسته مرا... آب رفته ام... مثل لباس های رها روی بند رخت پیچیده ام به یاد تو .... بی تاب رفته ام . . .
دیشب دلم... روی دست هایم جان داد... این روز های آخر... به دور دست ها خیره می ماند... بی صدا بغض می کرد... و گاهی آه می کشید... چشم به راه بود... می فهمی ؟! چشم به راه....
من در هرلحظه از شبانه روز انتظار ضمیری را می کشم که از آن من نیست ،.. و قطعا در این لحظه که درمی یابی جز او کسی را نداری، آسمان بی رنگ تر از همیشه جلوه می کند.
یلداهای زیادی است که رفته ای و شب های من همیشه کارشان به یلدا می کشد بی آنکه کسی دور هم جمع شوند! یلدا بلند ترین شب نداشتن توست...! ...
و من هنوز هم به یادت زیر باران آرام و بی صدا خیس میشوم!
شب ماه را در آغوش میگیرد روز خورشید را و آسمان هر دوی آن ها را اصلا نمی فهمند شاید روی زمین کسی از آغوشی جدا شده!
چشمانم ؛ رود شده اند در خالیِ نبودنت آن قدر نیامدی که جان رویاهایم را آب برد
از وقتی رفته ای دست های خیالت در زمینِ دل من بذرِ بغض می کارند.
بعد تو چشم من صدها خزر گریست دنیا بدون تو جز یک شکنجه نیست
پس لرزه های رفتنت از زلزله سنگین تر است دیگر کنارم نیستی این از همه غمگین تر است
کنج خلوت من یعنی بهانه هایی که داشتم و نیامدی تا تمام شود دردهایم که با من همین جا خاموش نشست و زخم کرد تا آبم کند دعایی که هر بار بیشتر اجابت نشد من اینجا بی تو یادم رفت نفس بکشم و همه یادشان ماند من بی تو همانم...
مثل یه دیوونم دلتنگ و بارونی اشکام سر میره توو هر خیابونی قلبم ترک خورده حال بدی دارم هیچوقت نفهمیدی چقدر دوستت دارم
" مهرترین " ماه سال شده ام بعد رفتنت ... پاییزِ پاییزِ پاییزم ... .
اتاقم خالی شده ، خالی از تو.. خالی از من ، خالی از زندگی.. همه چیز را برده ای جز خاطراتت، راستی کوله بارت را نگا کن انگار مرا هم برده ا ی .. رنگ اسمانم. .شوق خنده هایم و طعم چای عصرانه ام..
از پارک ها دلگیرم، نیمکت یک نفره ندارند! نمی دانند این شهر بیشتر از آنکه عشق های به هم رسیده داشته باشد تنهای رها شده دارد...
دلتنگ که میشوم به دیدار نیمکت قدیمیمان میروم واندکی انجا میمانم و به دریا خیره میشوم تو چقدر شبیه دریا بودی!!!! مراشیفته خودکردی،به اغوش کشیدی و درعشق خود غرقم کردی و وقتی غرق در عشقت بودم !! مرا به سوی ساحلی نا امن پس زدی تو چقدر شبیه دریا بودی!!!!
و شاید غمگین ترین موسیقی بی کلام جهان صدای پای رفتن توست که هنوز در من مانده ... .
خواب هایم از عطر تو مى زنند بیدار مى شوم در ، انگار که بگوبد: آرام بخوابی،بوسه بر پیشانى،خداحافظ بسته مى شود و من مستِ عطر جامانده ات در خانه بى هوش مى شوم دلم میخواهدت یک بار به بیدارى آغوشت شوم و بمانى . وقت های رفتن درها موجودات...
هر صبح از خواب می پرم عجله می کنم دلفین های آبی را به موهایم می زنم جای لب هایت را بر لب هایم صورتی می کنم میز را می چینم صدایت می زنم بعد به یاد می آورم از پاییز به بعد دیگر نبوده ای و من هر صبح...
می نشینم با خیالت چشم می دوزم به در در هوایت شب به شب از عمر من کم می شود
