میگویند فراموشی فرای هر دردیست نمیدانند که فراتر از فراموشی، همآغوشی با دلتنگیست...
چند تکه تصویرِ مبهم گوشه ی ذهن در آشوب های درهم شبانه ام میانِ عاشقانه های خواب و ستاره از تمامِ شب تنها تورا به خاطر دارم و من با همه دلتنگی هایم ردِ عطرِ موهایت را بار ها هم آغوش می شوم ....
چند وقتیست حال و روزم خوش نیست هر شب انگار زنی غُرغُرکنان دارد رخت چرک هایش را با حرص تویِ مغزم میشوید مدت هاست به خوابم نمیایی...؟! تو مگر قول نداده بودی برمیگردی؟! از کدام کوچه رفتی آن شب؟! که من تمامِ شهر را وجب به وجب گشتم و نیافتمت...؟!...
مینوازمت... نوشتن هیچ دردی را دوا نمیکند... قلمم را بگیر و ساز دلم را بیاور..... مینوازم تمام عصیان ها را.... تمام بودن ها را..... تمام رفتن ها را..... خوب میدانم گوشه قلب تمام انسانها یک صندلی خالی دارد.... تمام نبودن ها را کنارت بوده ام..... شعرهای ناسروده باران و بوسه...
تمام دلم سرشار از دلتنگیست چقدر دلم را تنگ کرده ای تمام لباس هایم گشاد شده اند
همه ی ما گهگاهی از دلتنگی، هوای دل های مان ابری می شود؛ حتی بعضی مواقع ابرهای خفته در گلویمان صاعقه می زنند؛ و نم نم باران از گوشه ی چشم هایمان جاری می شود؛ و چنگ می زنیم؛ به خاطرات خاک خورده ی روز های آفتابیِ مان، با خود...
شب و دلتنگی من... غزل چشمانت... بغض سنگین و تپش های دل ویران است همهٔ احوالم...
جمعه هایِ ساکت جمعه هایِ بی هیاهو جمعه های اسیرِ باورهایِ تقویمِ ما جمعه ها را ما ساخته ایم برایِ در رفتن خستگی هایِ هفته جمعه تنها تر از من و تو است بیا چای دَم کنیم و نوازش کنیم صورتش را بنشینیم وشعری بخوانیم برایِ رفعِ دلشوره هایش جمعه...
من همین یک نفرم، در دلم امّا انگار صدنفر مثلِ من از رفتنِ تو غمگینند..!
دو فصل است تقویم دلتنگی ام خزانی که هست و بهاری که نیست
بعد تو، هی چای خوردم، صبر کردم، چای خوردم...
گاهی باید دور شد و فقط نگاه کرد. دور شد از هیاهوی آدمها،زندگی، دنیا. گاهی دور میشم تا به سکوت و آرامش خودم برگردم، به اون کسی که میون روزمرگی ها و تناقض ها جاش میذارم و فراموشش می کنم. . اون منِ ساکت و آروم رو بیشتر دوست دارم....
دلتنگی می شود بغض و در نهایت دریاچه نمکی که بر چهره ات روان می شود
همه ی ما یه جایی، یه شهری یا کشوریُ تو ذهنمون داریم که دلتنگش میشیم. . من بعد از خیابون ولیعصر تهران که برام پر از خاطره و نوستالژیه، عاشق این برج های دوقلو و فضای پارکش و حال و هوای آدم هاش هستم. . جایی که تمام سالهای قبل...
اول صدای تیر می آید بعد صدای مرگ... ۲ عشق نامی جز مرگ ندارد و خدا نامی جز عشق این را من می دانم و تو که چاقو را از قلبم در نمیاوری ۳ غم هر روز در چشم هایم تکرار می شد و پاییز هر سال در سیگار با...
غرق دلتنگی ام حتا اگر دوستم نداری برایم نشانه ای بفرست این بغض ها تا نشکنند سینه ام آرام نمی گیرد...
دوری ات ، دوری یک شاه ز یک مملکت است غم دلتنگی شب های رضا خان ، سلام
دلتنگی یعنی حال من . امروز مثل بچه ها بهانه گیر شدم وقتی دیدم دختری شانه به شانه پدرش راه می رود... امروز مثل کودکی هایم به کنج اتاق پناه بردم وقتی یادم آمد محکم ترین تکیه گاه زندگیم را ندارم امروز دلم خیلی بابا می خواست
دوست داشتم کنارم باشی تا از بودنت با گلدان های لب پنجره ساعت ها حرف بزنم و وقتی صدایت می زنم آسمان از شادی زمین را غرق در باران کند دوست داشتم کنارم باشی با من اندکی ابر بنوشی که وقتی اسم باران می آید هر گوشه زمین عشق را...
پنجره ی دلتنگی من همیشه به سوی نبودنت باز است!
گوشه ای نشسته ام و دویدن ثانیه ها را از مرز روزها و شب ها نظاره میکنم اما مدت هاست نه دیگر این اتاق کوچک راضی ام میکند نه پنجره ای که یک وجب بیشتر آسمان ندارد دلم تنگ است... برای ستاره ها برای سکوت ماه برای رقص مهتاب برای...
قدم به قدم ساحل را می گشتم شاید جایی پیدایت کنم دریا همچنان آرام بود و دلم ناآرام سنگین تر می شد آه دلم گویا حوصله دریا هم سر میرفت از هر چه آشوب که بیرحمانه خط های صورتم را به رخش می کشید جوری شد دل دریا هم ناآرام...
دلم تنگ است و تنها زخمی ام و آواره هراس پروازی دوباره سربه زیرم کرده و دلم را سنگین حجم سکوت این روزها حرفهای دل را میخشکاند زبان سخن نمی گوید عجب عاشقانه تلخیست!! این دلتنگی آن هم از نوع دلتنگی برای تو...
من این روزها حالش خوب نیست... بیتابی میکند...بهانه ی تو را میگیرد کاش قبل رفتنت گفته بودی چطور آرامش میکردی