شعر

باید از اول این شعر تو اینجا باشی
اعتبار غزل و صاحب امضا باشی

رو برویم بنیشین، حرف بزن ،قهوه بنوش
قسمت این است که هم فال و تماشا باشی

آمدی تا که جهان خانه تکانی بکند
و تو آن نقشه ی جغرافی زیبا باشی

میتوانی فقط از فاجعه ی...

دو ادمیم و دو عالم پر از تضادو تفاوت
ببین که ساخته شد از گلایه هامون بت!

نفس به حبس رسیده،میون سینه ی من
به شام تیره رسیده کلافِ کینه ی من ...

نه عشق شکل خودش بوده نه هم آغوشی
ببین که مُرده وجودم ، در اوج مدهوشی !...

بر گونه ی من نوشته با خط درشت

اینجا خطر ریزش اشک است برو

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

گفتم که باید دور دنیا را بگردم



دیدم تو دنیای منی دور تو گشتم


علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

با دیگران بودی که من از چشمت افتادم
کردی فراموشم چه راحت بردی از یادم

نفرین به تو که این چنین وابسته ام کردی
نفرین به من شاید که خیلی ساده دل دادم

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

چسبانده پا در پیش رویت هرچه سرهنگ
با چشمهایت کس ندارد جرأت جنگ

مژگان تو چون ارتشی آماده باشند
بازو به بازو صف به صف خیلی هماهنگ

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

گفتن ندارد اما ،از دست رفتم انگار
نه تاب ماندنم هست،نه پای رفتن اینبار
بی مهری و ندانم،این بی وفایی از چیست؟
در فکر رفتنی با باران و برگ پاییز

بی تو جهان برایم هم تیره گشته هم تار
فهمیده بودی انگار ،دیوانه ام من ای یار
گم گشته ای...

ای آشنای قدیم
ای کوه سبزپوش
پرمی کشد دلم
به اشتیاق و حسرتِ آن درّه ی عمیق
دوباره پاییز است
زندگی را نَفَس بکشم
زندگی کنم از نو
پُر کنم جامِ جانم را
از صدای صخره های خموش
از قلبِ بیشه ها
تا قلبِ جنگلِ خزه پوش
آه! من
پژواکِ...

از تو میگویند تمام خیابان های شهر
آمدی

آسمان عاشق شد ..
بارید...

پاییز آمد..
برگ ریزانی شد از واژه های عشق

عاشقانه به اغوش کشیدی
نمانده و رفتی
من ماندم و عطر نفسهایت

در خانه من خورشیدی است
بی وقفه می تابد
ومن برایش آسمان می شوم
مبادا غروب کنی
که این آسمان
تا ابد تاریک شود ....

تو را نمیدانم
من اما گویا به آدمیان نمی مانم
وقتی که نبض بودنم
در رگهای تو می تپد !

درجهان عاشق شدن یادم نبود
دوستی باهیچ کس کارم نبود
بعد عمری بایکی یکتا شدم
فکر کردم صاحب دنیا شدم
تا تو در خاطرم با دیگران بیگانه ام
باخیالت همنشین بادوریت دیوانه ام

رفتی اما یک نفس چشم انتظارت نیستم
تا ابد هم بر نگردی بی قرارت نیستم

می دهم تن را به زیر تیغ تهمت ها ولی
دیگر آن حلاج مست سر به دارت نیستم

آنقَدَر بر من ستم کردی که در تنهایی ام
بارها گویم چه بهتر در کنارت نیستم

میزنم...

کافه چی! در رگِ قلیانِ من انگور بریز
بر سرش آتشِ خونخواهیِ تیمور بریز

شبِ جشن است بگو تا همه بشکن بزنند
بشکن اندوهِ زغال و به دلش نور بریز

منویِ رقص ببر هرکسی از راه آمد
رویِ هر تخت نُتِ تمبک و سنتور بریز

جایِ نعناع و هلو، طعمِ...

امشب دوباره زنگ زدم؛ باز قطع شد*
بی عاطفه تو را به خدا می سپارمت*
دل تنگ حرف های شبانه شدم؛ ولی*
در خاطرم نبود که دیگر ندارمت*

شاعر: علیرضاسکاکی

کباب های پرسی نمی چسبه
چایی بی کرسی نمی چسبه

انقدر آرامش تو این خونه است
که دیگه هیچ قرصی نمی چسبه

شاعر: علیرضا سکاکی

ازتماشای دو چشمان تو سردرگم شدم
شور عشقم را ندیدی آخرش دوم شدم

ناز چشمان تو بدجوری مرا دیوانه کرد
که شدم بیچاره و بازیچه ی مردم شدم

موج گیسوی بلندم مست شد در دست باد
ساقه ام خشگیده شد تا خوشه ی گندم شدم

با غرور کاذبت دل را...

مرا ببخش... اگر پنجه های گرگ ندارم
برای بُردنِ تو نقشه ای بزرگ ندارم

بگو بیایم هرگوشه ی جهان که بگویی
که پَر بگیرم هرسمتِ آسمان که بگویی

قرارِ اول مان هرکجا که دار نباشد
که دُورِ سینه ی مان سیمِ خاردار نباشد

توجهی به شب و حلقه ی طناب...

دل به دنبال تو هست و قلب تو انگار نیست
هر چه گویم بی تو میمیرم بجز تکرار نیست

عشق تو تا نقطه ی عطفی برای من کشید
یادم آمد که تو رفتی و فقط پرگار نیست

"دوست میدارم من این نالیدن جانسوز را"
بعد تو جز درد هایم تا...

فکر ویروسی من، هدیه به خودکارم شد
توموری از غم من، در پس افکارم شد

خواستم تا که به سال سفرم برگردم
بشوم نطفه به پشت پدرم برگردم...

تا که بازنده شوم، در ماراتون با رقبا
منم اسپرم که دلخسته ام از این رفقا!

باز سگ دو زدمو این تنم...

یاد تو می وزد ولی، بی خبرم ز جای تو
کز همه سوی می رسد، نکهت آشنای تو
غنچه طرف فزون کند، جامه ز تن برون کند
سر بکشد نسیم اگر، جرعه ای از هوای تو
عمر منی به مختصر، چون که ز من نبود اثر
زنده نمی شدم اگر،...

قلبم!
خانه قلبم، در این قلب پاییز
چه تاریک است
گردسوزِ دوستت دارمت
سو سو کنان خانه ی دلم را
روشنایی بود
کو !؟
شب های آبان به بلندی ست
خانه ی دلم ظلمانی
به یلدا نرسیده
فتیله ی چراغ دوستت دارمت
را کشیدی
برو بسلامت
خانه دلت آباد
هر...

تنها به جرم "دوستت دارم تو"
نمی دانم...
باورکن نمی دانم
چه باکره های عفیفی
در گرگ و میش دل شان
بر جنازه ام نماز و نفرین خوانده اند!
هنوز باور نداری؟
بال چارقد آبی ات
گرهی بزن تا یادت بماند
می خواهم ات
پائیز وار...

نهفته در نگاه توست.

هجوم اشتیاق عشق

مرا ببوس

مرا ببر به لذت تبلور طلوع مهر

مرا ببوس

ببند
به پای خسته ی کبوتر دلم.....

تعلقی ز خاطره....تعلقی به شعرتو،

شبیه زورقی که دور بوده ام ز خود...

کنون پس از هزار سال....

ببر به اشتیِ آب

مرا ببوس

مرا...