شعر

دستان گرم عشق ، جای تفنگ نیست،
قلبی که می تپد، میدان جنگ نیست،

یک عمر گذشت و عاقبت فهمیدیم ///
از دل نرود هر آنکه از دیده رود ///

چیزی بگو مگرنموده ام زنا وجنگ ها
که این غصه ها همیشه میزند مرا به سنگ ها

ناراحتم من از درون خود ز دست غصه ها
ناراحتم چو بحرها ز دست آن نهنگ ها

آهوی دل میان جنگل ستم فتاده است
دقت نمی کند حضور وحمله ی پلنگ ها

تا...

چون به ترازوی عشق هر دو برابر شدیم
مهر تو کم می شود، عشق من افزون چراست؟

دانی که من و تو کِی به هم خوش باشیم؟
آن وقت که کس نباشد اِلا من و تو

مانند درخت که از تبر می ترسد
یا ظلمت شب که از سحر می ترسد

انسانیت آن نشان اشرافی ما
از فقر شعور این بشر می ترسد

ازبس که فراق عشق بیگار کشید
برنیمکت غم نشست و سیگار کشید

ته مانده ی آن زغال سیگارگرفت
با گریه بدور عشق پرگار کشید

ازبس که فراق عشق بیگار کشید
برنیمکت غم نشست وسیگارکشید

معشوقه ی خود به حالت مست کشید
نقاش شدو از عاشقی دست کشید

گفتند:چرا ازعاشقی دست کشید؟
ازعشق دو جاده رو به بن بست کشید

گل من چشم مدهوشت گلوله ست
همان لب های خاموشت گلوله ست

برای کشتنم خنجر چه لازم
انار زیر تنپوشت گلوله ست

سردم مرا آتش بزن آتشفشان من
گرمم؟مرا خاموش کن ، آتش نشان من

من اگه حافظ اون باشم
واسه من شاخ نبات میشه
عشقی که بین من و اونِ
توی آسمون داره ریشه

خاطراتت راکه وقتی می سپاری می روی
داغ را برسینه ام جا می گذاری می روی

روزآخر چشم گریان باهزاران دغدغه
ناگهان دستان من را می فشاری می روی

زندگی تلخ است یا شیرین چه فرقی میکند؟؟
روز وشب ها را که تنها می شماری می روی

درحیاط خانه گلها...

باز هم تیغ غم از طاقت من تیزتر است
نازنین ! امشب قصه ات قصه ای دیگر است

سردرگمی سوال قشنگی است بعد تو
تا مرگ احتمال قشنگی است بعد تو

قبول می کنم بهار عوض نمی کند مرا
اجازه میدهم غبار عوض نمی کند مرا

اشکم به نردبان توسل...

دل به دریا زدی که دریا در
گریه هایت جزیره را گم کرد
موج دریا، کنار ساحل با
رد پاهای تو تیمم کرد...

سنگدلی ، عاشق چشمان تو بودن غلط است
می کشی ، جان به تمنای تو بودن غلط است

در وجودم اثر مهر تو یک راز مگوی است
تشنه ی این تابش پنهان تو بودن غلط است

ای شعر ترین ! سخت ترین قافیه ! دریاب
سوگند به غزل ، هی...

عشق تو نقل و نباته
دلم عاشق چشاته
بی تو ،تو قفس میمیرم
بی تو یه پاییز سردم

تو دلیل زندگیمی
علت دیوونگیمی
دستامو اگر نگیری
مثل برگی، زرد زردم

پر بزن به سمت خونم
تویی آب و تویی دونم
کنارم اگه نباشی
من سرابی پره دردم

تو شدی دارو...

بسکه لرزید دل از شوق تو ای لعبت مست

شیشه ی توبه ز طاق دلم افتاد و شکست

من دعا گوی توأم هر شب و شب می داند,؛
دل ما قبل تو، اینقدر مناجات نداشت!

تو ندیدی که چه سخت است ببینی عشقت
پیش چشمان تو با او که نباید، باشد

شعرهایم را،،،
مُثله کردم وُ،
به آتش انداختم...
...
تو اما؛
ابراهیم بودی که،
از شعله و دود-
به پا خواستی!


لیلا طیبی (رها)

در هر طرفم صورت معصوم تو باشد
چشمم هدف تیر تماشای تو باشد

باغ شوی تا که روم دیدن گلها
گلها همه نقش رخ زیبای تو باشد

باران که شود نم بکشد موی سیاهت
بوی تنم از نرگس موهای تو باشد

ساحل بروی صید کنی کاش تو یکبار
ماهی شوم...

گیجم و قرن هاست گم گشتم، در شب خسته ی جهان خودم
مثل اصحاب کهف در خوابم، مانده ام دور از زمان خودم

ورق خفته در کتابچه ام، کودکانه مرا \طیاره\ بساز
بپران و کمی بلندم کن، نیست پرواز در توان خودم

دل من قسمتش پریشانی ست، شاعرم عادتم خود...

لا به لای تمام پستی ها
من منم ها خود پرستی ها

یک نفر اهل سوز می خواهم
مادرم را هنوز می خواهم

عشق آن است...

عشق آن است که من
جغرافیایم را نداشته باشم
و تو تاریخت را نداشته باشی
آن است که تو با صدای من سخن گویی
و با چشمان من ببینی...
و جهان را
با سرانگشتان من کشف کنی...

نزار قبانی
مترجم: طیبه حسین زاده