متن کوتاه

دیر کردی
ساعتم
خودرا به خواب زده است
تا مبادا
قول وقرارمان بهم بخورد

حرم ندیده چه می داند؟ این امام رئوف
گدا هنوز نگفته سلام، می بخشد

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ، برو! که پای تو بست؟

هیچوقت فراموش نکن
اگر حس روییدن در تو باشد.
هر جا که باشی رشد خواهی کرد!

دنبال عشـق رفتن ، برگشتنی نـدارد
یا پا مَنِه به دامش ، یا از نجات بگذر

آنـڪه می گیرב ز تن این جان شیرین مرا.
نیست ازرائیـل، سیه چشمان توست.

همه شب کار من و دل شده دلداری هم

که ورای شب هجران تو فردایی هست

اکثر آدمها شبیه حرفها و گفته هاشون نیستن
کاش آدمها شبیه دروغ هایشان بودند

چه بی گُـבار به آب בاב قلبم،
وقتی بی هوا عاشقت شـב...

مـــن مست چشمان تـــوام،
لطفا ساقـی چشمانــم بمـان.

میان این همه چشــم،
چرا چشم تو بایـב ما را בیوانه ڪنـב.

این همه בلیل برای زنـבگی،
چرا چشم تو بایـב בلیل اבامه حیات ما شوב...؟

دوست داشتن یک انسان، در این است که پیر شدن با او را بپذیریم…

مباش محو اثرهای خود تماشا کن
که پیشتر ز تو مردان چها گذاشته اند

سود دلِ من از تو به‌غیر از زیان نبود
خرم دلی که از سر سود و زیان گذشت

خوش آن‌ زمان که نکویان کنند غارت شهر
مرا تو گیری و گویی که این اسیر من است

به دُرد و صاف، تو را حُکم نیست خوش دَرکَش
که هرچه ساقیِ ما کرد عینِ الطاف است

کویر بودم و بارانی از تو، باغم کرد
بهار می شوم ار بارشی دوباره کنی

از دو صد رنگی به بی رنگی رهیست
رنگ چون ابرست و بیرنگی مهیست

از وصف زیبایش فقط این نکته
که به حد اش نمیزنند قاضیان هرگز
حتی به کشتار اجدادشان

اگه روزی بر سرمزار من آمدی
برایم فاتحه نخوان
من حتی روحم هم
نیاز به نوازش کسی ندارد .

از چشمه ی مست نگاه تو، هرازگاهی
ای کاش می گردید لبهای بیابان تر.

مانده ست تنها نیمی از رخسارِ تو باقی
دیگر مشو ای ماه پشت ابر پنهان تر!

پس لرزه ی پی در پی چشمت ،دلم را از-
ویرانه های ارگ بم کرده ست ویران تر