شعر

در بزنگاه ِ پُتک ِ ثانیه ها
ساقدوش ِ دقایقم بودی
من عروسی ، که بختش اما خواب
گاهی ای کاش ، عاشقم بودی ...

یک دست کم بود
از جیب های خاک
دست هایی دیگر در آورد درخت
برای نوشتن از ردپای منجمد
برای نوشتن از دو پای منجمد
برای نوشتن از دو دستِ منجمد
برای نوشتن از دهانِ منجمد
برای نوشتن از جنگلی بدونِ سر...
«آرمان پرناک»

یک دست کم بود
میان شلوغیِ شب
دست هایی دیگر در آورد
برای اجازه از چشم های خدا
برای آنکه اشاره کند به تخته سیاهِ آسمان
به رنگین کمانی که رنگش مثل گچ سفید
به ابری که پاک می کند حروفِ آفتاب را
به قرصِ ماهی که پنهانی می جود...

گر نمی مانی ؛ نیا ؛ بیهوده آشوبَم نکن
من به  تنها بودَنَم  خو کرده ؛ مجذوبَم نکن

گفته بودم با دلم بازی نکن ؛ کردی ؛ ولی
گر نمی گویَم سُخن ؛دیوانه محسوبَم نکن

من نمی گویم رها کن زندگی ؛با من بِمان
یا نیا ؛ یا که نرو...

آهای عاشقِ تنها، قلبت هنوز گرم است؟ یا زیر این بارانِ سرد، یخ زده و کم رنگ است؟

درختی که کاشتی، سبز است هنوز؟ یا با برگ های زرد، در خواب خسته فرو رفته؟

آهای دل سوخته، عشقت هنوز جوان است؟ یا زیر غبار خاطرات، کم رنگ و پریشان است؟...

مرا به حال خودم وا نمیگذاری،تو
به بودنت به دعایت همیشه خوشبختم

چگونه با تو نباشم چگونه سر نکنم
که بسته بر نفست عشق وشور و لبخندم
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

مثل یک حادثه نه، رفتنت زلزله بود
من نمردم اما... هستی ام ویران شد


دنیاکیانی

پلک می زنم
کانال می زنم
پلک می زنم
مگر به من است
چه روشن باشد چه خاموش
تلویزیون
تصویرِ تو را قاب می گیرد
خودت ببین
که دست ها
از کنترل خارج شده اند
و دارند موهایت را
و دارند موهایت را
خرگوشی می بافند

تکلیف روشن است:
دست...

اشعار من چه غَزَل چه هَزل خریدار ندارد،
چون آن بُتِّه سروی بی ریشه که یار ندارد،

امیرطاها ظهری....

نُخُستین حَرمُ الله است کانونِ اَهلِ خون،
طوفان کُنَد دَر عالَمی بَر آدَمی یا پُرجنون،

امیرطاها ظهری....

مَن دوبار زاده شُدَم، دوبار زاده،
از مادَر و دِگَری از چِهرِ دِل داده،

امیرطاها ظهری....

به تو دل  داده ام  و  از  غم  تو  آبادم
بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

شده ای  وِرد  زبانم  چه  بلند و  کوتاه
رفته   تا  اوج  فلک  زمزمه  و  فریادم

سجاد یعقوب پور

لعنت به رفیقی که به حق رنجم داد
فاز برکت به حال بغرنجم داد

او که به زبان یار وفا مسلک بود
بی چشم و به روی گربه سان خنجم داد

از باب ریاضیات در رفتارش
رنجی به توانِ نمره ی پنجم داد

شانه که به سِقط دست او فارغ...

خواستم با این جوانی زندگی سازم ولی /
حال در فکرم که مویم کو و دندانم کجاست / بی نهایت ناامیدم مثل مجنون روی قبر / میل مردن هست در من خطِ پایانم کجاست
مهدی فصیحی

دَم دَمی دَر نای و دَمی دَم نِی
نِی نا و دَم و نای و دِگَر نِی نِی

امیرطاها ظهری

قانع ..

بسمه تعالی

تا توانی ، دستگیرِ ناتوان همواره باش
در میانِ حوضِ احسان مثلِ یک فوّاره باش

سنگ ، از دلجوییِ اطفال گوهر می شود
در حریمِ کودکان چون مُهره ی گهوراه باش

بسته ی رزقِ حلال ، آسان نمی آید به دست
روزی آماده می خواهی اگر...

🍃☘️گیسو به نسیم قصه ی عشق نوشت
تلخ و شیرینِ دل به لب ها سرشت
حرفی ز شراب و راز در گوش شب
این باده به جان آتشی خوش بنوشت☘️
...
...فیروزه سمیعی

دلم یک سرزمین امن می خواهد
پر از آرامش وشادی..
افقهایش پر از انوار امیدو..
پراز پرواز آزادی..
دلم یک عمر آسایش؛ دلم دریای آرامش؛ دلم یک جا بدور از این هیاهوی زمان آسوده میخواهد
دلم یک شهر خوشبختی بدور از ناله و فریاد.. دور از انتظار مادری  رنجور می...

من تشنه این هوای جان بخشم
دیوانه این بهار و پاییزم
تا مرگ نیامدست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم

_برشی از شعر آفتاب پرست

گر نیایی تا قیامت انتظارت میکشم
منت عشق از نگاه پر شرارت میکشم
ناز چندین ساله چشم خمارت میکشم
تا نفس باقیست اینجا انتظارت میکشم

برگرد افکارم پریشان است برگرد
خوابم پر از کابوس و هذیان است برگرد

من بی تو روزم شام تاریک است، هرچند
شب های تو بی من چراغان است، برگرد

دل خوش به تو بودم ولی حالا که رفتی
مرغ دلم سر در گریبان است، برگرد

گفتم نرو انگار نشنیدی و...

زردی ام را گونه ی بی رنگ و رویم را ندید
دانه های برفِ مانده روی مویم را ندید

دید چشمم چشمه ی خون است و می جوشد غزل
آه ...بغض بسته ی راه گلویم را ندید

پلک تا بر هم زدم رخساره ی شب رفته بود
من پر از...

تویی مجنون منم لیلا
چه لیلای زمین گیری
نداره در دل سنگت
نوای عشق تاثیری


نمیفهم دل من رو
چرا بردی وپس دادی
فدایی تو بودم من
چی شد که رو لج افتادی



دلم میخواست بشی سایم
همیشه روسرم باشی
نشی یک لحظه دورازمن
همش دور وبرم باشی


کمک کن...

گر تماس لب من با لب تو شرعی نیست
من از این فاصله لبخند تو را می بوسم