متن عادت

جا برای من گنجشک زیاد است

ولی

به درختان خیابان تو

عادت دارم

هر اعتیادی را ....
می توان ترک کرد...
اما بیچاره مردی ...
که به خوابِ....
روی شانه های زنی ...
عادت کرده...
اوج بی تابی ...
آن هنگامی ست...
که لابه لای بی خوابی هایش...
هوس نفس کشیدن گیسوانش به سر بزند...!

تمام اقدامات انسان از یک یا چند علل ناشی می شود: شانس، سرشت، اجبار، عادت، منطق، احساس، آرزو.

آدما به همه چیز زود عادت میکنند!
پس میونِ قهرو آشتیا و دعواهاتون
وسطِ فاصله گرفتناتون
هرچند برای مدتِ کوتاه،
مراقب باشین به نبودنتون عادت نکنند!

میدونی ؟
دلم شده حیاط خلوته پاییز ...
واسه همینه تا نگات میکنم دلم میریزه ، خاصیت پاییزه وگرنه که مام ندید بدید نیستیم ،
تا چشم کار میکنه آدمای جورباجور ریخته بیرون و از جولوی چشمام رژه میرن.
رنگا رنگن مثل برگای کف خیابون.
ولی عادت کردم به آب...

من که نمیگم چشمات واسه من باشه
یا براش باید یا نباید بیارم
ولی میگم حیفه...!
حالا که این همه به دلم نشسته
حالا که بعد این همه سال چِشمام اهلیِ یه نگاه شده؛
که هروقت با دیدنشون یادِ معلم مهربونِ اول دبستانم میوفتم
که مابینِ شلوغی های زندگیم ؛...

گاهی در زندگی با ناراحت ترین قلب
و بی اعصاب ترین روح و روان
زندگی خواهی کرد؛
دیگه خودتو به در و دیوار نمیزنی،
آه و ناله و شکایت نمیکنی،
خیلی عادی به روزمره هات میرسی!
بی اعتنا خواهی شد و به خودت که بیای
متوجه میشی که عادت کردی!...

دلَت را آماده کن عزیزِ من،
برای روز های خوبی که قرار است
از حالا به بعدمان سَر کنیم؛
برای روز هایی که قرار است
شانه به شانه ی هم چشم باز کنیم
و حسرت بخوریم
تمامِ روزهایی را که سرِ راه هم قرار نگرفته بودیم؛
برای روز هایی که...

روزهای اول پاییز یه عادتی هم که داره اینه آدمهای غمگین رو مهربون و اشکی تر می کنه از بقیه سال. یعنی شما با گردن افراشته داری برای خودت راه می ری تو شهر، بی رویا و بی کابوس، یخِ یخ. یهو یه برگی می مونه زیر پای چپت و...

می توان تو را داشت
پکی بر لحظه ها زد
قهوه ای تلخ نوشید
اشک را مزه مزه کرد
و بغض را بلعید
.
می توان تو را داشت
در پشت لبخندهایی که هیچ کس نمی داند چقدر غم گزیده است !
.
بمان
پشت لبخندهایم جا خوش کن
من...

انصاف نیست
حالا که عاشقت شدم،
دیگر از اینجا عبور نکنی...
من و خیابان به تو و لبخندهایت
عادت کرده ایم...
من به جهنم ،
بیا که خیابان هم
دلتنگت شده است...

بهش می گفتند «زیرآب زنِ کلاس»، هردفعه زیرآب یکی را میزد و هرچقدرهم نامحسوس، همه مطمئن بودند کار کار خودش است، چون سابقه اش بدجور خراب شده بود. استعداد زیادی نداشت وشاید بیشتر به این خاطر که تمام انرژی و وقتش را متمرکز روی رفتار بقیه کرده بود تاسوژه ای...

شب به شب از میان پلکم درد
میزند بر هم عمق خوابم را
من که عادت به روز بد دارم
پس بده پس قرار و تابم را


هفته و ماه و سال و قرنی شد
من هنوزم اسیر موهایت
طرح لبخند روی لب هایت
لحن زیبای گفتگوهایت


لاله و سوسن...

آن قدر جای خالیت اینجاست
که کنارم دراز می کشد
برایم قصه می گوید
سر برشانه ام می گذارد
وگاه باهم، گریه می کنیم...
آن قدر به نبودنت، عادت کرده ام
که اگر یک روز بیایی
دلم برای جای خالی ات تنگ می شود
دلم برای دلتنگی ات
دلم برای...

در انتها آنچه برایم اهمیت خواهد داشت احتمالا تمام آن لحظاتی ست که واقعا "تجربه" کرده ام نه لحظاتی که در چارچوبِ قانون و عرف زندگی کرده ام.
زندگی کردن را نمیگویم، تجربه کردن را میگویم.
از لحظه ای که به دنیا میآییم تا زمانی که به واقع بزرگسال میشویم...

به روزمرگی رسیده ام
به روزگار گله ای که
به قربانی دادن عادت کرده است

کمی آرام تر فرو ریز . آنکه می دید و رفت می دانست و رفت ، کنار انتظارش دریچه نباش ، عادت باش برای هرگز نبودنش .

یادت بیار اولین باری که دیدمت
چقدر چشمانت شیطنت داشت
و من
عادت داشتم گول شیطان را بخورم!

بغل نمی کنیم و خوبیم، بغل نمی شویم و زنده مانده ایم،
زنده مانده ایم بدون بوسه، بدون آغوش، بدون عشق...
زنده مانده ایم پشت میله های سرد یک حصار نامرئی، حصاری به منزله ی یک طاعون، طاعونی که مانند یک پیچک زرد، گلوی دنیا را فشرده و دست بر...

من ایمان دارم ، میدانم
که روزی دوباره زاده خواهم شد
از بطن خورشیدی گرم
دستانت را به من بده
خودت را به من عادت بده
من همچو نوری سپید
نگاهت را به آتش میکشم
دستان ما پلی میشود بر روی شهر
سپیدار ها زنده خواهند شد
و تو دیگر...

میلان کوندرا :

غیر اخلاقی ترین عادت بشر اینست که مدام و بی وقفه ، درباره ی هرکس پیش از
آنکه بفهمد و درک کند قضاوت می کند. این آمادگی پرشور برای قضاوت کردن، نفرت انگیزترین حماقت و مخرب ترین شرارت هاست...

گرونی که تبدیل به عادت شد دیگه درد نداره
وای به اون خونه که توش نان آورو مرد نداره

عادت مانند زنجیر سبکی ست که احساس نمی شود تا وقتی که از شدت سنگینی دیگر نمی توان از آن گسست

دریاهم دیگر ارام نیست شاید
دریاهم به بودنت کنارمن روی نیمکت کوچکمان عادت کرده بود.