شعر کوتاه

انسان ریاکار،
دو روی یک سکه است ـ
بی‌اعتمادی!

آغوشت بهشتی‌ست
که به سوی جهنمم می‌بَردم ـ
شکستن مرز!

زنی به اینجا می‌آید،
بهشت نزدیک می‌شود ـ
بوی میخک!

جوانه‌ی ترس،
دو انتخاب دارد ـ
بهشت و دوزخ!

شبی بهاری،
دیدار ماه و دریا ـ
وعده‌گاه!

تفاوت سن،
میانشان زمین تا آسمان ـ
سرنوشتی سیاه!

به حساب نمی‌آیند،
اشک‌هایی که ریخته‌ شدند،
در سالیان غربت!

جنگ پیر نمی‌شود،
عُمر را کوتاه می‌کند ـ
هر چه صیقل بخورد!

شدت گرمای خرداد ماه،
آخرین روز انتظار ـ
مرگ بازنشسته‌ای!

گنبد آبی آسمان را،
وعده‌گاه ساخته‌اند ـ
دو توده‌ی ابر!

سپیده‌دمان،
لحظه‌ای می‌خواهد برای مُردن ـ
روزی سیاه!

تنها با یک نَفَس،
همه‌‌ی ما را اسیر کرده است ـ
دست سیاه کرونا!

با انگشتش می‌گشاید،
دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـ
پرتوی آفتاب!

پس از نُه سال،
نهال امید به بار آمد ـ
تک‌فرزند دل!

رنگین‌کمان کمربند کرده است،
ابر هم دستمال به دست گرفته ـ
در اردیبهشت ماه!

لبم ابر می‌زاید،
ابر بوسه‌ات را ـ
باران می‌کند!

دسته‌ای پرستو،
سپیدی را آباد کرده‌اند ـ
سمفونی بهار!

در اجتماع حاضر نمی‌شود،
تنهایی را دوست دارد ـ
گُل کاسنی!

چهره‌‌اش را غم گرفته،
گویی قطاری بی‌مقصد است ـ
رودخانه!

در آغوش دریا،
می‌رقصد ـ
ماه آسمان!

شهرم روز به روز پهناور،
قلبم ـ
لحظه به لحظه تنگ‌تر!

به سوی آوازی از دوردست‌ها،
به دام افتادم ـ
پرنده‌ای ناآشنا بودم!

پایان راه من است،
بیمارستان روانی ـ
لطفا به دیدنم بیا!

چهار فصل سال،
نرگس‌زار است ـ
پیراهنِ مادرم!