شعر

نباشی سال و ماه درد داره
تمام لحظه هایم درد داره

غمت آتش بزد دشت دلم سوخت
چه خاکستر که دودم درد داره

عجب زخم عمیقی در دلم هست
که امواج نگاهم درد داره

نصیحت ها کردنم همسایه ها
که این زخم زبان ها درد داره

خدا خود این دل...

کام دل گر چه شد از شور غم عشق تو تلخ
جان شیرین منی، بلکه ز جان شیرین تر

بُتا با من چرا تو بی وفایی
من از تو میرهم همچون هوایی
هوس دارم به بالینم بیایی
رهایم کن ز هجران و جدایی

ای موذن بعد اتمام اذانت جان من
اندکی هم با همان سوز و نوا از آن بگو

از جلوه ات پای دلم هر لحظه در گِل می رود
وه وه چه شیرین می روی کز رفتنت دل می رود

این مرد بر لب گریه را خنده تظاهر می کند
آیینه هم از دیدنِ حالش تحیر می کند

از بس میان کوچه ها آواره ی راهت شده
آن دوره گردِ پیر هم او را تمسخُر می کند

بُغضی همیشه آشنا هر شب کنارِ سفره اش-
نان شبش را در گلو...

چشمان شرابی

دوچشمان شرابی قاتل من
دولبهای اناری حاصل من

دولیموی به بار آورده دلبر
به باغ دلگشای فاتح من

بلور گردنش مانند مهتاب
ربوده عقل وهوش کامل من

به او گفتم که جانم بر لب آمد
بگو وصلت شود کی شامل من

آب از رگ جوی ما روان می گردد
گل بر سر و روی ارغوان می گردد

این کهنه درخت آرزو بی باران
با بوسه ی عاشقی جوان می گردد

جانا تو مرا یار وفادار نبودی
دل را به تو دادم و لی دل دار نبودی

غمگین شدم اما تو غمخوار نبودی
عاشق کش و معشوق نگه دار نبودی

از این غمت هر روز دو صد بار بمیرم
تو از دل من هیچ خبردار نبودی

شعر اگر نتواند
موهایت را بسراید
وکلمات،زیبایی چشمان مشکی ات را توصیف کند.
وقافیه ها با عطر تو پر نشوند.
به چه کار می آید؟
به صبح می رسد؟
آیا ارزش وقت را دارد؟
لیکن شعری که شما را ندارد،محبوبم.
من را شاعر نمیکند...
نه پاریس
نه اینجا
نه دمشق...

خزانِ بی تو سرد و غمگین باشد ای نگار من
این فاصله جانم گرفت ، بُرد همه قرارِ من

غروب جمعه می شود وقتی ز تو بی خبرم
آشوب میشود دلم نیست در اختیار من

لبخند تو آرامشِ محض و دعای هر شبم
و روی ماهَت روشنی بخشِ شبانِ تارِ...

گوش کن...! جاده صدا می زند از دور قدم های تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست...
پلکها را بتکان..!
کفش به پا کن و بیا..!
و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد.
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
پارسایی ست در آنجا که...

سفره ای از فرط ایمان نان نداشت!

سفره ای از فرط نان ایمان نداشت!

یک چیز آدم را می کشد
گاهی یک تیر،
گاهی یک تصادف،،
گاهی یک شعر
و یا یک رفتن
ولی هیچ آدمی
از تنهایی نمرده ست،
فقط بسیاری دق کرده اند...



سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

شعر از این سیاسی تر؟!
دنیا بی تو،
زندانی ست بزرگ!!!
...
و من اسیر در سلولی انفرادی
محکوم به ابد وُ
تبعید به قلب بی وفای تو...




سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

هر لحظه نتم روشن و چشمم به پیامی
یک حال شما؟ عاشقتم عرض سلامی...

لبخند بزن که زندگی در گذر است ...
بر شانه ی صبح،قاصدک خوش خبر است

می گفت نسیم ِ کوچه گردی دیروز
بانوی بهار از همه خوشبخت تر است

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه
روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد

چه ساده ایم ! در این ایستگاه خالیِ متروک
نشسته ایم کماکان به انتظار ... بِمانَد
چه روزهای قشنگی قرار بود بیایند
چقدر شاکی ام از دست روزگار ... بِمانَد !

لحظهٔ آمدنت دیر، ولی رفتنِ تو
مثل برهم زدن پلک دقیق است چقدر

از درد گرسنگی بهم پیچیدیم
ازهم گله کردیم و کمی خندیدم
در موقع افطار خدا می دانست،
ما شُکر کنار ظرف خالی چیدم...

عشق شور و تکاپوست بیا بشناسیم
به تن جامه ی ناجوریست بیا بشناسیم

عشق سوختن و ساختن زیبایی ست
دفتر وفا و بی وفاییست بیا بشناسیم

عشق دل را به قفس دادن شیریست
جنباندن دم اش به شغالیست بیا بشناسیم

عشق غرش ابر غم و برق خنجر ست
سیل ساینده...

ز شب ندیده دیدگانم چون شب نگاه تو
ای شب تاریکم کی می شوی بیدار تو؟!

دو چشمت از عسل لبریز و لب هایت شکر دارد

بیا هرچند می گویند شیرینی ضرر دارد

زدم دل را به حافظ دیدم او امشب برای من

«لبش می بوسم و در می کشم می» در نظر دارد



اگر چه مثل نرگس نیست چشمش سخت بیمار است

کمر چون مو...