متن باران

درخت همهمه سرکرد و
شاخه ها لرزید
و جویبار گریخت...

روی ماه را شالی ز ابر پوشانید
دیگر گنجشک هم نخواند
دست های باد
تکّه های خوابِ شبانه را روبید
و همراهِ برگ ها به هر سو بُرد
آنگاه ترانه های کهن را
به سرانگشتان نواخت
از فراسوی عشق
برای...

یک روز شاید آه من هم جان بگیرد
در سینه ات احساس من میدان بگیرد

این دختر معصومِ بااحساسِ عاشق
در چشمهایش پرچم عصیان بگیرد

وقتی قضای عاشقی درداست، من نیز
دل میکنم تا عذر او پایان بگیرد

در چنته ام چیزی به جز حسرت ندارم
باشد خدا بر شاعران...

محبوب من
.
شما نباشی؛ همه ی بغض های جهان در گلوی من است
کوچه ها را یکی یکی ورق میزنم
از پاییز راهی به شما پیدا میکنم
باران های درونم آغاز میشود
محبوب من؛ بی تو پاییز دوران سختیست...

تا به حال به باران های تابستان فکر کرده اید؟!
که چقدر با باران زمستان فرق دارند!
ناگهانی می آیند،
کسی انتظارشان را نمی کشد.
برای همین محبوب اند
و به اعماقِ جان نفوذ می کنند.
چقدر تفاوت اساسی بین آن دو وجود دارد!
چقدر زندگیمان
به این ناگهانی رخ...

خانه بوی نارنگی می دهد،
نارنگی های نارسِ روزهای اول پاییز،
نوستالوژی سالهای کودکی در من بیدار می شود.
هوا بوی پاییزهای کودکی ام را می دهد،
پاییزهایی که هر روزش باران می آمد
و زمین پر می شد از برگهای نارنجی و خرمالوهای نارس که زیر پا له می...

زیرِ این نم نمِ باران غم انگیز بیا
زادهٔ مِهر، پیام آورِ پاییز بیا

ماهِ من، پرده نشین بودنِ تو تا چه زمان؟
طاقتِ برکهٔ جانم شده سرریز، بیا

قهرِچشمان تو ازمن، به چه جرم و سببی!
ای به قربان تو و قهرِ تو، برخیز بیا

انتظارِ تو مگر چیست...

دوست داشتم آینه باشم تا
چهره ی تو به وقتِ شادی، در من نقش ببندد.
یا باران باشم
بر کویرِ ناامیدی ات ببارم،
و قلبت را مملو از نور و امید کنم.
یا عطر موردعلاقه ات باشم،
و تو را تنگ، در آغوش بفشارم!
خودکاری که با آن می نویسی...

هوای شهر،
بدونِ یار
مسموم است.
برای دلی که
گیر باشد،
از آسمان
باران که نه!
اندوه می بارد...

دل خوشی های آدم،
رنگ تازه ای به خود می گیرند،
وقتی طبیعت و باران همدیگر را عاشقانه بطلبند...!

پناه مى برم به خیال از شرِّ حقیقت...
بیا باران بزنیم و مست بشیم...

غلت میزند روی شانه ی سمت چپ
نوک دماغش میخورد به نوک دماغم
میخندد...
چشمانِ بدونِ آرایش اش برق میزند
نفس گرم اش میرسد به لبم
موهایش را کنار میزنم
موهایش را نفسِ عمیق میکشم
از پیشانی نوازش میکنم تا زیر چانه اش
آبِ دهانش را قورت میدهد
میگوید لطفا...

پاییز آمده ست که خود را ببارمت!
پاییز: نامِ دیگرِ «من دوست دارمت»
.
بر باد می دهم همه ی بودِ خویش را
یعنی تو را به دست خودت می سپارمت!

باران بشو، ببار به کاغذ، سخن بگو...
وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گلِ کاغذیِ...

آخرین شب تابستان
دست به دامن بلند مهر می شود
وشهریور
از میان کوچه باغ می گذرد
و پاییز پرتکاپو
با بوی نارنج هایش
کنار خلق شیرین چای تازه دم
لحظه های عاشقانه ام را
به نفس نفس می اندازد
باید تب زرد انتظارم را
با حریر پیراهن چاکدارم
میان...

بعضی روزها، آدم دلش یک معجزه می خواهد،
معجزه ای شبیه به باران
معجزه ای شبیه به یک خیابان
که از آنسویش یک نفر بیاید
و هوایِ خوبِ خیابان را به خانه ات بیاورد..
یا بگذارید اینطور بگویم ؛
بعضی روزها آدم دلش
یک نفر را می خواهد که از...

باران که می بارد دلم هوای قدم زدن میکند ...
زیر باران...
شب...
بدون چتر ...
هوای خنک ...
بادی که آرام هو هو میکند ...
ترانه ی گوش نواز باران ...
قطرات باران که هوس رقصیدن کرده اند ...
همه و همه دلم را هوایی تر می کنند ......

دلم خزان است
در این فصل خزان ...
دلم همانند هوای پاییزی گرفته است ...
دلم هوای قدم زدن زیر باران را دارد ...

نه باران
نه بوران
نه آتش
نه توفان
صدای تو انگشت تبدار آن دختر نوجوانی ست
که یک نام را بر بخار تن شیشه
ننوشته خط زد

صدای تو انگشت یخ بسته ی مادر تازه پیری ست
که در اشک ریز گلاب و گلایل
گِل از نام یک مرد می...

بر دوش خودم سنگینی می کنم
خسته ام از روزها
از فصل ها
چه بهاری بود و تابستانی
گذشت اما
به "یادش به خیر"ها ...
دلم یک پاییز جانانه می خواهد
همان که رنگ و بویش عاشقانه است
فصل خوب دلدادگی ها
همان که با زبان مهر ترجمه می شود...

باران بهانه ست

می دانم که برای عاشق شدنت
کمی بوی گندم، بوی نارنج، بوی کاهگل های خیس خورده کافی ست

به قاصدکها بگو
از سمتِ تو که می آیند
کمی از یادت را بیاورند
چتر برنداشته ام

شیوا علمی

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخهای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

دلم در احاطه پاییز
حتی هوای شعرها هم پاییزیست
خودشان سپیدند و حال و هوایشان نارنجی
بی وزنند و بی قافیه
می نشینند بر دل کاغذ
و پاییزی می کنند دفترم را :
پاییز است بیا
گفته بودی عاشق پاییزی
و من همان پاییزم
همان باران
همان هوای ابری
همان...

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی
تو همان ناب ترین جاذبه ی دنیایی

تو پر از حرمت بارانی و چشمت خیس است
حتم دارم که تو از پیش خدا می آیی

مثل اشعار اهورایی باران پاکی
و به اندازه ی لبخند خدا زیبایی

خواستم وصف تو گویم...

پاییز، پیاله پر می کند.
باران
گیسوگشاده می رقصد.
من، تسلیم تماشا...
چه انارِ سرخی بر لب های تو شکفته است!

کاش میدانستیم دلبستن
مثل برف نیست که سرد و بی روح باشد
مانند باران نیست که گاهی شدت گیرد
وگاهی چند ماه غیبش بزند
مانند رمل های شنی بیابان ها نیست که
با وزش ناملایمات ارتفاعش کم شود
مانند ماه نیست که یک شب باشد یک شب نباشد
مانند کور...