شعر

در چاله ی آن گونه ی چون سیب گلابت
چالم کن اگر جلب نکردم نظرت را!

رفته را ،رفته
و فردا از کجا معلوم است؟
خوش در این لحظه
دمی باش ،که فردایی نیست

تو در حوالی قلب من آفریده شدی
فرشته ای که به شکل زن آفریده شدی
به آسمانِ سیاهم ستاره پاشیدی
شبیه معجزه ای روشن آفریده شدی
خراب، مثلِ طبس بودم از هجومِ بلا
به باغ زندگیم، گلشن آفریده شدی
تنم ز عطر نفسهای تو معطر شد
پر از شمیم خوش...

بهر دل بردنِ من، خنجر مژگان کم بود
چال بر گونه ی تو دست به دستش اداده

برایت بی الف خواهم فقط "فردای بهتر" را

تو اما آرزو کردی "جهانت" بی الف باشد

بی تلاطم ، خالی از هر های و هویی کافه چی
از دلِ تنگت نمی خواهی بگویی کافه چی؟

باز رقصِ دودِ سرگردانِ قلیان ، بی امان
خسته از بغضِ نفسگیرِ گلویی کافه چی

سینه مست از آتشی دیرینه و در آینه
خیسِ غم با گونه ای تر روبرویی کافه...

نم نم بارانِ بی مانند پاییزت قشنگ
ماه بانوی سخاوتمند پاییزت قشنگ

غنچه ی لبهای مستت سیب سرخی آبدار
بوسه از لبهای من دل کند پاییزت قشنگ

برگهای خشک کوچک در خیابانهای خیس
دسته جمعی یکصدا گفتند پاییزت قشنگ

جای گیسو فرش زرین باف داری مهربان
جای چشمت حبه های...

درخیالات خام خود گفتم بعدازاین انتظار می آیی

بعدازاین انتظارطولانی عاقبت بابهار می آیی

گفته بودم که عاشقم اما عاشقی یک گناه سنگین است

حکمش انگار مرگ تدریجیست تودراین گیر و دار می آیی

زل بزن تویِ آیِنه آری چشم هایِ مراتصورکن

اشکهایی که وقت رفتن ریخت باخودت هم کنار...

چنانت دوست می دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

باید که تو باشی و تو باشی و تو باشی
تا در دل تاریک شبم نور بپاشی

باید که تو باشی و بمانی به کنارم
چشمان تو مانند گل و ترمه و کاشی

باید که تو باشی که من آرام بگیرم
اینجا چه غریبم تو اگر یار نباشی

باید که...

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ
ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

دانی که پس از مرگ چه ماند باقی
عشق است و محبت است و باقی همه هیچ

تا تو را داشته باشم، به خدا رو زده ام
سرمه بر چشم سیه، شانه به گیسو زده ام

یوسف من تویی من آن زن مصری که ز شوق
لحظهٔ دیدنت انگشت به چاقو زده ام

با تو از موج نگاهت به لب ساحل عشق
تا که غرقم نکنی یکسره...

طایفه جهل

این طایفه جز جهل ندارند نشانی

جز فاجعه و درد ندارند مرامی


اینان که چنین غرق تماشای سکوتند

در جامعه جز فقر ندارند پیامی

حسن سهرابی sohrabipoen

هر جا که هستی حاضری از دور در ما ناظری
شب خانه روشن می شود چون یاد نامت می کنم

از بس که چشم مست در این شهر دیده ام
حقا که می نمی خورم اکنون و سرخوشم

👌شعر غزل

تو را من نیمه شب درخواب دیدم
تو را در صورتِ مهتاب دیدم
تو پاکی تو زلالی تو منزه
تو را در قطره هایِ آب دیدم
تویی در ریشه ودر ساقه وبرگ
تو را در ذره هایِ خاک دیدم
تو آن نوری همیشه نور داری
تو را در...

همین بالا بلندی نام عشق است
درخت جان من اندام عشق است

جانا تو براین برف به سستى منگر !
بر جاه و جلال آن به پستى منگر !
چون آب زلال ، تندیسه ى یخ گردد
با فخر بر این موسم هستى منگر !

شاید بروم، دور شوم تا تو بفهمی
من نیستم و هیچ کسی من شدنی نیست

انگشت نما

من مگر مال که بودم که صدایم کردی؟
تو به دنبال چه بودی که رهایم کردی!

ذره ای بیش نبودم که خودت می دانی
هرچه بودم تو سرشتی و جدایم کردی

من که دنبال سرافکندگی خود بودم
تو چرا وارد این چون و چرایم کردی

غافل بود و...

گرچه تنت را هنوز لمس نکرده تنم
بوی تو را می دهد هر نخ پیراهنم

گاهی از رنگین کمان خاطره
می شود احساس روییدن گرفت
می شود گاهی برای لحظه ای
حس و حال عشق و باریدن گرفت

می شود از کوچه های زندگی
زخم های کهنه را درمان نمود
لا به لای غصه های نا تمام
روزهای سخت را کتمان نمود

کاش می شد...

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم

صانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم

دوشینه جانان نزد ما افتان و خیزان آمده است
افتان و خیزان نزد ما دوشینه جانان آمده است

با چشم گریان آمده است تا چشم ما گریان کند
تا چشم ما گریان کند با چشم گریان آمده است

آن یار مهمان آمده است تا من شوم در بند او
تا...