شعر

این روسری آشفته یک موی بلند است
آشفتگی موی تو دیوانه کننده است

زیبای من! بیا و به این مرده جان بده
موهای زیر روسریت را نشان بده

آن گرفتار تجمل غافل است
طعم ناب زندگی، در سادگی است

من آن یخم که از آتش گذشت و آب نشد
دعای یک لب مستم که مستجاب نشد


من آن گلم که در آتش دمید و پرپر شد
به شکل اشک در آمد ولی گلاب نشد


نه گل که خوشه ی انگور گور خود شده ای
که روی شاخه دلش خون...

هر کجا غم نیست، آنجا زندگانی مشکل است

زین سبب آدم به تعجیل از بهشت آمد برون

گربه در حال رژّه رفتن بود، موش در حال گریه در سوراخ
آه، دیوارها ترک برداشت، ناگهان گشت زیر در، سوراخ

حمله کردند از چهار جهت، شهر از خشم و خوف حامله شد
سقط کردند مادران از ترس، کودک ِ قلب، باجگر سوراخ

پهلوان پنبه های ما آن شب گرم...

بیا عهدی کنیم امروز
روز اول دیدار
اگر رفتیم، بی برگشت
اگر ماندیم، بی منت...

پیدایش خشت خشت من هم آنجاست
زیبایی سرنوشت من هم آنجاست
ای عشق من،ای فرشته ی روی زمین
هر جا که تویی بهشت من هم آنجاست

به گیسویت که از سویت به دیگرسو نتابم رخ

گرم صد بار چون گیسو به گرد سر بگردانی

افسوس که عشق ، ویران شده دیگر
عاشق از معشوق گریزان شده دیگر

آرزوهایی به سر پرورده بودیم
همه به دست غم ها مدفون شده دیگر

گرگ و شغال آمده از کوه ها به شهر
آهو سوی بیابان فراری شده دیگر

معشوق عشق عاشق ، همه ثروتش بود
تاراج گشته...

با چشم مشکی و لبخند دلفریب و موی فرفری
حقا که از شاعرانه های حضرت حافظ فراتری

سال ها برای تو عاشقانه ی ناب خواهد نوشت...
یک شب گذر کنی اگر از خیال شاعری

به رسم عاشقی آمدم غزلی تازه دم کنم
افسوس که قافیه ها عاجزند از وصف چون...

دلم ،ویرانه ای بود از غم و اندوه بی پایان
تو،این ویرانه را ،کوبیدی و،ویرانه تر کردی!
منی که،هرنفس ،دیوانه ات بودم،بگو آخر
چه سان آمد دلت ؟،کین سان،دلم را،پرشرر کردی؟!

غم هجران تو ای دوست چنان کرد مرا
که ببینی نشناسی که منم یا دگری!

هوای سرد و دم نوشی که گرم است
کلاه و شال و تن پوشی که گرم است
بیا و بار دیگر دعوتم کن
به صرف چای و آغوشی که گرم است

من شرم ِ حضور ِ زندگی در .بندم
من تلخ ترین روایت ِ لبخندم

روزی که قلم به دست شعرم دادم
با دست خودم گور خودم را کندم!

افسون قلم

نقش دو جهان جوهری از نون قلم بود
خورشید خرد پرتو افسون قلم بود

تصویر خیال تو که لبریز تماشاست
تندیس تراشیده و موزون قلم بود

آنجا که نوشتم غزل چشم سیاهت
با رقص درآمیخته در خون قلم بود

عاشق شدنم را به کسی قصه نکردم
تا محرم...

گاهی سبد سبد گل سوریست قلب من
گاهی نماد زنده به گوریست قلب من

این مغز من مسیر خودش را شکسته است
خود را به دام پیله ای وارونه بسته است

یک عمر رو به آیینه دیدم که کیستم
یک عمر روبه آیینه دیدم که نیستم

اصلن من اتفاق تن...

دلِ بی رحم در این دوره به کار آید و بس
نَرود با دلِ پُر عاطفه کاری از پیش

من عصر یخبندانم و تابان ترین خورشید تو
دنیای من شد یک نفر آن هم که بی تردید تو

در یاد منی حاجت باغ و چمنم نیست
جایی که تو باشی خبر از خویشتنم نیست

تو را دل برگزید و کارِ دل شک بر نمی دارد
که این دیوانه هرگز، سنگِ کوچک بر نمیدارد

تو در رؤیای پروازی، ولی گویا نمی دانی
نخِ کوتاه، دست از بادبادک بر نمی دارد

برای دیدنِ تو آسمان خَم می شود اما
برای من کلاهش را مترسک بر نمی...

قلم به یاد تو در می چکاند از دستم

شیرین شکران

شلاق ندامت چه زنی بی خبران را
ویران چه کنی کلبه این دربدران را

سودازدگان را غم رسوا شدنی نیست
پنهان چه کنی پردگی جامه دران را

آلوده به جز فتنه و آشوب ندیدیم
مژگان پر از کینه ی چشم نگران را

وقتیکه امیدی به طلوع سحری نیست...

بگریخت بخت و روشنی از دیده رخت بست
بی روی تو چه ها که ازین چشم تر نرفت