متن کوتاه

هر جا که قدم نهادم آنجا بودی

در سینه‌ی من، همیشه پیدا بودی

چون نشنود از لب تو آن نغمه‌ی شیرینِ دل‌آزار را
اشکم ببرد تا به تو، راهِ غمِ دیدار را

دیدنت رویا شد و بودن کنارت سخت‌تر

دل ز عشق‌ات می‌بَرم، اما به یادت بیشتر

شعر
مثل باران است،
بر همه می‌بارد،
اما تنها خاکِ آماده
بوی خوشِ زندگی می‌دهد.

شعر
مثل باران است،
بر همه می‌بارد،
اما تنها خاکِ آماده
بوی خوشِ زندگی می‌دهد.

هیچ می‌دانی
که من در قلب خویش،
نقشی از عشق تو
پنهان داشتم...

بید مجنون گیسوانت،
رایحه‌ی عطر زندگی می‌دهد -
حتا ریحان هم چنین عطری ندارد...

بید مجنون است گیسوانت،
عطر زندگی از آنها برپاست -
کجا ریحان چنین رایحه‌ای دارد؟!

سوگند می‌خورم،
حتا دوزخم باشم -
باز به گیسوانت سوگند می‌خورم...

با تو باشم،
حتا در کنج قفس -
احساس می‌کنم در بهشت برینم.

چهار دیوار،
شاهدان مرگ تدریجی من هستند -
این اتاق پر از تنهایی من.

دروغ نیست اگر بگویم:
بهار نخواهد آمد،
مگر که نگاه تو بشکفد!

ون گوگ در طول زندگی خود فقط یکی از نقاشی های خود را بفروش رساند.

خشکیده بر لبانم لبخند مهربانی..
کز شوق خنده هایش عمریست بیقرارم

سلام بربرادرانی که شانه های پدران تکه ای از وجودشان شده درروزگار سختی...

سلام برخواهرانی که قلب مادران را به امانت گرفته اند...

ای ما و صد چو ما ز پی تو خراب و مست
ما بی‌تو خسته‌ایم تو بی‌ما چگونه‌ای؟

رواق منظرچشم من آشیانۂ توست
تمام حظّ دلم نگاه عاشقانۂ توست

شهید
شیدایی‌ست
که آیتِ «م‍َن عَشَقته» را
با خامه‌ی خون تفسیر نموده است...

ای‌کاش؛
انسان،
همواره،
انسان می‌ماند؛
خدایی و آسمانی؛
با سرشتی،
پاک و ایمانی!

به نماز می‌روم
به دعا
در دَم و بازدمِ آه
با شبنم اشک
بر پاکی عشق
سلام خواهم گفت

وطن جایی‌ست که اسامی حک شده بر سنگ‌گورها آشنا باشد.

مینویسم تا بماند یادگار
تا بگویم یاد باد آن روزگار

مرا در شب بازوانت سفر ده
بی‌پروا، بی‌مرز، بی‌سایه
تا تمام من،
تمامِ تو شود
و بعد… هیچ