شعر

عاشقش بودم ولی ناگه ز من بیزار شد
سقف کاخ آرزوها بر سرم آوار شد

راست بودش آن خبر، دل به رقیبم داده بود
راست میگفت! او برای رفتنش ناچار شد

قسمت من از گلستانش فقط خار و خزان
آن طراوت آن جمالش قسمت اغیار شد

هر خطایی سر زَدش...

بزن زیر چادر منو با خودت
ببر هر کجا که هوا دلگشاست

ببر با خودت این من عاشق و
به اونجا که خواب شبش با صفاست

حساب دلم رو جدا کن ز من
حساب من و این دل از هم جداست

من و با خودت تا قیامت ببر
قیامت کنار...

بوسه ی آخر امانم را گرفت
طاقت و تاب و توانم را گرفت

آنقدر در جسم و جان من نشست
همچو عزراییل جانم را گرفت...

چون سرو خمیده ام که دارد غم برگ
در چشم توام ولی گرفتار تَمَرگ

خِشت دلم از فراق تو ریخته چون
فرسوده عمارتی که لَم داده به مرگ

پاییز هم از غصه های دخترش هرسال غمگین است
اشکی که می ریزد برای آذرش برگونه آذین است

بادی وزید و قاصدک با شاخه ای از دردهایش گفت
زردی هر برگی که می افتد زمین از بهر تسکین است

پاییز را فریاد خواهم زد بر خشتهای کهنه ی دیوار
بر آن سپیدار بلندی که از تاک همسایه شده بیزار
پاییز را فریاد خواهم زد با قطره های بارش باران
بر بامهای خانه میبارند من زیر چتری مانده در رگبار
پاییز را فریاد خواهم زد در اشکهای کودکی تنها
بر...

تا تو را جدی گرفتم بر تنم خنجر زدی
عشق را بازیچه کردی بردلم آذر زدی
سوختم دراین سکوت و انزوای عاشقی
غصه را بر تار و پودم تا رج آخر زدی

نگاهم که می کنی،
آیه آیه شعر نازل می شود.
گمانم،،،
روح الامین منی!


(رها)
📕عشق پایکوبی میکند!

تو را به جان هر آنکس که می دهد سوگند
چو خوب می نگرم تو از او عزیزتری...

برابرِ همه ی لهجه ها، تمامِ بیان ها
به گفته ی همه ی شعرها، تمامِ رمان ها

میان تور و خزه، یک پریِ یخ زده بودی
تو را از آب گرفتند نیمه شب ملوان ها...

تمام ساحل کِل می کشید تا که رسیدی
به افتخارِ تو ساز و دُهل زدند...

«دران زلال بیکران»

(به محمدرضا شجریان)

بخوان که از صدای تو سپیده سر برآورد
وطن، زِ نو، جوان شود دمی دگر برآورد

به روی نقشه وطن، صدات چون کند سفر
کویر سبز گردد و سر از خزر برآورد

برون زِ ترس و لرزها گذر کند ز مرزها
بهار بیکرانه‎ای به...

حال_خراب_حضرت_پاییز_مال_من

ای عشق! ، آیه آیه ی قرآن به نامِ تو
آغازِ آفرینشِ انسان به نامِ تو

حالِ خرابِ حضرتِ پاییز، مالِ من
شأنِ نزولِ سوره ی باران به نامِ تو

گاهی بهار و گاه خزان، فصلِ شاعریست
این را بزن به نامِ دلم، آن به نامِ تو

تنها نه...

با یاد تو هر لحظه ی پاییز قشنگ است
شب گرچه دراز است و غم انگیز، قشنگ است

باران و لبِ پنجره، گلدان و کمی بغض
یادآوری خاطره ها نیز قشنگ است

آن سو، تو و تنهایی و این سو، من و باران
از چشم من این چک چکِ یکریز...

خوش به حال دل فرهاد که در مدت عمر
مزه ی تلخ ترین خاطره اش شیرین است

برگریزان آمد و پاییز شد بار دگر
برگهای غم فرو ریزد ز دل ای کاشکی

دست های من
بر کاغذ
جهان را شعر می کند
رم را برای ایتالیا
برج ایفل را برای پاریس
و بهار توکیو را بخاطر شکوفه
اما دست های تو
جان می دهد برای پیاده روی های
ولیعصر

و چقدر پایتخت
به تهران می آید
با تو

مژهایت چتر
چشمهایت باران
لبانت شعر _

در این لحظه ، حتی __
بوسیدنت؛
خدا را هم
به وجد می آورد ...

شعر را کوتاه دوست دارم

موهای تو را

بلند!

“پاییز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاییز می رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز ِ درخت باغچه را برملا کند

او قول داده است که...

گفته بودی نفرتم می اید از هر جمله ات
حال شب ها شعر من خواندن چه معنا میدهد ؟؟

فانوس و شب و سفسطه ی بی تابی
یکبار دگر چنبره ی بی خوابی

شب با تب مهتاب غریبی می کرد
شاید تو از این فاصله ها می تابی

صبح است و دوفنجان طلایی بر میز
شور و شعف از عمق وجودم لبریز
با چای هل و قند لبانت ای جان
پوشیده به تن رخت بهاری، پاییز

طنین صبح و گنجشک و قناری
نوای ساز و باران بهاری

چه خوش باشد که باشی در کنارم
من و شوق وصال و بی قراری

بوسه هایت را بپوشان بر تن لبهای من
دوست دارم تا که آغوشت شود مأوای من

ای سراسر شور شیدایی، تو ای تصنیف عشق!
چون خدا، یک دانه ای، ای گوهر بیتای من!

آیه ای هستی که بر من یک شبه نازل شدی
با عذار مَهوَشَت روشن شده سیمای من...