متن کوتاه

امان از زلف مشکینت.
که میگیرد ز تن، جان و دل و دین را.

خسته ام، دیوانه ام، درمانده ام.
جز آن سیه چشمان تو، نیست درمانی مرا.

چشمات یه کاری داد دستم.
که غیر از تو ز کل این جهان خستم.

هر چقدر یک نفر بیشتر حرف بزنه،
کمتر باید حرفاشو جدی گرفت.

حال مرا فقط جمعه

میفهمد

که در غروب اش

دلتنگی آوار شده...

همه بالاخره رنگ واقعی خودشونو نشون میدن
صبر داشته باش...

شادی، نداشتن غم نیست؛
بلکه داشتن کوهی از غم
و غلبه بر این کوه است...

پشت هر آدم موفق، کوهستانی سرد و تاریک از اهمیت ندادن به دیگران و نظراتشان است

برای خیانت هزار راه وجود دارد
ولی هیچ کدام به اندازه ی
تظاهر به دوست داشتن
کثیف نیست!

همچنان ایستاده منتظر خواهم ماند
حتی اگر هیچ وقت نیایی ...

تو آن غزالی و من، شیرِ مستِ پا بَسته

که از تو می‌کَنم اما ، نمی‌روم هرگز...

او داشت گور تو را می‌کند
تو نگران خستگی دستش بودی
بخواب آدم احمق.

مست و خراب تو شدم،
وقتی چشمان تو را نوش نگاهم کردم.

بی تو بعید است،
جان سالم در ببرم از این همه دلتنگی.

ای عشق بترس از دل دیوانه که روزی
بیرون بزند آن رگ شهریوری ما هم

بروید لای زندگی...!
غلت بزنید خوشی را...!
ببوسید همان را که باید...
بیرون خبری نیست...️

عادت های قدیم را
همه ترک کردم
جز دوست داشتنت را!
که دیگر عادت نیست
در جانم رخنه کرده

به بعضیام باید گفت :
اگه گُهچین روزگار داشتیم آدمایی مثل شما زنده نبودن :)

مهم نیست که من کی هستم
من رو از روی کارهایی که می کنم میشناسند

به وسعتِ ویرانیِ دلم بنا کردی...

که عشق، خانه که نه، آسمان می‌سازد

متاسفانه نه ظاهر دارین نه باطن،
تنها چیزی که دارین ادعاست :)

تنهایی بزرگت میکنه
اونقدر بزرگ که شاید دیگه هیچوقت تو زندگی هیچکس جا نشی!

اگر گردِ کسی بسیار گردی...
اگر چه بس عزیزی خوار گردی!

رفیق شب های سرد و طوفانی.
تو هم امشب به یاد من نمیخوابی؟