شعر

دل شکستی و نگفتی که خدایی دارد
از پس حادثه ها کار تو را می بیند

من به گردی زمین معتقدم میبینی
که خدا بال و پر ظلم تو را می چیند

عاقبت انتظار می کُشد مارا
این دل بیقرار می کُشد مارا

با لبت میشَوَد کنار آمد
چشمهای خُمار می کُشد مارا

دیر کردی ،نیامدی ،به خدا
غصه ی بیشمار می کُشد مارا

چمدانی که بسته ای به کنار
رفتنت بی گُدار میکُشد مارا

حکم تیرست دوریت انگار
آتش و اختیار...

گل کرده غمت در شب یلدایی" من

ای دوست بمان با دل شیدایی من

تصویر تورا گرفته در کنج اتاق

مانند همیشه قاب تنهایی من

دیوانِ شعرم،

آه،،،

کاش

بخوانی یک بار مرا!!!

نیمه شب لحظه ی یادآوری لب هایت
بوسه بر باد هوا می زنم از تنهایی

چه نم نم می زند ساز نکیسا
حلول چله را در برف و سرما
در آغاز زمستان می نوازد
به عشق دختری با نام یلدا

بغ کرده مترسک سر جالیزم

از غصه ی بی همنفسی لبریزم

خش خش همه برگهای آذر هم ریخت

دلتنگ خداحافظی پاییزم

بهترین احساس شعرم میشوی
نیمه شب تسبیح و ذکرم میشوی
هر غزل با توچه شیرین میشود
آخرین رویا و فکرم میشوی

من از این دوچشم زیبای تو شُهرهٔ زمانم
چه سلامها که باید به دو چشم تو رسانم

تو خودت خبرنداری که چه می کنی تو با من
که ز شوق چشم مست تو ، شبیه مردگانم

من و ابر و باد و باران همه منتظر به راهیم
که تو با...

صبح است و دلم به مهر باور دارد
آبان که گذشت دل به آذر دارد

پاییز برای من شده این تعبیر:
"فصلی که فقط خاطره در سر دارد"

خوشم من با غم عشقت
طبیب آمد جوابش کن

در شب چشم تو میخوانم که غم ها رفتنی است
قصه جانسوز غم هارا چرا باور کنیم؟

وای از حسودِ عشق که با آن دو چشمِ تنگ
چیزی به من نداد به جز حسرتی قشنگ

حسرت برای بوسه و آغوش و عیش و نوش
بر تختِ پادشاهیِ عشقی شراب رنگ

معشوقِ بی لیاقتِ من عاشقِ تو شد
لعنت به چشم های قشنگت زنِ زرنگ!

از جزییاتِ مسئله...

سر به زیر و ساکت و
بی دست و پا می رفت دل
یک نظر روی تو را دید
و حواسش پرت شد

️
..مبادا اے
طبیب اندر علاجِ
من بیندیشے ....




..ڪہ من حال
خوشے،در سایہ
این ناخوشے دارم .....!

️

من به پاییز بدون تو عادت دارم
به پرسه زدنه شبانه عادت دارم
مدتی بود که در جستن آن مَه بودم
من به شبهای قمر در عقرب عادت دارم
ای دل وا دادهِ غمگین مانده
من به یک لحظه هجوم یادت عادت دارم
خاطراتی که شبیخون زده بر عُزلَت دل...

این چنین عاشقِ دیوانه قشنگ است هنوز
همه شب بر در میخانه قشنگ است هنوز
گر ببینم همه ی عالمیان را همه روز
دیدن روی تو ریحانه قشنگ است هنوز
همه ی شهر به دنبال تو در کوی تو
من و این غُربتِ غمخانه قشنگ است هنوز
چند روزی نِگهم...

فرقی نمی کند چه برایم نوشته دوست
دشنام داده است، ولی "دستخط" اوست

حیف است این همه ابهت به یغما برود
رنگ های زیبا و گرمت به تاراج سرما برود

گرچه شعرسپید می بارد ازنفس های زمستان
حیف است این همه رنگ زیبا از دنیا برود

تابستانی ام و نیستم از تبار حضرت پاییز
حیف است عطر باران پاییزی با جفا برود

درانجماد...

خزان آمد و دلبری کرد و در فکر کوچ
مهیا شو ای دل برای زمستان و برف

عشق یعنی هر نفس را در کنارَت زیستَن
عشق یعنی در نبودَت اَشکُ،آهُ، سوختَن
عشق یعنی خاطراتَت را به دار آویختَن
عشق یعنی دل به قلبِ مهربانَت باختَن

در دلم غوغاست اما رازداری بهتر است
چشم می دوزم به در ، امیدواری بهتر است

با سحر دو چشمان تو آرام شدم
بی آب و بدون دانه در دام شدم
ای عشق!شبیه مرد چوپانی که
در دست تو مثل بره ای رام شدم

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم
من که مرداب شدم کاش تو دریا بشوی