شعر

نفست خوبترین مرهم بیماری ها

نفسم، یاد مرا خوب نگه داری هاااا .

مینا بیگ زاده

آرزو دارم که جزء آرزوهای تو باشم
در خیالم دوست دارم توی رویای تو باشم

من دلم می خواست خیلی... توی این دنیای کوچک
با همین لبخند ساده، کلِ دنیای تو باشم

خسته از امروز هستی، لحظه ها را می شماری
کاش می شد یک دقیقه جای فردای تو باشم...

تا تو باشی در کنارم من خیالم راحت است
زندگی دور از تو مثل زندگی در غربت است

طرح زوج و فرد چشمانت عذابم می دهد
جمعه ها اما ترافیک نگاهت خلوت است

از چکاب آخرم خیلی تعجب می کنم
جای خون در عمق رگ هایم دو سی سی غیرت...

عاشقت بودم و این را به هزاران ترفند
سعی کردم که بفهمانم و فهمیده نشد

سگها کنار استخوانت خودکشی کردند
بعد از تو حتی دشمنانت خودکشی کردند


بوی تن تو مست کرده لاشخورها را
زنبورها دور دهانت خودکشی کردند


رفتی و مرگ آهنگ می زد پیش پاهایت
تصنیف ها روی لبانت خودکشی کردند


پیغمبر تاریکی! ای ارواح شیطانی
پشت سر تو پیروانت خود کشی کردند...

دل به چشمان خدایی نسپاری جز من
یادی از خود به دل غیر نکاری جز من

“من ضمانت شده ی مکتب عشقم صیاد”
وای اگر دست برآری به شکاری جز من

چون بغیر از تو و عشق تو ندارم کاری
شرم دارم که شوی عاشق یاری جز من

نگرانت شده...

گلی خوشتر زنرگس نیست آقا
جهانی دیده ام ابریست آقا
بیا بشکن سکوت مکر و تزویر
که دل ها عاشق مهدیست آقا
حجت اله حبیبی

بیا یکدم ببینم روی ماهت
کنم از پرده ی غیبت نگاهت
بیا عالم گرفته بی تو ای گل
شود روشن دل از چشم سیاهت
حجت اله حبیبی

زنامت گوهر لب در نیازه
جهان از عشق رویت در نمازه
بیا ای مهرِ احساس ِ سعادت
که دّرِ پاک چشمت چاره سازه
حجت اله حبیبی

دلم از دوریت در اضطراب است
شکسته بال وپر، در این حجاب است
بیا ای مونس چشم انتظاران
که دنیا بی تو دائم در سراب است
حجت اله حبیبی

چهره بگشا که دلم غرق تمنا شده است
دیدن روی خوشت حلّ معمّا شده است
ای گل باغ نجابت ،خلف چهره ی گل
بوی عطر نفست قبله دلها شده است
حجت اله حبیبی

عید ما روزی است ،کان عالی جناب
برگشاید، از رخ ماهش، نقاب
با طلوع آفتاب چهره اش
می شود، باران خنده ،مستجاب
حجت اله حبیبی

جهان از دوری گل بی قرار است
ز عطرت جمعه هایم خوشگوار است
خدا داند که چشم هر شکوفه
پر از اشک بهار انتظار است

حجت اله حبیبی

از این سرمای تنهایی دلم در سینه میلرزد
غروب تلخ تنهایی به کامم زهر میریزد
نه از دلدادگی شد کام من شیرین ،نه از جام جوانی گشته ام لبریز
چو شیدایش شدم پروانه وار در آتشم سوزاند
شدم بی پر ،مرا با طعنه میگریاند
چنین بی بال و پر ،پروانه...

بادِ پاک، با طراوتِ بهار
از افق، آن سوی باغ های آسمان
می وزد به مخملِ غروب
آفتاب، شادمانه با نشاط و شوق
با شتاب، با نوازشی به ابر
می رود به پشتِ کوه
من در این سعادتِ لطیف
غرق می شوم
تا طلوعِ ماه، تا دمیدنِ ستاره ها ......

دکمه ی پیراهنت باز است، دلبرتر نباش!
آستین پایین بیاور، سِرتق و خودسر نباش!

در نگاهت لات و عُزی، در دلت داری هُبَل!
بت بساز از هیکلت، اما، دگر، آزر نباش!

هی نمایش می دهی آن، هیکلِ پُر تاب را
سیکسپک هایت بپوشان. جانِ من، دلبر نباش!

بوسه ات مستم...

گُل سرخی
روئیده در نبودنت.
ای که بهاری نداشتی
بگو ماجرا از چه قراراست!

روز زیبایی است؛
روز تولدعاشقانه ات، درقلبم
مرور می کنم بودنت را
که برای دیدنت، حاضرم ،تا قاف پر بکشم ،تا جوانه ی عشقت، شکوفا شود....
وشعری زاده شود...
واشکی بغلتد بر گونه ام از شوق
اما صد حیف که مخاطب این زمزمه ی عاشقانه در گلستان ناز، جا مانده...

تو رفتی و پر پروانه ها سوخت
زکبریت غمت این دل بر افروخت
تو رفتی وجهان با آه سردی
لباس آخرت بهر دلم دوخت

حجت اله حبیبی

عشق یعنی
یک نفر از دور دور
با نگاهی عاشق زارت کند
لا بلای کوه غصه ناگهان
مثل یوسف شاه بازارت کند...

حجت اله حبیبی

به سوی معشوق
اگر مست و اگر دیوانه هستیم اگر در مسجد و در لانه هستیم اگر مفتی وگر قاری به قرآن اگر مجنون وگر پروانه هستیم اگر دهقان وگر شاگرد مکتب اگر عاشق وگر دُردانه هستیم اگر شیخ و وگر عارف به کنجی اگرخویش و وگر بیگانه هستیم اگر...

گم شده

سپید گم شده است و سیاه گم شده است
پیاده باز به دنبال شاه گم شده است

مسیرِ رفته، از آغاز رو به بن بست است
دروغ گفته اگر گفته راه گم شده است

مسافری که در آن ایست گاه منتظر است
مسافری که در این ایست گاه...

که چشم های تو در خوابْ شمس و مولوی اند

که چشم های تو در خوابْ شرحِ مثنوی اند

که چشم های قشنگت قشنگِ دهلوی اند

قشنگ، البته در سایه سارِ ابرو ها

هر چند که راه من به او سد شده است
اوضاع جهان بی خودم بد شده است

امّا خبری شنیدم و خوشحالم
دیدند که از کوچه ی ما رد شده است