متن کوتاه

دل من مثل یه شیرین تورو کوهکن می کنه
دلتو مثل یه فرهاد عاشق من می کنه

سمت چپم رود..
سمت راستم کوه..
و من در این وسط سرگردان

به نوری دل بسته بود،
که در تاریکی
با عصا راه می رفت...

حقیقت فانوسی است در محاصره شب،

دنبالش کن

به خورشید می رسی

در دلم، عالمی است در سینه نهان،

کوچک اما گران، بی‌هیچ نشان.

گر شوی دلبسته دامان پر مهر رضا(ع)
به خدا می رسی از سایه مولا به خدا

دنیانی آشوب گوتیرسه، جو قاتیشسا، یئر آچیلسا
حتی بیر نارین جیزیلماز بیر کسی کولجنده قالسا

ای آسمان نشین
گاهی به زمین نگاه کن
غم هجرانت این پایین بیداد می کند..

تو برمیگردی عاشق تر از همیشه ولی من دیگه اون دختر 17ساله نیستم ..

باران که آمد
پیراهن گلدارت را بپوش
چند وقت است دل
هوس بهار کرده است

دلم باران می خواهد
کاش ببارد

آبادی به آبادی
ویران است
دل ما آدم ها

با لبخندی
امروزم را
بخیرکن
فدای سرت
که دیروزم چگونه گذشت

در خلوتِ باران، با تو حرف می‌زنم؛ بی‌آنکه کسی بفهمد.

هرچه می‌گذرد، من بیشتر می‌فهمم: حقیقت، مهربانی است.

من، تمامِ راهِ توام… تا وقتی تو باشی، دلم گم نمی‌شود.

باران باش و ببار
مپرس کاسه های خالی از آن کیست . . .

چو بدان لطیف خنده همه را بکرده بنده
ز دم تو مرده زنده تو چنین شکر چرایی

دل سفره نیست . پهن کردنی نیست .
قلب قلعه است . برج و بارو دارد .
دیده بان میخواهد .

ته کشیده جوهر این قلمم
حرف هایم را بخوان از عمق چشمانم
دگر نه دفترم.

تو سَراسر ِمنی
که در آرام ترین حالت ممکن
پریشانی هایم را می فهمی...

گاهی "نفس "جانی دوباره می دهد
وگاه
جانی دوباره می ستاند...

پریشان کن موهایت
که من
حال پریشان
گیسویِ افشان را
دوست می دارم....

پرِ پرواز شدم
یادم رفت
که پریدن
"نفس"میخواهد.

تو با چادر
چه بی چادر
همان عشق
"قدیمی ایی"....