شعر

در مریخ هم که بگردی برگی از من پیدا نمی کنی

رُزا جمالی

ناراحتم از چشم و ابرویت
از ارتباط باد با مویت
از سینه ریزت از النگویت
ناراحتم! از من چه میخواهند!؟

«همان گونه خواهم راند
همان گونه خواهم خواند
پشت دریاها شهری است
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است»🌿

دوستت دارم
نه به اندازه رود ،
نه به اندازه نور ،
من تو را
شکل پریدن تا اوج
و به اندازه عشقی که
جهان در کَفِ اوست ،
دوست می دارم ...

دیرگاهیست که افتاده ام از خویش به دور
شاید این عید به دیدارِ خودم هم بروم…!

ای حُسن یوسف دکمه ی پیراهن تو
دل می شکوفد گل به گل از دامن تو

جز در هوای تو مرا سیر و سفر نیست
گلگشت من دیدار سرو و سوسن تو

آغاز فروردینِ چشمت، مشهد من
شیرازِ من، اردیبهشت دامن تو

هر اصفهان ابرویت نصف جهانم
خرمای خوزستانِ من...

دلتنگ تو ام در
این شب بارانی !

از عشق تو در دلم
شده طوفانی !

یک روز اگر
نبینمت می میرم

این فاصله ها
میکشدم ، می دانی ؟!

💖 روز عشق مبارک 💖

مگر تابیده خورشید نگاهت
چراغانی شده رخسار ماهت؟

تو از جنس ملائک در زمینی
شدم محو دوچشمان سیاهت

قلب ِ تو بُتخانه ای از جنس ِ خار و سنگ بود
قلب ِ من اما برایت تا ابد، دلتنگ بود

گرچه من با عشق، دل دادم به تو اما دریغ
دل به تو بستن برایم در نهایت ننگ بود

در خیالم با تو بودم، در خیالت با رقیب
اختلاف...

من دختر بهمنم مرامم عشق است
یک مادرو یک زنم مرامم عشق است

چون زاده ی سرمای زمستان هستم
گل داده به دامنم مرامم عشق است

آذر رئیسی

پیله کردم به تو هربار که پروانه شوم

آن قدر چرخ زنم چرخ که پروانه شوم



آرزویم همه این است که یک لحظه فقط

بر سرم سایه شوی بر سر تو شانه شوم

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

تو خودخواهی و من
خواهان چشمان تو تنهایم
مرا رنجی از این سخت تر
که می دانی چه تنهایم؟؟؟؟

حمید پناهی زاده

بخار روی شیشه نفس های حبس شده، نگاه خیره شده به پنجره ها حکایتِ تلخ و شیرین گذشته
همه و همه
\حریف تنهایی\ مَنِه تنها می شوند.
پُشت میکنم به پنجره چشمانم را می بندم یک نفس عمیق میخواهم....
سردرگم می شوم میان خیال لَمسِ دستان تو....تداعی می شود تکرار...

هر شعر که گفتم او خواند و نفهمید ،،

یار من ساکن کوچه معروف علی چپ بود!

ارس آرامی

بس که جفا ز خار و گل دید دل رمیده ام
همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام
شمع طرب ز بخت ما آتش خانه سوز شد
گشت بلای جان من عشق به جان خریده ام
حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود
تا تو ز من بریده ای...

فراهم کن شب دیدار خودرا
شراب و دفتر وسیگار خودرا

بخوان آواز از پروانه ای خیس
برایم کوک کن گیتار خود را

شهلا الوند(خاتون)

سر زیبایی چشمان تو دعوا شده است
بین ماه و من و یک عده اساتید هنر

‍ ‍ ‍ باید بخندی تا وجودم جان بگیرد
تا آسمان زیبا شود، باران بگیرد

ایکاش تا شیرین بیاید، عاشقانه
فرهاد بر روی سرش قران بگیرد

شد زندگی هامان پر از تشویش یا رب
خوبست این سرها کمی سامان بگیرد

ایکاش هم گفتار هم رفتار مردم
بویی از انسان بودن...

یک دسته از موهام نخل های تاریک اند
ابروهام مسیر باد شمال
دست هام بادبانهای اطلس اند
چشم هام فانوس دریایی
لب هام حفره های ته دریا

رُزا جمالی

امشب ، تن پوش تنهایی ام باش تا در خاموشی انگشتانم

نقش زلال تو روشن کند چراغ شب شعرم را...

ارس آرامی

منظور من از گفتن این شعر سخت صریح است ،

کاش این بار خودش را به نفهمی نزند!

ارس آرامی

عشق تو برد همه هوش و حواسم را
برد همه درد و غصه هایم را
تو باش و بر دلم پادشاهی کن
تو بر دلم حکم فرمایی کن
ای جان جانانم تویی مهربانم
تویی همیشه همزبانم
چه گویم از این دل دیوانه ام
که تو مجنونم کردی و عاشقم
چشمانم...

از درونم یک نفر شب غصه خواری می کند
بی تو این چشمان من شب زنده داری می کند

می روی گاهی زیادم بی دلیل
خاطراتم ناخودآگاه گریه زاری می کند

تا برای شعر خود قلم بر کاغذ می زنم
نام تو هر واژه را چون گُل بهاری می کند...

خنده هایت برایم همچون یک سونامی ست...
خنده هایت موج طوفانی ست...
خنده هایت رقص بارانی ست
در آن موج طوفانی چه داری؟
که کشتی نگاهم را در خودش غرق می کند