شعر

به سیمایِ پُر از مهرت هزاران شور و شَر داری
نمی دانم خودت آیا از این نکته خبر داری

درون کوچه می آیی هزاران چشم دنبالت
برایِ دلبری هایت تو خود صدها هنر داری

به هنگامی که می خندی زِ شوقت شهر می خندد
که لبخندی به شیرینی چنان قند...

با چشم اشک آلود خود این غصه را سر می کنم
دل را به دریا می زنم دیوانه محشر می کنم

با چشم دل می خوانمت ای جان که جانانم تویی
با این دل دیوانه ام شب را منوّر می کنم

عاشق شدم با دیدنت بیمار آن خندیدنت
لبریزم از...

دنیای ترا ره هوس می فهمد
معنای ترا ته نفس می فهمد

احوال مرا که گفتنی نیست فقط
گنجشک درون یک قفس می فهمد

هرچه دوری کرده باشی عشق مثلِ بومرنگ

بی محابا می کند سویت کمانه بیشتر

«بت روی تو»

امشب برای چشم تو یک کار دیگر می کنم
از صورت زیبای تو، نقشی مصور می کنم

لبخند شیرینی بزن، تصویر تو بهتر شود
فرهادم و با تیشه ام سنگی چو پیکر می کنم

دل می تراشد سنگ تو، از بهترین سنگ ها
امشب تمام قامتت، از...

توی همراه قلبم بهترینم

کنم جان را به قربان یاسمینم

شوم دلشاد گویی در زمانه

اگر دستم بگیری نازنینم

باد صبا

دلم را، آفریدی ، غم چرا در آن نشاندی

چرا در خانه دل، عشق را در جان نشاندی

چه سود از دل،چه سود از عشق،جانانم تو هستی

نشاندی عشق را جانا، چرا هجران نشاندی

بادصبا

دلم پر درد و درمانی ، ندارد

ز بارِ غم، به جان؛ جانی ندارد

به خود گفتم، در این عالم؛ خدایا

چرا ، این دل ؛ غزلخوانی ندارد


بادصبا

ای خوبتراز خوبان ای شاخ گل خندان

بهر دل ما یک دم لبخند بزن رقصان

بنمای کمند زلف چون دلبرکان ای یار

دستی بزن و گاهی با ما بنشین شادان

بادصبا

من منتظرت بودم ای یوسف کنعانی

با یک غزلی از دل در یک شب بارانی

کنج دل من غوغا دل تنگ نگاه تو

رفتی و پر از غم شد دل عاشق پنهانی

بادصبا

الهی گر چه در چنته خود گنه فراوان دارم
به خودت قسم به رحمت تو ایمان دارم
آنچنان شهره به مهری و شهیری تو به لطف
که من غرق گنه امید غفران دارم

من روی دِل تو کار کردم یک عُمر
امّا نشذم سنگ تراشی قابل...

اگر با سوزش من می شوی جانانه خوشحال
بکش کبریت خود را روی این انبار پوشال
تو حق داری نچینی بنده را از روی شاخه
کسی هرگز نباشد طالب یک میوه ی کال
من و این کوچه های ممتد و دیوار سنگی
مرا یک سایه دائم می کند در کوچه...

چو ز چهره برگشایی تو نقاب، عقل گوید
قلم است و نرگس و گل نه دهان و چشم و بینی

آه ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم...

نقش چشم آبی ات آخر مرا نقاش ساخت
هر چه پنهان کرده بودم دیدگانم فاش ساخت

دلْ جز ره عشق تو نپوید هرگز
جانْ جز سخن عشق، نگوید هرگز
صحرای دلم عشق تو شورستان کرد
تا مهر کسی در آن نروید هرگز...

خدنگِ هر نگاهِ آتشین ات
و برق هر دو چشمِ نازنین ات

شکارم میکند، هی میکشاند
مرا هر دم بسوی سر زمین ات

من تو پونزده سالگی
عاشق شدم... معشوق من نوزده
سالش بود و معروف ترین شاعر
جوونی که ازش تعریف میکردن...
اون موقع ها هیچوقت ندیدمش!
یعنی از نزدیک نشد ببینمش...
اما همین یه شعر مگه کافی
نیس برای عاشقش شدن؟!

معشوق ما غایب!
دلش در دل ما حاضر بود:)♡

دیالوگ...

هر شب غصه میخوریم
من و سیگار
او غصه ی مرا
و من غصه ی تو را

بعد از تو
من و غم و سیگار و لب هایم هماهنگیم
خاطراتت را دود میکنیم
شب از نیمه گذشته
و ما بیداریم هنوز

ای کاش که پروانه ی زیبا باشیم

یا قاصدکی میان گلها باشیم

سرشار ز عشق تا سحر در بُستان

خنیاگر دل چو مرغ مینا باشیم

بادصبا

مرغ دلم پر می کشد اندر هوای دیدنت
آرام جان باز آ، که من مشتاق آن خندیدنت

خسته ام مثل عقابی که پیر شده
یا پرنده ی زخمی از پرواز تیر شده

ابر باران عشق از تن ام گذر نکرد
باد پیمان شکسته نصیبم کویر شده

تا آخرین نفس منتظر است آهو بیا
وقتی به چنگ تیز پلنگی اسیر شده

رودی کشته بدون جنگ با آبشار شده...

« سایه ی من »

پنجه در پنجه ی او افکندم
سایه ام بود ولی بازیگوش
گاه او گرگ پلیدی میشد
من کنار تن او چون خرگوش

راه می رفت چو مردی با من
همه جا فکر من و با من بود
مشت بر صورت او کوبیدم
دست من زخمی...