متن من و تو

از تمام دنیا،یک من هستم و یک تو
اما قشنگترین جمع دنیا را با هم داریم
جمعی که به اضافه ی تو منهای تمام آدمهاست
من از تمام دنیا،تنها تو را دارم

کافه بود و من و تو، مهر به چشمان تو بود
فال دلدادگی ام در دل فنجان تو بود

چشم تو فرضیه جاذبه را ریخت بهم
شاخه ی سیب دلم دست به دامان تو بود

هوس بوسه ز رخسار تو افتاد به سر
لب گزیدم که لبم آفت ایمان تو...

من نمیدونم چیزی تو دنیا قشنگ تر از بودن منو تو کنار هم هست؟......♡:)...

من،تو،پاییز و برگ های خزان خزده اش
چه زیبا میشود جاده زندگیم با کنار تو بودن

عصرانه
دلم یک گوشه ی دنج دریک کافه میخواهد
فقط من و تو.
در ازدحام جمعیت این شهر
فقط تورا ببینم,
تو قهوه تعارف کنی
من غرق در قهوه ای چشمانت
طعم خوش بودنت را
بنوشم

هیس!
تقسیم کرده جهان
عشق را
میان من و تو

همچو عکس رخ مهتاب که افتاده در آب،

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست،

پاییز ،
می شوم از تو لبریز
وقتی گاهی آهی راه گلویم را می بندد تا ببارم مسیر خاطرات با تو بودن را....
من و تو و کوچه باغی که چترت را می طلبد
حجت اله حبیبی

فاصله من و تو
فاصله بهار وخزان است ، وقتی شکوفه باران است، نیستی ،وقتی برگ ریزان است نیستی.
پس توکیستی ؟! مُردم از این هستی ،بگو: عاشق کیستی؟! که در برگ ریزان چشمانم،نیستی....
حجت اله حبیبی

ما ارزش صبر پای هم را داریم
در سینه همیشه جای هم را داریم
دقت کردی چقدر پاک است هوا
وقتی من و تو هوای هم را داریم؟!

لبت خوش نقش تر از برگ های گل پس از باران
تنت یاد آور زیبایِی کابل پس از باران
زمین از خویش شاعر پشت شاعر می دهد بیرون
همین که می خمد بر صورتت کاکل پس از باران
کشیده آسمان زیباترین نقاشِی خود را
...تو در آغوش من،پاییز ، دریا...

چشمانم خیره به عقربه های ساعت بود ، ثانیه ها می گذشت و فکر و خیال من، تو را دنبال میکرد ولی حیف نمی دانستم که ثانیه ها خداحافظی من و تو خواهد بود.


امیررضا بارونیان

دو هواییم ؛ دمی صاف و دمی بارانی
ما همانیم ، همانی که خودت می دانی

پیش بینی شدن ِ حال من و تو سخت است
دو هواییم ...ولی بیشترش طوفانی

آخرین مقصد تو شانه ی من بود ؛ نبود ؟
گریه کن هرچه دلت خواست ، ولی پنهانی

شاید...

من و تو مثل
برگ درختان پاییز
می مانیم
یکی مان هنوز بر روی درختیم
یکی مان هنوز بر روی خیابان
فاصله ما از زمین تا آسمان
است
و هرگز حاصل نخواهد شد این وصال کهنه
چون تو وقتی از درخت جدا می شوی
که من را باد و باران...

عشق من و تو؟ ... آه
این هم حکایتی ست
اما، در این زمانه که درمانده هرکسی
از بهر نان شب،
دیگر برای عشق و حکایت
مجال نیست ...

خوشا همراهِ تو بودن
در جاده ای بی انتها
دستم را بگیری و ببری
به دورترین نقطه ی جهان
جایی که هیچ کَس نباشد
اِلا من و تو
مرا در بهشتِ آغوشت بنشانی
تکیه کنم به اَمنیتِ شانه هایت
نجوا کنم نامت را آرام آرام
و جانم گفتنت
مرا زیر...

حکم کند نظردهد فلک بجای من و تو
غلط نوشته میشود فقط به پای من وتو
عشق اگر هوس بُود آتشِ جانِ تو ومن
وای به حالِ تو و من روز جزای من وتو

بگذار آدم ها هر کارى که می خواهند بکنند ،
چشممان بزنند ،
چوب لاى چرخمان بگذارند ،
پشت سرمان حرف در بیاورند ...
این آدمها
کوچک و حقیرند و چشم دیدن ما را ندارند ...
انگشتانت را
در دستانم محکم گره بزن ...
آخرش
من و تو براى هم...

قلب ها بشکست و درد عاشقان از حد گذشت
سالهای انتظاری بر من و تو بد گذشت

گریه کردم ناله کردم حلقه بر هر در زدم
سنگ سنگ کلبه کنعان خود بر سر زدم

شرح دردم را فقط دیوان به دیوان داده ام
زندگی را در درون این قفس جان...

دانی که من و تو کِی به هم خوش باشیم؟
آن وقت که کس نباشد اِلا من و تو

کمی کنارم بنشین
من و تو باشیم
بدون حضور مزاحم
ماه باشد
دریا باشد
باران باشد
عشق باشد
دستانت باشد
چشمانت باشد
همین و دیگر هیچ
تو باشی کافیست
بغل کردنت بامن
گرم کردن دستانت بامن
خیره شدن درچشمانت بامن
بوسه از لبانت با من
تو فقط باش
فرهاد خجالتی

خوشبختی یعنی من و تو بشیم ما

عشق...
یعنی تو، در زیر باران
یعنی من، گم شده در میان نامردان
یعنی تو، با درد های فراوان
یعنی من، به همراه یک درد بی درمان
عشق؛
یعنی من و تو، به همراه حرارت آتشین دست های مان...
عشق؛
یعنی من و تو، به همراه بوسه های داغ لب...

میان این همه اما و اگر و شاید
تو، شدی باید
تو، فاتح قلبم شدی
مبارک باشد این عشق
بر من و تو