شعر

منظومه هزار یکشب
از غمزه های چشم غزالت غزل شدم
با حبه های قند جمالت عسل شدم

اهل فلات دامن عشقم ولی چه سود
با رشته های گوشه شالت گسل شدم

منظومه هزار و یکشب گمراهیم شدی
در حلقه حلقه های زلالت زحل شدم

اصل مرا به خاک محبت سرشته...

بهار آمد و گیسوی تو افشان شده است 
بهار با تو اینگونه گلستان شده است!

آخرش خلق گل ام ختم به لبهای تو شد
مثل یک معجزه ای که در تو پنهان شده است

جنگ نرم اسلحه مخفی چشمان تو نیست
جنگ از دوری چشم تو فراوان شده است

خون...

آخرین لحظه ی این سال کجایی بی ما؟
یار باید همه جا پیش عزیزش باشد

آخرین شعر قرن



سلام؛ این آخرین شِعره عزیزم!

که واسه َ ت تویِ این قرن، می نِویسم

بمونه واسه َت از من یادِگاری

یه دُرواژه از احساسِ نَفیسَم


قلم نَم نَم قدم زد روی کاغذ

تَنش آبستَنِ ردِّ قلم شد

خیالِ تو قلم رو پُرثمر کرد

که شعرم از تو...

میرفت زمستان و چنین گفت طبیعت،

دستان تو ،آغازگر فصل بهار است

یار من زیبا و چشم شور دشمن ها زیاد
می سپارم عشق خود را من به دست *و ان یکاد*

مثل آن شیشه که در همهمه ی باد شکست
ناگهان باز دلم یاد تو افتاد و شکست! :)

بهاران
کم کمک فصل بهاران می رسد
روز خوب روزگاران می رسد

می رهاند کوچه را از انجماد
می تراود نور و باران می رسد

می جواند ساقه ای نورسته را
ساز و برگ چرخ دوران می رسد

می تکاند شاخه ها را از کلاغ
آهویی از کوهساران می رسد...

کفش غم پا کرده راه افتاده ام
شادم که به این روز سیاه افتاده ام

بعد عشق نامه زدی زیر الفبای خودت
عاشقم کردی و رفتی پی دنیای خودت

ساده از ماهی در دام خودت می گذری
تور انداختی که مرا روز مبادا ببری

چون که از تور نجنبم گره...

اینک بهار

سالی دگر گذشت و بهاری دگر رسید
فصلی پر از ترانه و گل های تر رسید

سردی دمار اگر چه درآورده بیشه را
آخر کلاغ بخت سیاهش به سر رسید

ساری بروی برگ صنوبر پرید و گفت
شادانه شو که مرهم زخم تبر رسید

از پشت قاب پنجره...

بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل

جان و دل من تویی ای دل و ای جان من

کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتم

پاک نتوان کرد با دامان تر آیینه را

عید نوروز ٱمده روز نویی ٱغاز کن
سال نو افکارنو گفتارنو را ساز کن
باشروع سال و فصل نو شدن
در بهار زندگی اینک کتاب دیگری را بازکن
عباس رئیسی

رسم عاشق نیست با یک دل دو دلبر داشتن

بچرخ ای چرخ گردون و سوا کن ناکسان را
بزن غُره بر این افلاک و بیدار کن جهان را

صُبح است بیا دوباره پرواز کنیم
دروازه دل به دوستی باز کنیم
دیروز که رفت رفته را غم نخوریم
یک روز دگر به شوق آغاز کنیم ...

یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم
هر چند درین عهد خریدار ندارد

دانی که فرهاد چرا غمگین است

از این همه اخلاص چه دل چرکین است


امروز که بینی دلش غمگین است

اندر غم احساس آن شیرین است--------

شاعر حسن سهرابی

رفته ای برگرد جانم ای تمام باورم
دلخوشم با یادت اما در کنارت بهترم

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد
به بغل می کشمت گر چه خیابان باشد

هوس بوسه به لبهای تو وقتی آید
مشکلی نیست در آن کوچه نگهبان باشد

لب تو باشد و من باشم و ای وای خدا
گنه بوسه زدن گردن شیطان باشد

گونه ات معدن...

ز طاعت جامه ای نو کن ز بهر آن جان ور نه
چو مرگ این جامه بستاند ٬ تو عریان مانی و رسوا

سیدها سادات ها بیایید این ور بازار❤
ای ماه تمام از همه بهتر من
ای مهر مدام،سایه ی بر سر من
من سیدم و مادر سادات تویی
آه ای همه افتخار من مادر من

بگذار هر چه داری و بگذر که هیچ نیست

این پنج روزه عمر که مرگ از قفای اوست

بی عشق زیستن را ، جز نیستی چه نام است ؟

یعنی اگر نباشی ، کار دلم تمام است