متن عاشقانه غمگین

به گرمای بی‌ریای شانه‌هایت قسم
هیچ جایی در این جهان
شبیه تو، خانه نمی‌شود
بیا دست‌های زمان را
به آغوش شب بسپاریم
تا سکوت میان‌مان
حرف بزند
پیش از آن‌که صبح
با واقعیت بی‌رحمش
میان ما فاصله بیندازد

در شبی مهتابی از امواج نور
در میان مردمی بینا و کور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
این وصال
روزی فرا خواهد رسید...

لحظه به لحظه زندگیم،
پر شده از خیال تو.

خاطراتم را..،
سیه چشمان تو پر کرده اند.

بی تو..،
پایان حیات من چقدر نزدیک است.

چشمان تو..،
آغازگر حیات ما بود.همین...

بغل کن مرا.
دنیایم آغوش امن و گرم تو را کم دارد

بغل کردم زندگی را،
بی تو عجب سرد و دلگیر بود.

لحظه به لحظه ی زندگیم.
پر از خاطرات چشم توست

چشمانت چه زیبا حک شده اند.
بر سر دفتر زندگی ام.

لحن شیرینِ بیانش را
با نجوایی کودکانه
دوچندان زیبا می‌کرد
و من چگونه بگریزم
از وابستگی تیر تیز دلبری‌هایش

دل چو آیینه، ولیکن پر ز گرد روزگار
می‌کشد از خامشی شب تا سحر، رازِ نگار

ماه در چاه است و ناهید از نفس افتاده باز
می‌خورد خون جگر، شبگیرِ بی‌تابِ غبار

باد با دست دعا می‌رفت سوی آسمان
ریخت از دامان او پژواک‌های بی‌قرار

نقش بر دیوار شد تصویر...

روزها با فکر او دیوانه‌ام، شب بیشتر...
                         هر دو دلتنگ همیم،
                       امّا من اغلب بیشتر...!

هوای دلم ابریست چشمانم جای خود
شاید خودت هم ندانی که
چتر دستانت چه ها که نمی‌کند
در این حال و هوا
بوسه بن بستی است برای رسیدن به آزادی....

در این لاشه زار

که قلبش از آسفالتِ داغ تلو تلو می‌خورد

و رگ‌هایش، بزرگراه‌هایی پر از ماشین های مشدی ممدلی است

ما می‌دویم

پا به پای سایه‌هایمان

در تعقیبِ چیزی که هرگز نمی‌رسد

باورهای سیمانی

چغاله ی ذهنمان

و پنجره‌ها

قاب‌های شُل از نگاه‌های شَل اند

هر کداممان جزیره‌ای...

گاهی عشق
مثل باد مرداد است
می وزد اما خنک نمیکند!

من متعلق به هیچ کسی نیستم
و مالِ خودم می مونم .
من هیچ چیز باارزش تر از وجودِ خودم ندارم.. .

سراب بوده عشق تو، محال بوده عشق تو
شبیه  یک   تَوَهُّمی  ،  خیال بوده عشق تو

تو لُعبَتی و خوشگلی ، زبانزدی به عاشقی
برای  عاشقانه ها ، مثال   بوده  عشق  تو

همیشه در فکر تو و همیشه با تو  زنده ام
به حکم شیخ شهر ما حلال بوده عشق...

باکستر: آینه ات شکسته...!
خانم کیوبلیک: می دونم،
همین جوری دوستش دارم،
من رو همون طوری که هستم
نشون میده...

جاده بی انتهاست
و من
در آغاز
آغاز باتو بودن..

بگیر دستِ مرا تا دهانِ باد بِبر
لباسِ قافیه ها را دریده ام هرشب
به خود بپیچ کرانِ گناهِ آدم را
حنایِ هاله ی حوّا، شناسنامه ی تب

کمینِ حادثه هایم هنوز سمتِ تو و
صدایِ بویِ تنت دورِ گردنم جاری
من از کجایِ وصالت شروع کنم بانو
که پشت...

شدم بیمار عشق تو.
مرا درمان نیست جز تو.

بمون ولی بخاطر غرور خسته ام برو
برو ولی بخاطر دل شکسته‌ام بمون
تو رو نفس کشیدم و به گریه با تو ساختم
چه دیر عاشقت شدم
چه دیرتر شناختم
تو با منی و بی توام
ببین چه گریه آوره
سکوت کن
سکوت حرف آخره

تنها یادگاری که از تو برایم
باقی مانده ...
بُغضِ سِمِجی است، که غروبهای
جمعه راهِ گلویم را میبند....