متن زیبا

در ساحل خیال تمام خاطرات
را کنارت قدم میزنم !

کولی شبگردِ دل ،،،
مست از میِ عطرِ نگاهی
می رقصد پایکوبان ،
کنجِ سینه ، گِردِ آتش
پایِ عریان !

واژه ها را خبر کنید
برگ ریزان است
فصل طراوت رنگ
فصل قدم زدن خیابان
فصل کوچ برگ ها
فصل دل کندن از شاخه و دل بستن به ریشه
فصل فصل عاشقی و باران است
فصل دلتنگی بی مهری
در شروع مهر.

یک گاز سیب
که خواسته ی معشوق است
به هزار بهشت
می اَرزد.

مراقب باش
از دهن نیفتم
اونوقت
مثل بقیه میشم .

مزن بر طبلِ رسوایی تو ای دل
چو نی نالان و بی پروایی ای دل

تو با این بیقراریهایت آخر
گمانم قصدِ جانم داری ای دل !

دل آکنده شد از عطرِ یک نگاه
گلگون شد چون بامِ ارغوان در پگاه

چون‌ نسیمی بر دشتِ بکرِ دل وزید
دل انگیز شد شبهای من از نورِ ماه

قسم ،،، بر زیتون چشمانت
دنیای بی تو ،،،
برایم مکروه که نه ،
حرام ابدیست !

حبسم در پیله ی خاطرات
همچون یک پروانه !

آنجا که نگاه تو ،،، باشد
شکوفا می شود باغ دیدگانم !

من همچون کهنه درختی پاییزی
تو چون شبنم از طراوت لبریزی

من ابری غم آلوده در شوره زار
تو چون عطرِ گلها دل انگیزی

ابر از غرش و فریاد آسمان می گرید ،
دلش غمبار ،،،
گریه هایش بی امان و های هایش ،
پر زِ رگبار !

کاش زیرِ گنبدِ کبود
دو تا بود ، یکی نبود
اونی که بود من بودم و تو ،،،
و اون که نبود ،
تنها وهم و خیالِ
بی تو بودن بود !

کاش برسد
سیبِ کال و
نارسِ آغوشِ تو ،،، !

باران که می بارد ،
میروم جایی کنجِ
خلوتِ دل می نشینم ،،،
زیرِ سایه ی خیالت
دانه دانه ،
مرواریدِ اشکهایم را
به زنجیرِ عشقِ تو ،،،
می آویزم .

بوسه های کالم را
بر بالِ قاصدکها می نشانم ،
رها در باد ،،،
کنجِ لبهایِ تو ،،، می رسد
سیبِ کالِ بوسه هایم !

شبنم اشکِ چکیده از
بغضِ باران است بر
گلبرگهایِ خشکیده ی احساس !

به کرشمه ی نگاهی برده ای قرارِ ما را
تو مگر ندیده بودی دلِ بیقرارِ ما را ؟!

شعله می زند به جانم هر دم آن دو چشم شهلا
تو به چشمِ خود ندیدی حسرتِ اقاقیا را

دل آبستنِ غم است ،

نه سقط می شود و نه فارغ !

یک کشتی طوفانزده در ورطه گرداب،
من
بی تو
همانم..

نمی نوازی اگر،

به عتابی هم

از تو خرسندیم

اشک‌هایش را پاک کرد و گفت:
تو اما شبیه من نباش...
از هر چیزی که تو را
نسبت به خودت بی‌رحم می‌کند
دست بکش... لطفاً
_دنیاکیانی

آنجا که گمان کردی به تو حسادت می‌کنم،
من در فکر نظم تار عنکبوت گوشه‌ی اتاقم بودم...

سلام بر زخم خوردگانی
که زخم نزدند،
مرهم شدند.