اکنون که زمان ایستاده است، من به دور ترین و کورترین نقطه ی افکار رسیده ام؛ پرسه میزنم و میگردم و میچرخم و پریشان این دنیا و ادم هایش هستم. همه در خودو خود در همه و همه در همه می چرخند و بیخیال هم راه بر هم گذر میکنند...
شنیدم پروانه شده ای. شاید برای تسکین دل مادرت. گفتند تو را دیده اند که نشسته بودی روی مبل مورد علاقه ات، بالهایت را آهسته باز و بسته می کردی. اولین بار مادرشوهرت تو را دیده، به مادرت گفته، مادرت فکر کرده مادرشوهرت برای آرام کردن دل خودش این داستان...
تا چند سال پیش نمیتونستم تصور کنم غم یعنی چی؟ تو مخیلاتم نمیگنجید دردِ واقعی چیه؟ دلتنگیِ حقیقی کدومه؟ آدمی رو که میگفت: "جیگرم آتیش گرفته" ، "دلم کنده شده" رو نمی فهمیدمش! . اما از وقتی که روز آخرِ تو بود، برای من شروعِ همه ی این ها شد!...
لحظه ای به جهانِ بدونِ تو فکر کردم، روحِ زندگی ام به اغماء رفت؛ عقربه های ساعت از کار افتادند؛ دوستت دارم ها روی لبم جان باختند. و هر شبی که بی تو گذشت، صدها سال؛ از عمرم کاسته شد! فکرِ کوتاهی بود؛ اما همه چیز را از من گرفت...!
ماه من امشب چرا در آسمانت نیستی در کجا پنهان شدی در آشیانت نیستی راستی شاید تورا در خاطرم گم کرده ام این چنین آشفته ای درکهکشانت نیستی باز هم با رفتنت شب را پر از غم کرده ای دل به تنهایی سپردی در جهانت نیستی با همه قهری و...
بی نشان ماندم اسیر جذبه ی سرد زمین؛ دستهای مهربانت کو؟...
باید بروم دلتنگ که شدی گلدان کوچک پشت پنجره را ببوس! من یک روز که خیلی دلتنگت بودم دلم را همانجا خاک کردم..
ﻫﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﺟﯿﺐﻫﺎﯾﺶ ﺩﺭ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻭ ﻻﯼ ﺩﮐﻤﻪﻫﺎﯼ ﯾﻮﻧﯿﻔﻮﺭﻣﺶ! ﺯﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﻣﯽﺑﺮﺩ ﺁﻣﺎﺭ ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮓ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏﻠﻂ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ! ﻫﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪﺍﺵ ﻣﯽﺗﭙﺪ
چگونه به گل سرخی که در دستانم منتظر توست بگویم : رفته ای !
سالها بعد که همه امروز را یاد برده اند کسی نمی داند چرا پنج شنبه های مهرماه درختان گریه می کنند و هوا بی اندازه دلگیر است
گُلی خانم را که از دست دادم،مادربزرگم را، انگار مُردم. سر مزارش وقتی خاک تنش را از چشم ها دور میکرد بی اشک خیره بودم و پر نبض! انگار میانِ یک دویدنِ سخت برای نجاتِ کسی جاده ناپدید شده باشد، نبضم می دوید و تنم خواب بود. مات بودم! مبهوت!...
هر صبح لبخندم را آویزان می کنم آنسوی پنجره, گوشه ی یادت می نشینم و یک فنجان اشک سر می کشم...
می گی: اینجا پاییز نیست. شبیه خوابه. پرواز نمی کنم، ولی سبک شدم می گم: خوابم ... دارم خواب می بینم. تو رو می بینم. اون دور وایستادی. خودت دوری، ولی.... ولی صدات نزدیکه .... انگار کنارم نشستی .... می گی: آره. منتظرم. منتظرم یکی بیاد از دورتر حالمو ببره...
پاییز غمگین شد روزها کوتاهی کردند
مرا ارام و بی سروصدا دوست داشته باش تصدقت گردم روزهای غمگین در راه است مبادا برسد روزی که عطرم از حوالی اغوشت پر بکشد اندکی ازمرا پس انداز کن در سمت چپِ سینه ات برای روزِ مبادا
خیره می شوم به اتاق ته راهرو بغض کمین کرده گلویم را می چسبد... آن اتاق بایگانی خاطرات ماست عطرت پیراهن چهارخانه مردانه ات و حتی موهایت که جا مانده روی شانه من آن ها را تا ابد نگه خواهم داشت ، آن ها نماد عشقند...
چه کنیم دیگر جز انتظار... این انتظار لعنتی آدم هارا پیر می کند، این را امروز فهمیدم وقتی مقابل آیینه اتاقم ایستادم ، چند تار موی سفید میان لشگری از موهای مواجم دیده می شد...
مُرد دلم اما رفتنت را باور نکرد
غبار جدایی گرفته است این عشق را بیا دستانم را بگیر باید عشق تکانی کنیم...
پنجشنبه ها بوی دلتنگی دارد غم دوری مسافران بهشتی...
امشب در آسمان ماه نمی تابد و آبشار گیسوانت را کسی نمی بافد امشب دست نوازشی تو را نمی نوازد و هیچ سازی برای خواب تو لالایی نمی سازد امشب سهم دستانم ازتو فقط تنهاییست
«گل های اشک» دیروز پدر گل های اشک را برایم چید و آورد پدر غمگین بود و می خندید گل ها غمگین بودند و شکفته سرشان را به پایین خم کرده بودند و پنهانی میان معصومیت نارنجی گلبرگ های خود اشک می ریختند. من ریشه در خاکم، اشک می...
غصه گر هست بگو تا باشد من هنوز می خندم... 《بی خیالِ من و این مردم و هی زخم زبان می خندم》 گریه دارم ولی باز ببین می خندم من خدایی دارم ... که در این مهلکه ی دردآشوب سَرِ هر زخم دلم می گرید زهراغفران
چقدر دلتنگ حضورت هستم! کاش تصویرت، نفس میکشید
