یاد تو می وزد ولی، بی خبرم ز جای تو کز همه سوی می رسد، نکهت آشنای تو غنچه طرف فزون کند، جامه ز تن برون کند سر بکشد نسیم اگر، جرعه ای از هوای تو عمر منی به مختصر، چون که ز من نبود اثر زنده نمی شدم اگر،...
شب اشک زهره می چکد برگونه های ماه تلخند خاطره ای خوش که خوش نماند افیون خواب را به کامم چکانده است تصویر سرد دیوار روبرو رویای کودکانه پرواز را خمیازه می کشد تا انجماد خواب و رهایی زین آه بی پناه یک پلک فاصله است هرچند یاد تو بیداری...
یاد تو هرشب می آد اینجا، کاش از مهمون نوازیِ من بهت بگه. شاید بعدش دلتنگم شدی...
مرورِ عکسِ تو زیباترین یقینِ من است همیشه یادِ تو در چشمِ دوربینِ من است میانِ این همه غم دل خوشم که حدّاقل غمِ ندیدنِ «تو» حالِ بهترینِ من است چقدر عاشقِ آن لحظه ام که چشمانت نشسته آن طرف و محوِ آفرینِ من است زبانِ بازِ من و حرف...
عصرجمعه بی کسیهایم دو چندان می شود ! بغض های سینه ام گویی نمایان می شود ! با چراغ یاد تو در کوچه باغ خاطره غصه های هر شبم از من گریزان می شود !
یادت ؛ هر صبح پیش از من راه افتاده است در جاده یِ نمناک پاییز... گاه ؛ آهی می کشد روی برمی گرداند و شعر چشمهایش دستم را می گیرد برایِ عبور از جاده هایِ نرفته.... هوایِ سرد جاده جان می بازد در گرمیِ نگاهت... و این همراهیِ شاعرانه... یادت...
همه جهان به یک سو تو سوی دیگر در سرم فقط یاد توست این تن و جان فدایت می نوشم از نگاهت جرعه جرعه محبت مست می شوم از عطر کلامت مصرع به مصرع یادت را که می خوانم مهتابی می شوی بر شب تارم
خوبترین حادثه میدانمت.... حال من تماما به "تو" بستگی دارد به خیالت، آمدنت ، بودنت، ماندنت... و به هر فعلی که " تو" را به من وصل کند مرز میان احوال من و یادِ تو بقدری باریک است که تنها ذره ای از خاطرت کافیست تا حالم دیدنی ترین شود...
می دانی یاد تو که میفتم بهار می آید خزان می شود خنده می آید بغض می شود گل می آید ولی پرپر می شود شعر می آید غم می شود قهوه می آید اما آن هم سرد می شود راستی این را بگویم یک بار هم خودت آمدی ولی...
قبله ی قلبِ من، همواره به سوی تو در گردش است! تفاوتی هم نمی کند کدام گوشه از جغرافیای جهان باشم، و یا چه کاری مرا مشغولِ خود کرده باشد! یاد تو در هر شرایطی، مرا تا لمسِ مرزهای بودنت، به دنبال خود می کشاند...!
اینکه خودم را هروقت درون آینه می بینم یاد تو می افتم، یعنی چقدر عاشق توام کجای تنم دنبالت بگردم که نباشی؟
طرح ناب خنده ات هوشیار میخواهد مگر؟ عاشقی را با تو غم بسیار میخواهد مگر؟ راه ها گم کرده بودم با تو من پیدا شدم دیدنت هرثانیه بیدار میخواهد مگر؟ من تو را در خواب هایم شب به شب سر میکشم تکیه دادن بر دلت دیوار میخواهد مگر؟ لحظه ای...
من پر از یاد توام؛ تو مرا یادت نیست....
آدمها میگویند پاییز شده است،،، و اینگونه که برگها را زرد میبینند به زیر پا. ولکین من هنوز عطر شکوفه های یاسمن را حس میکنم وقتی که صبح با یاد تو از خواب برمیخیزم.. هر صبح سالی نو برای من تحویل میشود، و من چون کودکی ده ساله عیدم را...
دلبر نازک نارنجی من ... یهویی یاد تو افتادم و یهویی دلم برات تنگ شد من اتفاق های زیبایی که در زنده گی به شکل یهویی می افتند رو خیلی دوست میدارم مثلا وقتی یهویی چشم هام به چشم هاش گره میخورد و یا درگیر لبخند زیباش میشدم و یهویی...
️ این خانه موریانه نداشت یادِ تو به جانٓ ش انداخت!
پاییز گاهی مثل یک شعر تلخ است میچلاند قلبت میریزد برگت میگریاند چشمت گاهی هم چون مشعوقهء دلربایی است از راه که میرسد عشق دوباره جان میگیرد تا زمزمهء نسیم در بزم رنگها عاشقانه به تماشا بکشاند و نوازش کند خستگی هایت دلتنگی هایت شکستگی هایت حتی گاهی با تلخی...
با یاد تو هر لحظه ی پاییز قشنگ است شب گرچه دراز است و غم انگیز، قشنگ است باران و لبِ پنجره، گلدان و کمی بغض یادآوری خاطره ها نیز قشنگ است آن سو، تو و تنهایی و این سو، من و باران از چشم من این چک چکِ یکریز...
بوسه هایت را بپوشان بر تن لبهای من دوست دارم تا که آغوشت شود مأوای من ای سراسر شور شیدایی، تو ای تصنیف عشق! چون خدا، یک دانه ای، ای گوهر بیتای من! آیه ای هستی که بر من یک شبه نازل شدی با عذار مَهوَشَت روشن شده سیمای من...
امروز ... تمام شعرهایم را به یاد تو خواهم نوشت تا اگر عشقی در دلم جوانه زند؛ گوشه دفترم بنویسم : دل مبتلای تو بود ...
باز از نگاه خیس من یاد تو می بارد رفیق بر دفتر اشعار من بذر تو می کارد رفیق واژه به واژه خط به خط تنهاتویی مضمون من ای ناجیِ رویاییِ ابیات ناموزون من پر از ترانه می شوم وقتی به یادم میرسی جان میکنم از دوری ات پس کی...
هوا هم بی تو اینجا نابسامان است نه عطری دارد از شادی نه ساز دلخوشی دارد به پای لحظه میپیچد واز یاد تُ میخواند
جمعه های بعد از تو همچون باران بی امانی میماند که می بارید و جز خود تو هیچ کس نمیتوانست از آنهمه گلوله باران های دلتنگی و سرمای کشنده اش نجاتم دهد.جمعه های بعد از تو آغشته به ترس و تنهایی بود بی آنکه بخواهم هربار هر غروبش مرا به...
در فراقت دم به دم تب میکنم خورده شعر هایم مرتب میکنم در قبار غربت و دلواپسی روز را با یاد تو شب میکنم.
