شعر

یک شب درون پیرهنت جا بده مرا
من راز سینه ات نکنم فاش با کسی

چون من کسی به مهر تو شایسته تر که نیست
اسرار سینه وا نکنی کاش با کسی

بعضی ها به شعر

بعضی به ترانه

برخی به فیلم

و عده ای هم به کتاب پناه می برند

اما مدت هاست که آدم ها دیگر

به همدیگر پناه نمی برند


-اُغوز آتای

صفت چراغ داری چو به خانه شب درآیی

همه خانه نور گیرد ز فروغ روشنایی

نرگس چشمم، زعیب دیگران شد بی خبر
تا که رد خویش را، در آینه ،ترسیم کرد
حجت اله حبیبی

نم نم باران

همینکه دست تو را شادمانه می گیرند
هوای عطر گلی نوبرانه می گیرند

تمام شاپرکانی که با تو همراهند
پرنده های مهاجر که دانه می گیرند

به گوشه گوشه باغی تکیده از پائیز
دوباره با قدم تو جوانه می گیرند

کنار خرمن شن های خسته از طوفان...

من شکستم تا تو دل را نشکنی، اما چرا
می کشانی پای دل را با خودت تا ناکجا

من شکستم بی صدا اما نمی دانی چه شد
از کنارم می روی بی من چه آسان بی وفا

می روی بی اعتنا از شهر قلب شاعرم
می زنی خنجر به پشتم...

خوشا مرغی که در کنج قفس با یاد صیادش

چنان خرسند بنشیند که پندارند آزادش

نمی گویم فراموشش مکن ! گاهی به یادآور

اسیری را که میدانی نخواهی رفت از یادش

دوستت دارم چرایش پای تو،
ممکنش کردم،محالش پای تو

میگریزی از من و احساس من
دل شکستن هم ،گناهش پای تو

آمدی آتش زدی بر جان من
درد بی درمان گرفتن هم،دوایش پای تو

من اسیرم در میان آن دو چشم
قفل زندان را شکستن هم،سزایش پای تو

سوختم،آتش گرفتم...

من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست
تا تو باشی نشوم خیره به لب های کسی!

آنچنان در همه جای دل من جا شده ای
که به غیر تو نباشد دل من جای کسی

بنویسید

بنویسید دلی تنگ گرفتارش بود
بنویسید سری منگ هوادارش بود

بیش از این حرف ندارم ولی فاش کنید
حرفی از آینه و سنگ سر دارش بود

آفتابی که سحر بوی اجابت می داد
عصر یک جمعه بیرنگ پرستارش بود

بین اشعار بجامانده تصویر و خیال
باز هم با غزل...

زندگی یک خواب سنگین بود

سال ها ماندم سر راهش خبر دارم نکرد
جان به لب آورده و آهنگ دیدارم نکرد

آنچه را دانسته ام از راه و رسم زندگی
کوله باری جز غم و آوارگی بارم نکرد

دلخوش پیغامی از او بودم اما ای دریغ
هرچه را دیدم از...

خانه ی این کدخدا هم عاقبت ویران شود
ظلم بی حد میکند نفرین عالم پشت اوست

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

دلم کنار دلت حال بهتری دارد
خدای خوب برایم تورا نگهدارد

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

دیوانه تو

دیوانه چو من باشد دیوانهٔ آن چشمت

با این همه بی خوابی همراهِ با حسرت

چشمان تو را دیدم دست و دلِ من لرزید

با این همه زیبایی اینگونه دلم ترسید

دل خانه خرابم کرد آشفته خیالم کرد

از بودن من بی تو اینگونه جوابم کرد

بگذار بِگِریَم...

لعنت به دو روز پست این چرخ کبود
لعنت به تمام بودهایی که نبود
لعنت به غزل ها که دلم با تو سرود
لعنت به من و آن که دل از سینه ربود

تا هست نفس، کنم نثارت لعنت
ای بر تو و آن ایل و تبارت لعنت!

لعنت به...

شبیه جرعه ای از قهوه ی یخ کرده می مانی
که بعد از سال ها ماسیده باشد توی فنجانی

همان قدر آشنا اما همان اندازه هم مبهم
که از فنجان تو نوشیده باشم فال پنهانی

تو را نوشیده ام فنجان به فنجان و نفهمیدم
که از فنجان چندم نقش فالم...

نفس نفس به هوای تو خو گرفته دلم
غزلِ ترانهٔ چشم تو کو؟ گرفته دلم

هنوز واهمه دارم ز خاطرت بروم
بگو که در تب وتابی، بگو گرفته دلم

قدم قدم بکشانم به خلوتت و ببین
که جز تو از همه شهر رو گرفته دلم

کسی که سهم مرا از...

چندیست مثل ثانیه ها هی لنگ میزنم
هی بیخودی به هر دری در میزنم
زورم به دستهای ظالم این روزگار نمیرسد
هی بیخودی به این قفس چنگ میزنم

تقدیر گفته این مسافر بر نمیگردد
تو ساده ای پشت سرش هِی آب میریزی...

به دو چشمی که مرا کرده گرفتار قسم
و نگاهی که به عشقت شده بیمار قسم

نشود لحظه ای از یاد تو غافل دل من
به تپش های دل منتظر یار قسم

همیشه باورم بوده که دریاد تومی مانم
کجارفتی وگُم گشتی نمیدانم نمیدانم

برقصان موج گیسورا رهاکن تاکمرگاهت

که...

دوستت دارم جوابش را نگو ممنون گلم
می شود پاسخ دهی،ای جان عزیزم همچنین

دنیا همه اش مال شما شاد بخندید ،

ما چشم از این عالم بی قافیه بستیم

ارس آرامی

عشق کفاره ی یک لحظه نگاه است فقط
مثل افتادن از چاله به چاه است فقط