شعر

من اگر کافر و بی دین و خرابم
به تو چه؟

هم بغض و پُر از یقین و باور هستی
دلخسته ولی همیشه یاور هستی
بارانی و بر وسعت دل می باری
با روح زلال و پاک... "مادر" هستی

بوسه ای دزدیده ام قاضی مرا محکوم کرد
گفت بگذارش همان جایی که دزدی کرده ای...

قلب سرخ و بزرگ جهانی
افتخار دل عاشقانی
عشق و خوشحالی و جشن و لبخند
این هم از پنجمین قهرمانی

حال دلم خوب نیست...
منم و یک فنجان چای
تکیه داده ام ...
به پشتیِ قدیمیِ قرمز اتاق...

چند بیتی شعر سروده ام
از برق چشمانش...
از سکوت پر از رضایتش...

صدای کلاغ های سرگردان
بر فراز آسمان خانه
خبر از اتفاق غریبی می داد.
اتفاق افتاد...
آن هم چه...

هرگز تو نگو جمله ی دل کندن را
با من تو بگیر حس دل بستن را

با قلبِ شکست خورده ام ، بازی باز؟
تکرار نکن بازیِ دل بردن را...
..
..
بهزاد غدیری(شاعر کاشانی)

الهی به مستان میخانه تو
به عاقل های دیوانه تو

به نور صبح دل های عاشق
به رقاصانه در رقاصه تو

می بده تشنه نوشیدن می با توام
در عطش مستی بد با تو ام

آمده ام مست ام کنی ای خدا
آماده ی رقص ام کنی ای خدا

به...

معروف شده خنده ات آنقدر که هر کس
لبخند تو را می برد از شهر به سوغات

کاغذی بودی و هر کس روی تو چیزی نوشت
زندگی بی ترس دوزخ روز دیگر در تمنای بهشت

نیک و بد بودن به دست دشمن و تو چون زمین
هر که را پس می زدم از جنس آن تخمی که کشت

هیچ درمان ندارد ابلهی را زخم دشمن
باش تا...

«خیال عاشقی»
خوشم ،کنارِ خیالت دوباره من مستم
که در به روی همه غیر از عشق تو بستم

خوشم کنارمی و با منی و در قلبم
چه خوب بعد تو از چشم دلقکان رستم

تو نور عشقی و تابیده ای به سمت دلم
میانِ هاله ای از تو ، گیاه...

تو اگرِ در جانِ من نباشی،
واژه ها مبهوت می مانند،
شعر میمیرد،
قلم می خُشکَد،
دلِ دفتر میگیرد ..!

امروز تمام خاطره ها خاک میشود
بودن ها و نبودن هایت خاک میشود

به جرم عشق پوچی که در سینه کاشتم
در انتهای جاده ی عشق خاک میشود

جاوید با نگاه پر از انتظار خویش
دور ترین نقطه احساس خاک میشود

دستان خسته از غول و زنجیر تو یار
لا...

بلدم تکیه کنم باز به دیوار خودم
یا حصاری بکشم دور و بر غار خودم

بلدم آه به آه از تو بگویم هر بار
تا بسازم قفس از غصه بسیار خودم

بی تو بی تابی هر خاطره ات یادم داد
تک و تنها بشوم، شانه و غم خوار خودم

لعنتی...

گذشت خوبی ام از حد، به شک دچار شدند
به احترام، کمی خم شدم، سوار شدند!

باران تو بخوان ترانه ی شادی را
آواز بلند سبزِ آبادی را

امروز که طُرقه در قفس می خواند
صد بیتِ غزل ، طنینِ آزادی را

بغضیم که تویِ سینه ها پنهانیم
خاکسترِ زیرِ آتشِ دورانیم

در باور بی کرانه ای از اندوه
ابریم که در تدارک بارانیم

شبیه رفتن من اشک های تو هم جاریست
نپرس آن روز بی چارگی ام به خاطر کیست

تو آفتاب حیات آوری برای همه
اگر من آدمکی برفی ام گناه تو چیست؟

شکستی و ریختم به پایت جهانم را حالا
برو برای همیشه ، خرابه جای تو نیست

شبیه باد اگر...

امشب بیا و خستگی هایم جواب کن
یک یک نوشته های دلم را حساب کن

بی مهری ات مشابه کابوس بود گذشت
شکر خدا که آمدی ترک عتاب کن

از دودمان لطف نگاهت کمی به من
یا که به ناز و حلقه ی مویت عذاب کن

با تاب موی تو...

خسته ام کاش کسی حال مرا میفهمید
یا که دل با غم و اندوه جهان میجنگید
خسته ام کاش که این بغض گران سر برسد
عمر دنیای من ای کاش به اخر برسد
نه به غربت دل من شاد و نه در خانه دوست
زخودی خوردم و از دوست رسد...

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد

هم رونق زمان شما نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب

بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

حال بد مرا عاشقانه بر هم زن
قصه تلخ مرا از میانه بر هم زن

در جهانی که پر از نیرنگ و ریاست
بیا و فاصله را ماهرانه بر هم زن

دو چشم خانه در آرزوی دیدن توست
شب غمگین من بی بهانه بر هم زن

صدای بلند ساعت و...

در نگارستان عشق ، مشق من چشمان توست
آرزویم دیدنِ آن چهره ی خندانِ توست
...
...
بهزاد غدیری (شاعر کاشانی)

در مسیری بی توقّف سالها هستم اسیر
خسته ام از زندگی دستان سردم را بگیر

زخمه ی ساز صدایت عقل را از من رُبود
نقش در اندیشه ام بستی و در لوح ضمیر

چشمهایت ساحل شعر و خیال و خاطره
من جناس ساده امّا، تو مراعات النظیر

من حسادت میکنم...

دل مردگان معنای اِحیا را نمی فهمند
فرق غروب و صبح فردا را نمی فهمند

آنها که سیرابند رنج تشنگی ، حتّی
طعم خوش آب گوارا را نمی فهمند

شب خفتگان هم در سکوتِ مبهم شبها
حال دل غمگین و تنها را نمی فهمند

صحرا نشینان بیابان های لَمْ یَزرع...