متن کوتاه

اینجا چند وقتیست هوای بی کسی بارانیست.

آنـــــجا چطــــــور؟

چــه تنهـــا و غــریبـــ افتــاده ام امشبــ...
میــان سیــلی از خاطـــره هایتـــــــ...

به تماشای دریا ایستاده بودم

بی خبر

از جذر و مد عشقت..

یاغی بود

نمی خواست راه اجدادش را ادامه دهد،

پروانه ای که

به آتش پشت کرد..

زمانی که قلبم در آشوب است


به یاد تو حال دلم خوب است

به زیبایی ات

کس همانند نیست..

ای چشــــم تــــو درمـــــان مـــــــن،
ایــــن هجـــــر آخـــــــر تا به کـــی...؟

بالاتر از سیاهی، سپیدیِ موهای سر ماست.
که در فـــراقتــــ سپیــــد شــده انـــــد...

پاشدم،خود را تکاندم،هر زمان خوردم زمین

خسته بودم،کم نیاوردم،هنر یعنی همین!

حداقلش من همینی ام که هستم.
تو کی هستی پشت این همه نقاب؟

تو آمدی؛
و ماه
مثل پرنده‌ای سفید
از قفسِ آبگیرِ شب
به آغوشت پر کشید

گاهی یک قلبِ مهربان
، از هزار دیوان شعر،
شاعرانه‌تر است.

تا دلِ شاعر افسرده و لبریزِ غم است
واژه‌ها در پیِ یک بغضِ شکوفا باشند

گر زلف پریشانت در دست صبا افتد

هر جا که دلی باشد در دام بلا افتد

شفق نام دختری بود
که افق بعد از اعدام
خورشید به دنیا آورده بود

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

زنــــده بــاد آنـــی را کـــه،
با نبــودش هر لحظه مــــرگ به ما نزدیکـــ تر میشود...

بــــدجور به ســــرم هــــوار شــدن خاطره هایتـــ...

نیستــی ببینـــی،
چگـونــه خــاطــراتتــ بـر ســرم هـــوار شـدن.

کلافــــه یعنی مـــــن،
که گم کرده ام رد پای چشمانت را در خاطراتم.

خوشـــا صبحـــی..،
که در آغــوش تـــو چشمــم شـــود بــاز.

هر آنچه را که وصــل تـــو در آن باشد،
به جــــان خــود خــریـــدارم...

تا لبــــ گشــودی به سخــــن،
نیـــــم تنــــــم جـــــانــــش ریــــختــــ...