متن کوتاه

تا دود سیگار خاموش نشود،
صدای خوشی بلند است ـ
مردی در توالت!

امشب در کمین است،
تیراندازی شروع شد ـ
سربازی در تنگنا گرفتار است!

به زیر پیراهن کرونا ـ
دو کبوتر سفید می‌بینم ـ
مشتاق زندگی‌ کردند!

اتاقک زندان انفرادی،
هزار و یک خیال ـ
یک درِ امید!

منتظر شب‌های با تو بودنم،
گل‌باران بوسه است ـ
در وعده‌گاه!

دنبال آن شب‌هایی می‌گردم،
که ماهم را در آن گم کرده‌ام ـ
منِ دیوانه!

شاعری غمگسارم،
به سینه‌ات بخوابانم ـ
تا غربت نربایدم!

تو در کنارم باشی،
اردیبهشت ماه است ـ
هر روز عمرم!

زندگی زیبایی‌هایش را،
از دست می‌دهد ـ
بی‌حضور زن!

در میان موهای زنی،
خرگوش‌بازی می‌کنند ـ
انگشتانم!

سرمه چشمش گمانم قهوه است
اینهمه بیخوابیم بی‌ربط نیست

تنها شبی را به من بده،
تا همسفرت گردم ـ
زمزمه‌ی نسیم شبانه!

وعده‌گاه شبی بهاری،
لبخند می‌زند ماه ـ
دستنبو هم در رقص!

سپیده‌دمی خرداد ماهی،
آخرین سفر مادرم ـ
دلی شکسته!

برکه‌ی آبی را رنگ کرده‌ای،
تابلویی شده است ـ
از رنگ من و تو!

با غم و اندوه اندوده شدند،
سر و دلم را می‌شکند ـ
هر روز!

بیمارستان جمهوری گواه است،
در پرونده‌ای نگهداری می‌شوند ـ
دردهای پدرم!

روحم را می‌آزارد،
نمی‌توانم فراموش کنم ـ
آخرین نگاه پدرم را!

تنها دعاهای مادر است،
که در رود خروشان زندگی ـ
ما را به آن‌سو می‌رساند!

تونلی‌ست که پایان می‌یابد،
از عمر می‌کاهد ـ
به کام درد!

می‌خواهم هر صبحم را،
در چشمان تو روز کنم ـ
مردی خوشبخت!

دروازه‌ی امیدم گشوده نمی‌شود،
دلش شکسته‌ست ـ
از بد قولی‌های تو!

در باغ سینه‌ی تو،
دست خسته نمی‌شود ـ
از چیدن سیب!

باغ لیمویی می‌دانم،
به دست باغبانی پیر ـ
رنگ پاییز به خویش گرفته!