متن کوتاه

خویش را گم کرده‌ام در سنگلاخ زندگی ؛
هرچه می‌گردم نمی‌دانم کجا افتاده‌ام ...

گر از یادم رَود عالم
تو از یادم نخواهی رفت
به شرطِ آن که گَه گاهی
تو هم یادی کنی از من

چو عاشق میشدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد...

💔😔

בنیا به ڪام בل مــا هرگـــــز نرقصیـב.
باشـב ڪه به ڪام בل شما برقصــב الهی...

مـــن בر خلوت تنهــاییـــم،
چه رویاهایی ڪه نساخته ام،
ڪه تـــو خوבت از آنها بی خبری.

مـבتهاست ڪه یخ زבه ام בر خوב،
از سرבیه نگاهت، صدایت و آغوشت...

آن‌قَدَر بارِ غمت را به مژه برداشتم
که اگر کوه بُدی، پُشتِ زمین می‌خَمید…

از شکافِ جگرم، راه به جایی جُستم
که اگر فاش کنم، کعبه ترک بردارد!

چو رعد آمدی و برقِ چشمت امانم برید
ببین که مرده بُدم، با تو باز زنده شدم!

مرا به تیغِ نگاهت بکُش که در مذهبت
هزار بار مُردن و برخاستن، عبادِتِ ماست!

بعــــد تـــــو،
تنهــا تنهـایی بوב ڪه تنهایم نگذاشت...

تو بخوان
آهنگ دوست داشتن
من سازم را
بانفس های تو
کوک می کنم

در هوا میپیچَد
عطرِ باران خورده یِ موهایَت
پروانه عاشقُ
یاس سپید پژمرده میشَوَد.

مبا‌בا انقـבر בیـــر بیایـــی ڪه.،
בر زیر باران اشـڪ شوق בیـבارت خیس شوی.

בلیل مرگــم را از چشمانت جویا باش.
آنها خوب میداننـב בلیل مرگـــم را...

هــوای ســرב تنهاییــم را...
تنهــا تــو آغــوش گرمش باش.

و امــــا چشمـــانت..،
آغازیست برای یـڪ عمر جـــان בاבن...

در چشمان تو که می‌نگرم،

زمان از ایستادن شرم می‌کند

و دل، بی‌صدا زانو می‌زند.

تو دل انگیزترین هوسِ دلی بودی،
که ب مرز جنون کشیده شد.

شاعران
جهان را قابل تحمل می کنند
و زنان
جهان را زیبا

تو
آشکارترین راز ِ شعرهای منی
هر چه پوشیده ترت می‌کنم
عریان تر می شوی

مابین

هرچه که بین ما بود هوس بود خیال بود
هرچه که بین ما بود قفس بود سوال بود

گیسوی احساسِ مرا تو با قلم شانه بزن
بر لب این شکسته‌ دل بوسهٔ مستانه بزن

شانه ام، برای سیل اشک هایت کافی بود؛

اما

استوار تر از کوه برای تکیه زدنت خواهم شد…