قمر تا با سپاه عقرب و آهن مقابل شد محرم تیغ بر عالم کشید و کار مشکل شد کسی در چشم دریاهای دنیا خاک می پاشید زمین در نینوا تا دست وپا زد علقمه گل شد شب قدری که در ماه مبارک بود بر نیزه است سلام ای مطلع الفجری...
نه غمی می رود و نی هوسی می آید عجب ای دل که هنوزت نفسی می آید
دارم هوایِ صحبت یاران رفته را یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم
می خواستم برای تو شعری بنویسم تیر امان نداد نیزه امان نداد شمشیر امان نداد می خواستم برای تو شعری بنویسم حرامیان نگذاشتند و حواسم را بردند پی ِانگشتر پی ِ گوشواره و تا عمق قلبم تیر کشید می خواستم برای تو شعری بنویسم که فرشتگان به گریه ریختند به...
یک چند زمانه ام به تردید گذشت و ایّامِ دگر به بیم و امیّد گذشت زین واژه به واژه دگر ، آواره ، عمرم همه ، در وطن ، به تبعید گذشت
نماز شام غریبان چو گریه آغازم به مویه های غریبانه قصه پردازم به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار که از جهان ره و رسم سفر براندازم من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم خدای را مددی ای رفیق ره تا...
رمضان بود و شوق دیدن یار // وقت توزیع نذری افطار دخترِ چادریِ همسایه // کاسه ی آش و لحظه ی دیدار زنگ در را که دست او می زد // قلبت از سینه کنده می شد باز حمله بردن به سوی در به شتاب // نه دویدن که گوییا...
«شاهِ شمشاد قدان، خسروِ شیرین دهنان که به مژگان شکند، قلب همه صف شکنان» داده خورشید به او باده ی نور از خُم خویش تا شود ماه بنی هاشم و سلطان جنان
پرسید ز من دست نحیفم خود برکنم از نزد شما… تا دستی شوم از آن کسی که ؛بی دست چو دستان خدا بود! من دست بدادم و بگفتم خود پر بکش از ما و سلامم بر او برسان بوس دو دستش دستی که از ایشان به جدا بود از هر...
و تو خندیدی و من فهمیدم که جهان روی خوشی هم دارد عالمی هست جدا از این جا که هنوز ارزش ماندن دارد...
من بنای کهنه ای در بستر ویرانی ام مثل باقیمانده ی آثاری از اشکانی ام با نجابت بغض ها را در گلو حل کرده ام مثل ابرم,زود میگیرد رگِ بارانی ام لذتی دارد برای چشم تو شاعر شدن با تو ترکیبِ نبوغ سعدی و خاقانی ام ای کبوتر از قفس...
یک سینه پر از الم ، یک دشت خدا یک سر ز سر جهان ، می گشت جدا در عالم و آدم خبری هست چنین یک سر کمر جهان ، کردست دوتا
در دلم خواستن مرگ کسی نیست، ولی کاش هر کس به تو دل بست بیاید خبرش!!!
در سیاره ای که از آسمانش الماس می بارید، در جستجوی قطره بارانی بودم، تا نگین انگشترم باشد
ای عشق زلال، روح دریا عباس! زیبایی محض، ای دلارا عباس! الحق که به تو نام قمر می آید ای ماه ترین عموی دنیا عباس!
شاید حسین ناجی اندوه ما شود شاید حسین مرهم این غصه ها شود شاید حسین گریه ی ما را ببیندو شاید که درد مردم عالم دوا شود
کی می رسد آن روز که من مال تو باشم هی محو تماشای پر و بال تو باشم انگار خدا خواست و تقدیر چنین بود یک عمر من آواره به دنبال تو باشم ای کاش که در باغ نگاهت شده حتی من کال ترین میوهٔ هر سال تو باشم دور...
افسوس که بی فایده فرسوده شدیم وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم؛ دردا و ندامتا که تا چشم زدیم، نابوده به کامِ خویش، نابوده شدی
ماه عبادتست و من، با لب روزه دار از این قول و غزل نوشتنم، بیم گناه کردن است.....
فخرم همه این بود که مطلوب نگارم افسوس که مطلوب خودم با رقبا رفت
این خانه غریبی را بیگانه نمی فهمد مانند جنونی که دیوانه نمی فهمد هر همسفر و همراه، همراز و رفیقم نیست درد دل شیدا را، هر شانه نمی فهمد شمعی که تا فردا، حتی اثر از آن نیست اندوه شب او را، پروانه نمی فهمد آنی که چنین جام بی...
عاقبت میهمان یک نفریم مرگ با طعم تلخ شیرینی
سکه ی زندگی دو رو دارد گاه غمگین و گاه غمگینی
مانند مرد بر سر حرف دلت بمان بی هر حساب پیش مرا انتخاب کن
