متن تنهایی

مرا انتظار
مرا صبر
مرا تنهایی
مرا فاصله
و مرا پاییز از پای در آورده است؛
از من هیچ نمانده است
جز لبی که برای بوسیدن رگ گردن تو
هنوز هم نفس نفس می زند...

کاش،،،
کسی به پرسد:
چرا لبخندهای تو؛
اینقدر بی رنگ است!؟
و من،،،
همه چیز را
بیاندازم گردن تنهایی!


(رها)

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخهای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

کلافگی هایمان از جای دیگریست و ما گناهش را می اندازیم گردن عصر جمعه
صبح شنبه
فصل پاییز.....
اینها بهانه است جانم!
پاییز در دل ماست
از دردیست که در قلبمان می پیچد..
اگر اویی که باید ؛ می بود ؛ پاییز با آنهمه رنگِ دلنواز ، فصل عاشقی ها...

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی
تو همان ناب ترین جاذبه ی دنیایی

تو پر از حرمت بارانی و چشمت خیس است
حتم دارم که تو از پیش خدا می آیی

مثل اشعار اهورایی باران پاکی
و به اندازه ی لبخند خدا زیبایی

خواستم وصف تو گویم...

نمیدونم کدوم درد بزرگ تریه؛
این که تو نباشی
یا باشی و مال من نباشی..
اما اینو میدونم
هر دوش یه نتیجه داره: تنهایی.
و تنهایی از همه چی بدتره!

حواست هست عزیز؟
این روزها چقدر عاشقانه های من به دار
بی مهری های تو آویخته شده !؟
منی که به راحتی امید بسته ام به دلم!
دل بسته ام به دلت!

دلی که دیگر حتی به دنیای تنهایی من نیز نمیچسبد!
آه ای بی انصاف ِ پر خاطره ام!...

یک جمعه
تنهایی ات را
به قهوه مهمان می کنم
تلخ تلخ
من
با لبخندم
تو
با حرفهایت
شیرینش کنیم

تنهایی میتونست خیلی دلچسب و خوب باشه به شرط اینکه فکر و خیال هم تنهامون بزاره...!

پاییز
نه رفتنی ها را بدرقه میکند
و نه به استقبالِ رسیدنی ها می رود
دغدغه یِ پاییز
تسکینِ دل آشوبی ها و دلتنگی ها است
دلهره یِ پاییز
برای دل هایی است که وقتی
پا رویِ برگ هایِ خشک خیابان میگذارند
خوب نمیشوند
اینجا آدمها
قدم به قدم
در...

این تکنولوژی لعنتی در چمدانش راحتی داشت ولی خوشی ها را از جاده ی زندگیمان کنار زد. جاده ها آسفالت شدند تا رفت و آمد راحت شود اما ما همیشه میرفتیم و آمدنی در کار نبود! تلفن جای هم صحبتی های چشم در چشم، شب نشینی های زمستانه و دیده...

پاییز
بهانه ی گرفتن دست های توست
وگرنه این همه رنگ وُ
خیابان های زیبا
به چه درد میخورند
" تنهایی" ...

گاهی بایددوستت دارماتو؛نگه داری توخودت
چون اگه بدونه دوستش داری میذاره ومیرهواگه بره
تومی مونی بایه قلب زخمی وشکسته،با چشمای گریون،
ویه دنیا حسرت...!
حسرت دیدن دوبارش،حسرت شنیدن صداش،حسرتِ...
تو می مونی ویه اتاق سردوتاریک،تنهای تنها
تازه می فهمی چه قدربی کس وتنهایی وبایه عالمه دلتنگی
وقتی به خودت میای...

تنهایی
از معدود لذت هایی است
که نمی توانی
با دیگری قسمتش کنی ...

من که نمیگم چشمات واسه من باشه
یا براش باید یا نباید بیارم
ولی میگم حیفه...!
حالا که این همه به دلم نشسته
حالا که بعد این همه سال چِشمام اهلیِ یه نگاه شده؛
که هروقت با دیدنشون یادِ معلم مهربونِ اول دبستانم میوفتم
که مابینِ شلوغی های زندگیم ؛...

تنهائی هایمان را
با یکی که فکر می کردیم
شبیهِ خودمان است
و کفترِ دلش جَلدِ نگاهمان شده
تقسیم کردیم
.
تا به خودمان آمدیم
گوشه نشین تَرِمان کرده بود...!!!
.
ما هم مداد و دفتری برداشتیم
خیال و دلتنگی هایمان بر دوش
رفتیم توی خانه ای
دور از هیاهوی...

تنهایی مهربانم کرده است
شبیه سربازی که
از روی برجک دیده بانی
برای تک تیرانداز آن سوی مرز
دست تکان می دهد...



برشی از یک شعر/ از کتاب دورآخر رولت روسی

از حالت پاییزی چشمان تو پیداست
تقویم من امسال پر از روز مباداست

عاشق شده ام مثل غروبی که بداند
خودسوزی خورشید فروپاشی دنیاست

چون برگ که می رقصد و بر خاک می افتد
افتادنم از اوج به پای تو چه زیباست

قلبم به زبان تو اگر ترجمه می شد...

اینجا هوا ابری ست
و من در آبشخور حوادثش
پیِ تنهاییِ خود می گردم....

درختی شده ام بی بار
که برگهایم سبز است
و ریشه هایم زرد
پنهانش می کنم
تا سپیده ، غروب را در من نیابد

من زیاد زندگی را به خودم زهر کرده ام. زیاد خریت کرده ام. جمعه های زیاد، عیدهای فراوان، سفرهای دور و دراز، شب هایی که باید موفقیتم را جشن می گرفتم، وقت هایی که باید از طعمی که میچشم لذت می بردم، من حتی ایستادن زیر ایفل را به خودم...

گاه گاهی قفسی می سازم
با رنگ ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود.
چه خیالی، چه خیالی، ...
می دانم
پرده ام بی جان است.
خوب می دانم ،
حوض نقاشی من بی ماهی است...

حتما این پاییز هم مثل همه ی پاییزهای دیگر میگذرد، خواننده ها دوباره آهنگ های جدید بیرون میدهند و از تنهایی و خاطرات آدمهای رفته حرف میزنند، حتما بچه مدرسه ای ها دوباره توی دفتر املاشان برای سین یک دندانه اضافه میگذارند و برای پ یک نقطه کم، دانشگاه ها...

یک عصر غم انگیز
لابلای روزهایی که
حتی غم
از توصیفش عاجز است
با استکانهایی که مرا
در گهواره ی اندوه
بی ملاحظه ی سرریز شدن اشک
تکان می دهند
این تکان دهنده نیست؟
که با دست های یخ زده
جوری استکان را بچسبی
که انگار
می ترسی حرفهایت از...

امشب در آسمان
ماه نمی تابد
و آبشار گیسوانت را
کسی نمی بافد
امشب دست نوازشی
تو را نمی نوازد
و هیچ سازی
برای خواب تو
لالایی نمی سازد
امشب
سهم دستانم ازتو
فقط تنهاییست