شعر

پاییز از دلشوره های دخترش هرسال غمگین است
اشکی که می ریزد برای آذرش برگونه آذین است

بادی وزید و قاصدک با شاخه ای از دردهایش گفت
زردی هر برگی که می افتد زمین داروی تسکین است

دستای تو سرده آغوشتم خالی
اما ته قلبت انگار خوشحالی

حرفی نزن با من حال تو معلومه
پایان فصل ماست این عشق، مختومه

چی شد کجا قلبت لرزید دور از من
رد می شی و میری مثل یه نور از من

رد میشی و میری از مرز رویاهام
از من...

در جواب دلبری هایم، شروع ناز کن
پای چشمان سیه را،در جهانم باز کن

گیره ی موبند را،از گیسوان خود دَرار
سردی آغوش من را، با تنت اهواز کن

منکه شاعرگشتنم،باچشم زیبای تو شد
حضرت انگیزه ام، کشف رموز راز کن

خوبرویان جهان را،رسم بربد عهدی است
بشکن این زسم...

چون چشم گشوده ام به صد بار

روز از نو و روزی از نو ای یار

هر دم که فرو برم نفس را

این لحظه گذر کند چه بسیار

هر سال چو سال نو شود باز

عمرم گذرد ولی به تکرار

از شور و جوانیم چه گویم

پیری بشود بر...

ارتش چین در هراس از دامن پرچین تو

من ولی سربازم و در فکر تسخیر توأم

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

هیچ دلی مثل دلت / بادل من تانکرد اینهمه غصه روتو / قلب عاشق جانکرد

این روزها حس می کنم عاشق ترینم

حس میکنم عاشق ترین فرد زمینم

دور از تو مثل ساحلی مواج هستم

چون ناخدای کشتی بی سرنشینم

وقتی نباشی ساکت و بی اقتدارم

چون امپراطوری بدون سرزمینم

ای کاش عاشق می شدی با سیب سرخی

تا سیب های سرخ را یکجا بشینم...

از چشم تو زیباتره دنیا گمونم
از دید تو دنیاتره دنیا گمونم
با تو تفاوت داره هر جایی که می رم
خیلی تفاوت داره تنهایی که می رم
دستاتو می گیرم تو دستم زنده می شم
یه مُرده ام پیش تو هستم زنده می شم
لب های من لب هاتو...

چه کسی خواسته تا کار به اینجا برسد
عشق و دیوانگی ما به مدارا برسد
قسمت دشمن انسان نشود روزی که
"دوستت دارم" معشوق به "اما" برسد
سد بر این رود کشیدند به دریا نرسیم
قزل آلا که نمی خواست به دریا برسد !!
"عشق آتش به همه عالم و...

تا آمدی در پیش من تکمیل شد عشق
رفتی!! به آه و درد و غم تبدیل شد عشق

بعد از تو روی قلب خود سنجاق کردم
تا اطلاع ثانوی تعطیل شد عشق

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

مزرعه ی عشق...
پیر فرزانه چنین گفت که انسان کان است
حاصل مزرعه ی عشق،فقط انسان است
وقت آن است که از خواب گران برخیزیم
عاقل آن کس که بداند به جهان مهمان است
شرف.م.شمیم

رسید ایام تابستان،دوباره مشت گل وا شد
هزاران راز پنهانی،به یک لبخند افشا شد.
شرف.م.شمیم

مثل پاندای احمقی بودن

به خیال درخت چسبیدن

ترس از فرق خواب و بیداری

مثل مرده به تخت چسبیدن

خسته در انتظار هیچ جواب

به سؤالات سخت چسبیدن

خستگی لباس از تن ها

به تن بند رخت چسبیدن!

گریه کردیم ...دو تا شعله ی خاموش شده
گریه کردیم...دو آهنگ فراموش شده

پر کشیدیدم ،بدون پرِ زخمی با هم
عشق بازیِ دوتا کفتر زخمی با هم

مرگ پشت سرمان بود ،نمی دانستیم
بوسه ی آخرمان بود ،نمی دانستیم...

زندگی حسرت یک شادی معمولی بود
زندگی چرخش تنهایی و بی...

سیگار می کشد که تو را دود و دودتر
شاید که از دلش بروی زود و زودتر
هی فکر می کند به تو و گریه می کند
زیر دو چشمش از غم تو هی کبودتر
هر لحظه فکر می کند آیا به جای او...
هر لحظه از دقیقه ی قبلش...

گوهر بی نشان ما جان پدر کجاستی
بی تو نمانده (نا) مرا جان پدر کجاستی
دار و ندار من تویی،روح در این بدن تویی
روح شد از تنم جدا،جان پدر کجاستی؟
مدعیان حق طلب،چه بود جرم یوسفم
که شد اسیر گرگ ها،جان پدر کجاستی؟
جان پدر بلند شو زنگ بزن...

یادش بخیر آن روزها
عصرهای پائیز
پاتوق من چشم هایت بود
یک میز و دو صندلی روبروی هم
غروب کافه در
فنجانی لبریز از شعر
و عاشقانه هایم که نوش نگاهت می شد!

یارب عمل کردم همان جوری که گفتی
حالا بده قصر پر از حوری که گفتی

جنات تجری تحتها الانهار، لطفا
از آن شراب ناب انگوری که گفتی

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

نکند باز تو بیرون زده ای
این چنین شهر به هم ریخته است

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

تو اقیانوس را آرام کردی
زمین و آسمان را رام کردی

مرا که عاشق محض تو بودم
نمی دانم چرا ناکام کردی

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

ساقیِ عشقِ تو ما را به زبانِ شیرین
شربتی داد خوش و شورِ تو درما افگند

عاشقِ رویِ تو از خلق بوَد بیگانه
مرد را عشقِ تو از خویش ببُرّ َد پیوند

گر بَرو عرضه کنی هشت بهشت اندر وی
نکند بی تو قرار و نکند جز تو پسند

هر...

این معجزه ی توست که پاییز قشنگ است
هر شاخه ی با برگ گلاویز قشنگ است

هر خش خشِ خوشبختی و هر نم نمِ باران
تا یاد توام هرکس و هرچیز قشنگ است

کم صبرم و کم حوصله، دور از تو غمی نیست
پیمانه ی من پیش تو لبریز قشنگ...

حتی اگر خیال منی، دوست دارمت
ای آن که دوست دارمت، اما ندارمت

من بی تو می میرم اگر با من نباشی باز !
این زندگی بی تو ندارد نقطه ی آغاز !

چون غنچه ای پژمرده می مانم بدون تو
باران عشقت می کند در قلب من اعجاز !

مثل پرستو در قفس ، غمگین و زندانی
در آرزوی آسمان و حسرت...