شعر

باز می گردم به سویت
در مگشای
آغوش بگشای...

جوزف حرب
مترجم: طیبه حسین زاده

الفبای زیستن ...
به دست فراموشی ست
و کسی که ترانه هایش
ترانه ی تنهایی ست
زیستن در شعر زیباست
و پرواز کردن در عالم خیال
شاید ...
در حیات واقعی...
چیزی ترانه نو نخواهد خواند
کسی لبخند آفتاب گردان ها را
نثار خورشید نخواهد خواند
تلحی ها ماندگار همیشگی...

قسمت این بود که من با تو معاصر باشم
تا در این قصه پر حادثه حاضر باشم

حکم پیشانی ام این بود که تو گم شوی و
من به دنبال تو یک عمر مسافر باشم

تو پری باشی و تا آن سوی دریا بروی
من به سودای تو یک مرغ...

من بی تو در غریب ترین شهر عالمم
بی من تو در کجای جهانی که نیستی؟

گاه سربازی شجاعی، گاه شاهی نا امید
روز و شب چیزی به جز تکرار یک شطرنج نیست

من عاشق تو و تو عاشق رقیب من
همین شکنجه برا هفت پشت من کافیست

دکتر علی دینی پور (ایلیا)

مستِ آغوشش شدم،تا صبحدم شب زنده دار

ابن سیرین؛خوابِ شیرین دیده ام،تعبیر چیست


بهاره طلایی

باز هم تیغ غم از طاقت من تیزتر است
نازنین ! امشب این قصه غم انگیزتر است

قسمت دشمن نشود کار به آنجا برسد
دوستت دارم های معشوق به اما برسد

سخت این نیست که دشمن به اسارت ببرد
سخت آن است که معشوق از کنارت برود

عشق زیباست که...

گل من ! تیغ غم از طاقت من تیزتر است
نازنین ! امشب این قصه غم انگیزتر است

قسمت دشمن نشود کار به آنجا برسد
دوستت دارم های معشوقه به اما برسد

سخت این نیست که دشمن به اسارت ببرد
سخت آن است که معشوق از کنارت برود

عشق زیباست...

شور عشق

هرکه از عشق ندارد اثری بی خبر است
چون درختیست پر از شاخه ولی بی ثمر است
عشق نقاشی دوران هنرمندی ماست
آنکه بی واهمه عاشق نشده بی هنر است
خیمه در عشق نزد هرکه پشیمان شده است
ساکن کاخ اگر هست هم او در به در است...

من از بی قربی خار سر دیوار
فهمیدم
که نا کس ، کس نمیگردد
از این بالا نشینی ها ...

شب بود و شمع بود و من بودم و غم
شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم

در دلم بود که جان بر تو فشانم روزی

باز در خاطرم آمد که متاعیست حقیر

من کشورِ بی تو، خانه ی ارواحم، متروکه ای بدونِ در و بی پیکر
مانند سرنوشتِ بیابانها، خشکیده تا نهایت خود یکسر

من جام جم بی تو... بتکده هایم را درهم شکسته با تبرش دستی
ویرانه، خسته، ریخته، پاشیده، این است حال بتکده بی آذر

عرب گوشت های مرا خورده،...

و عشق
اگر با حضور
همین روزمرگی ها
عشق بماند !
عشق است…

شاملوجان

تا شراب ارمنی دارد دو چشمت ای صنم

دائم الخمرترین شاعر چشمانت منم

ارس آرامی

تو لباس رفتن می پوشی ، من غم سیاه و سفیدم را
تو چمدان غرور میبندی ...من دو بعد خسته دیدم را

تو آفتاب حیات آوری همه را ، من یک آدمک برفی
تو در شروع زندگی هستی ، من به تن کردم کفن ام را

پس چگونه از تو...

هر شعر که گفتم او خواند و نفهمید

یار من ساکن کوچه مشهور \علی چپ\ بود!

بذار اروم برم ،دستاتو از دور تنم بردار
گناه بی وفایی رو ،بیا از گردنم بردار

بهت گفتم که از این آه دامن سوز پروا کن
دیگه اصرار بیهوده ست ،دست ازدامنم بردار
من آدم آهنی بودم همیشه راست میگفتی
حالا هم دستتو از قلب مثل آهنم بردار

تو دشمنشاد...

خانه بی تو همچو خانه ی ارواح ، بی در و بی پیکر شد
سرنوشتِ بیابان خشکیده تا نهایت یکسر شد

بعد از تو بتکده ام را درهم شکسته با تبرش ابراهیم
ویرانه ، خسته ، ریخته ، پاشیده بتکده مان بی آذر شد

عرب گوشت های مرا خورده ،...

بی تو، مثل خانه ی ارواح ، بی در و بی پیکر هستم
سرنوشتِ بیابان خشکیده تا نهایت یکسر هستم

بی تو... بتکده هایم را درهم شکسته با تبرش ابراهیم
ویرانه ، خسته ، ریخته ، پاشیده بتکده ی بی آذر هستم

عرب گوشت های مرا خورده، موغول استخوان جناق...

از پی رد و قبول عامه، خود را خر مساز
ز آنکه نبود کار عامی جز خری یا خرخری

گاو را باور کنند اندر خدایی عامیان
نوح را باور ندارند از پی پیغمبری

سنائی

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ
ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

دانی که پس از مرگ چه ماند باقی
عشق است و محبت است و باقی همه هیچ

ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ “ﻣﻦ”…ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ “ﺭﺍﻭﻱ” ﻣنم

ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﯽ، ﻫﻢ ﻧﯽ ﻭ ﻫﻢ ﻧﯽ ﺯﻧﻢ

ﻧﺸﻨﻮ اﺯ ﻧﻰ، “ﻧﻰ “ﺣﺼﯿﺮﻯ”...

صبحدم
وقتی که بادها
در بیشه های دور
چنگ می زنند
گویی نسیم
چون نوازنده ای
به روحِ تو دست می ساید و
با کوبه ای خفیف
نغمه ساز می کند
نَفَس را مجالِ برآمدن نمی ماند و
روح با نسیم
تا بیشه های دور
پرواز می کند

مریم رضایی