شعر کوتاه

عجبا که این پاییز،
به هق‌هق گریه نیافتاد ـ
هیچ ابری!

گره بختش وا نمی‌شود،
گره‌کوره شده ـ
دخترِ ترشیده!

عُمر قرض می‌کند،
دربدر جوان شدن است ـ
پیرمرد!

زندگی زیبایی‌هایش را،
از دست می‌دهد ـ
بی‌حضور زن!

در آغوش تو،
نفس‌های شبانه‌ام ـ
شبنم می‌شوند!

تنها شبی را به من بده،
تا همسفرت گردم ـ
زمزمه‌ی نسیم شبانه!

راه را گرفته،
به پشت سر نمی‌نگرد ـ
غروب آفتاب!

سپیده‌دمی خرداد ماهی،
آخرین سفر مادرم ـ
دلی شکسته!

با غم و اندوه اندوده شدند،
سر و دلم را می‌شکند ـ
هر روز!

تونلی‌ست که پایان می‌یابد،
از عمر می‌کاهد ـ
به کام درد!

می‌خواهم هر صبحم را،
در چشمان تو روز کنم ـ
مردی خوشبخت!

باغ لیمویی می‌دانم،
به دست باغبانی پیر ـ
رنگ پاییز به خویش گرفته!

نه نوشته می‌شود،
نه زبان دارد که سخن راند ـ
بوسه!

گلدانی شکسته است،
به درد دوری‌ات ـ
نالان است دل!

رازآلود می‌ماند،
در میان بقچه‌ی زندگی ـ
عشق من و تو!

همه‌ی فصل‌ها،
نیازمند مِهر تو هستیم ـ
من و گل‌هایت!

بیا بچینیم شاه‌توت،
بتکانیم درخت‌های توت را ـ
به یاد کودکی!

دخترک بهار است،
که پیراهنی از گل نرگس به تن کرده...
نوروز!

دور و دراز شد،
چون روزگاران خیلی‌ دور...
دیدار تو!

تُره‌ی زلف پُر مُهر زن،
فرمانبردار هر راهی می‌کند
اسب چموش را...

تنها برگی کافی‌ست
برای نصب تابلویی
جهت نشان دادن اوج زیبایی
فصل پاییز...

تکه ابرها را می‌شمارد،
چشم‌انتظار بارانِ است ـ
مزرعه‌ی تشنه!

گیسو افشان کرده است،
در برابر باد می‌رقصد ـ
بید مجنون!

نسیم صبح،
تار به تارش را به رقص در می‌آورد ـ
موهای ابریشم!