من آن چیزی نیستم که تو می بینی در من آدمی مدت هاست مرده است بوی تعفن ش کاشانه ی قبلم را به گند کشیده مرگ را در چشم هایم ببین به زبان توجهی نکن که زبان ها بسیار یاوه گویی می کنند
برگهای سوخته. بیا و مرا ببین! که بلند میشوم بر دو پای باد از تشنج لاله ی گوش از معاشرت استخوان و زخم و پس می دهم حراج مرگ را برشی از یک شعر بلند مریم گمار
دلم آکنده از احساس عجیبی است چه کسی بر در تنهایی من می کوبد؟ ستوده شعر سنگ قبرم در آینده :)
دل نمی خندد نمی خندد ، ولی با تو چرا چشم نمی گرید نمی گرید ، ولی بی تو چرا عقل مدهوش است مدهوش است ، ولی با تو به هوش من نمی میرد ، نمی میرد ، ولی بی تو چرا 💚🕊️🌱
به تاریخ های روی سنگ قبر نگاه کنید: تاریخ تولد – تاریخ مرگ آنها فقط با یک خط فاصله از هم جدا شده اند. همین خط فاصله کوچک نشان دهنده تمام مدتی است که ما روی کره زمین زندگی کرده ایم. ما فقط به اندازه یک ” خط فاصله ”...
سال ها طول کشید که متوجه بشم درختی که زرد نمیشود خیلی وقت هست که مرده است
شاید مرگ پایان زندگی نباشد! بلکه آغاز باشد، آغازی که... سال ها آرزویش را داشتیم! ثانیه ب ثانیه، چشم انتظار آمدنش بودیم، تا رها شویم و غرق در آرامش...
من یک بار مرگ را تجربه کرده ام یک نفر شبیه تو، دست یک نفر که شبیه من نبود را گرفته بود! باران هم می آمد...
چه خوب بود می آمدی تا چهره ی رنگ پریده ی شعرهایم را می دیدی که چگونه بدون نور نگاهت به کما رفته اند و چگونه واژه ها در گرداب غم گرفتار شده اند چه خوب بود می آمدی دست هایم با قلم آشتی می کردند و حاصل عشقبازی شان...
کاش خبر مرگِ بعدی، خبر مرگِ خودم باشه. به شخصه دیگه ظرفیت شنیدن این همه خبر بد رو ندارم.
صد هزاران آرزو در گور بردن مشکل است
گاه من به مرگ پشت پا می زنم گاه مرگ به من نمی دانم این بازی کی تمام می شود
بی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم
[ زندگی یک تصادف است مرگ یک واقعیت......]
بعد از چشمانت نه دگر سیگار به کار می آید نه دگر گریه که دوای درد عاشقی فقط مرگ است و مرگ....! آنی
اگر این زندگی ست شاید یک روز رهایش کردم و با مرگ هم پیاله شدم که به هر لحظه بودنش ایمان دارم و زنده ام!
بشارت می دهد هر دم عصای پیر در دستم که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا؟
اینکه آدم ها خودشان قبول میکنند آدم ها در حال کتمان حقیقت هستند و دلشان به ترک عادت های بعد از هزار توبه خوش است، فقط باعث میشود هر زمان که باز میان حرف های کذب همان آدم ها غرق شدند تنها خودشان مقصر باشند...و این چیزیست شبیه پذیرش یک...
چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب اسب در حسرت خوابیدن گاریچی مرد گاریچی در حسرت مرگ"
■ اگر با مرگ همه چیز به پایان می رسد، پس زندگی چه ارزشی برای زیستن دارد؟ چنین می توان گفت که اصالت هدف نهایی انسان است. مقصود از اصالت خود شدن است. به قول هایدگر زیستن اصیل، زیستنی است که در مرتبه اندیشیدن به هستی قرار دارد؛ اما خودآگاهانه...
مرگ را زندگی کرده ام ؛ و در طول زندگی مدام منتظر مرگ بودم. درحالی که قدم به قدم فرسودگی، و سال به سال بزرگ شدن، قسمت های مختلفی از مرگ بودند؛ که هنوز به انتهایشان نرسیده ام. - کتایون آتاکیشی زاده
مرگ در منطق زندگی است. من مفهوم مرگ را همان گونه می پذیرم که مفهوم تولد را... ژان باروا روژه مارتن دوگار
زندگی هر انسانی به طریقی مشابه به پایان می رسد. تنها جزئیات نحوه ی زندگی و مرگ اوست که یک انسان را از دیگری متمایز میکند.
تا امروز خواب را نوعی مردن می دانستم. فکر می کردم مرگ، امتداد خواب باشد. خوابی بسیار عمیق تر از خواب های عادی. خوابی که از هر گونه خودآگاهی خالی است؛ آرامش ابدی، خاموشی مطلق. اما حالا به این فکر افتاده ام که قبلن اشتباه می کردم. شاید مرگ هیچ...