قسم به فقر که حلّالِ رنگِ ایمان است! قسم به "نان" که میانِ حروفِ انسان است!
در دریای متلاطم افکار راه رفتن ارامت بر روی شن های ساحل ذهنم ارامش می آورد نوازش دستانت را به موج هایم بسپار تا موسیقی قلبم تورا بنوازد
و پرسشی ست قدیمی که همچنان باقی ست که چند فاجعه تا مرگِ این جهان باقی ست «نبودن» از همه جا مثل سنگ می بارد به بودنی که فقط تکّه ای از آن باقی ست چقدر عاشق و معشوق مرده اند، امّا هنوز هم که هنوز است عشقِ شان باقی...
من آن آشفته حالی را شبی باز آرزو کردم تو را بین تمام خاطراتم جست وجو کردم شدم لیلا شدی مجنون در این دنیای بی پایان که شب را در خیال و روز حفظِ آبرو کردم دوباره چشمهایم را برای دیدنت بستم برای چشمهای تو، نشستم گفت و گو کردم...
درخت همهمه سرکرد و شاخه ها لرزید و جویبار گریخت... روی ماه را شالی ز ابر پوشانید دیگر گنجشک هم نخواند دست های باد تکّه های خوابِ شبانه را روبید و همراهِ برگ ها به هر سو بُرد آنگاه ترانه های کهن را به سرانگشتان نواخت از فراسوی عشق برای...
پاییز آمد، با خودش یک مرد را بُرد یک عارف ویک عاشق شبگرد را برد پاییز صد ها خاطره از آن صدا داشت یک حنجره از غصه و پر درد را برد پاییز آمد شیشه ی عطری که هربار با عطر خود مدهوشمان میکرد را برد او هدیه ی پاییز...
زرد است که لبریز حقایق شده است تلخ است که با درد موافق شده است عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی پاییز بهاری است که عاشق شده است
ای نفس صبحدم ،گر نهی آنجا قدم خسته دلم رابجو، در شِکنِ موی دوست جان بِفِشانم زشوق، در ره باد صبا گر برساند به ما،صبح دمی بوی دوست...
وحشت از عشق که نه ! ترس ما فاصله هاست وحشت از غصه که نه ! ترس ما خاتمه هاست ترس بیهوده نداریم ! صحبت از خاطره هاست صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست گله از دست کسی نیست...
در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم این کوزه ترک خورد!...
ما کاشفان کوچه های بن بستیم این بار پیامبری بفرست که تنهاگوش کند.. ...
برتابش پرنور تو خورشید سلام بر صبح سپیده و امید سلام شب رفت و سیاهی اش پایان یافت بر مهر دل انگیز تو ناهید سلام
بگو امشب خالی بستر شعرم را با خیال شانه های چه کسی پر کنم؟ وقتی تو تمام عاشقانه هایم را در آغوش کشیده ای و رفته ای
بی من چگونه رفت؟ مگر دوستم نداشت؟ آخر چه خواستم که دگر دوستم نداشت ! آن اشک های شوق در آغازِ هر سلام آن خنده ها چه بود؟ اگر دوستم نداشت آه ای دل صبورِ کماکان در انتظار! آه ای نگاه مانده به در! دوستم نداشت کار رقیب بود که...
گفتم ای دل، نروی؟ خار شوی، زار شوی بر سر ِ آن دار شوی بی بَر و بی بار شوی نکند دام نهد؟ خام شوی، رام شوی؟ نپَری جلد شوی، بی پر و بی بال شوی؟ نکند جام دهد؟ کام دهد، ازلب خود وام دهد؟ در برت ساز زند، رقص...
ای آدمها که بر ساحل نشسته، شاد و خندانید! یک نفر در آب دارد می سپارد جان یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید آن زمان که مست هستید از خیال دست یا بیدن به دشمن...
یک روز شاید آه من هم جان بگیرد در سینه ات احساس من میدان بگیرد این دختر معصومِ بااحساسِ عاشق در چشمهایش پرچم عصیان بگیرد وقتی قضای عاشقی درداست، من نیز دل میکنم تا عذر او پایان بگیرد در چنته ام چیزی به جز حسرت ندارم باشد خدا بر شاعران...
هر لحظه از آستین خویش رنگی شگفت بیرون آوَرَد تردست تر از طبیعت افسونکار شعبده بازی دیده ای؟
بادِ تُندُ رعدِاَبر اَشک های اَبر سَرد شاخه های سَروِ سَبز می شوند بی جانُ زَرد ِِِمِهرُ ماهُ نورِ کَم رَقصِ بَرگُ سوزِ سَرد رَنگ های گَرمُ زَرد قَطره های دَر بِه دَر چَترُ آهنگُ کُلاه سایه ی یک مَرد و زَن عاشِقانِه دَست به دَست عِشقُ آوازُ غَزَل
نا خدایی شده ام خسته که بعد از طوفان تا دم مرگ دعا خوانده و پارو زده است
خوشه خوشه برزمین می ریزد موهای گندمی ات
خدا لب حوض نشسته بود مادرم درآیینه دنبالش می گشت
می دانی یاد تو که میفتم بهار می آید خزان می شود خنده می آید بغض می شود گل می آید ولی پرپر می شود شعر می آید غم می شود قهوه می آید اما آن هم سرد می شود راستی این را بگویم یک بار هم خودت آمدی ولی...
چون تو حاضر می شوی ، من غایب از خود می شوم 🍃
