سنگینى مى کند این غم غریب ، در نگاه من مثل آسمان ؛ که روى شانهٔ زمین ..! آهاى ...! مى آید صدایم .؟ یک نفر کمک کند...! جلال پراذران سفیر اهدای عضو
می بوسمت چنان گرم که زمین تا پایان حیات رنگ زمستان به خود نببیند.
زمستون که می رسه انگار زمین عاشق تر میشه...اینو وقتی فهمیدم که رو چمن ها دراز کشیده بودم...بر خلاف هوای سرد، قلب زمین داغ داغ بود..چمن های یخ زده خودشون رو پهن کرده بودن تو آفتاب ظهر و زمردی تر از هر فصل دیگه می خندیدن....درخت چنار برهنه قامت ایستاده...
برای آسمانی آبی، ابر کافی ست! و برایِ زمینی برف گرفته، یک هم گام تا بی نهایت! اما برای من، تو تمامِ این زیبایی هارا دارایی، حتی اگر آسمان کِدر باشد و زمین عاری از برف! نسرین هداوندی
این جا زمین است جایی که می توان در آن دل داد و دل نداد این جا زمین است و عشق و محبت ها که خیلی خیانت می بینند
از آخرین بار که عکست را بوسیدم، بسیار پیر شده ام، ای زنی که غم لبخندش را دوست دارم. از آن آخرین بار، که ازحروف کلمه تراشیدم و به پای نبودنت ریختم، تکه تکه از دست رفته ام، همان طور که شاعری که دوستش داری گفته بود. هربار به آسمان...
ازحوالی پاییز.. با نم نمِ آبان آمدی.. زمین دلباخته ات شد... و تو باعثِ برگ ریزانی.
تیمور گورگین چولابی به دور خود زمین یک سال چرخید به شوق سال نو سر زد به خورشید تو اما سال ها یادم نکردی چه فرصت ها که پرپر گشت و خشکید.
ٖبیا اصلاً خودمان را گول بزنیم... بیا فکر کنیم که دنیا این شکلی نیست دنیا جنگ نیست دنیا گرانی نیست دنیا دل خوری و نارفیقی نیست... بیا فکر کنیم که دنیا جایی ست که شلیل و آلو قرمز دارد دنیا هنوز میوه های تابستانی دارد فصل میوه های تابستانی که...
کسی که بهشت را در زمین نیافته است، آن را در آسمان نیز نخواهد یافت. خانه خدا نزدیک ماست، و تنها اثاث آن عشق است...
مواظب گرمای دلت باش، تا کاری که زمستان با زمین کرد زندگی با دلت نکند....!
موهات امتداد قطره های باران آسمان را به زمین آورده ای مرا به آسمان
" زن " تنها شعبه ی بهشت است روی زمین...
تمام کوچه های شهرمان را غم گرفته درون خانه جای همهمه ماتم گرفته برای ما تمام زندگی رنگ خزان است زمین از گریه های نو بهارش نم گرفته کجای زخم های کهنه را محکم ببندیم که زخم تازه جان از پیکر آدم گرفته دوایی را برای دردمان پیدا نکردیم تن...
جاده ها گِره زده اند پامان به زمین آسِمان را بی راهه می دانند...! حادیسام درویشی
نگاهِ آسِمان جذبش نکرد زمین است که جاذبه دارد . حادیسام درویشی
سقوط برگِ بَرنده ایست که درخت ، قاطعانه بَر زمین می کوبد. حادیسام درویشی
این بهارِ ناب، چون شعرِ تَر است مثل یک دیدارِ تازه، نوبر است آسمان، آیینه کاری می شود در زمین، آیینه، جاری می شود . می شود با خطّی از باران نوشت: بهترین ماهِ جهان، اردیبهشت...
باران صبحگاهی شد برف نشان عشق آسمان ست به زمین عاشقان یاد گیرید عاشقی را
بچه بودیم و چیزی نمی فهمیدیم، بچه بودیم و بی خیال بودیم، برای خودمان دنیایی ورای این دنیا ساخته بودیم و در آن سیر می کردیم، شنگول و سرخوشانه تک تک کوچه های کودکی را گشت می زدیم، چرخ می زدیم و برای خودمان خیال های جانانه می بافتیم. بچه...
میان فلسفه ی زندگی لحظه ای به خوشبختی فکر کردم اینکه وقتی تنها قدم می زنی تکه ای از آسمان مثل سایه دنبالت راه می آید این یعنی خوشبختی؟ راستی من هر چه به زمین نگاه کردم مثل خطی ممتد بود مثل جاده ای بی انتها که فقط برای خودش...
صبح از سفر سخت زمان می آید زآنسوی زمین و آسمان می آید شب را به فراسوی زمین رانده به خشم صبحی که نفس نفس زنان می آید
خراش دردناکی بود بر چهره ی زمین آسمان خراش
اگر چه پیکری بی سر.. زمین او را بجا آورد حسینِ آل پیغمبر زمین از خون او نوشید به خود لرزید سپس آماده زلزالِ آخر شد ولی در لحظه آخر زمین آرام شد، اِستاد به پاس سجده سجاد
