متن کوتاه

اشک آمد ورسوا کرد این بغض غریب را
غریب بمانی ای چشم از بس
این دل را رسوا می کنی…

پیش آ بهار خوبی تو اصل فصل‌هایی

آمد بهار ای دوستان،خیزید سوی بوستان

اما بهارِ من تویی،من ننگرم در دیگری

عشق جریانیست مداوم،


در میان چشم تو تا قلب من.

از احساس،
چه دیدی،
جز غم و اشک؛
که هنوز هم،
داری عطش،
برای بودنش؟!

به حالِ سنگی می‌مانم
میانِ رودی خشکیده
تو رفته‌ای
اما خاطراتت
همچنان در جریان...

وقتی،
به یاد تنهایی‌هایم می‌افتم،
دردی،
در ناکجای احساسم،
زاییدن می‌گیرد!

در حکومت، مهرورزی‌و، عدالت، لازم‌ست؛

مثلِ مولایم که بوده، حاکمی بس مهربان.

بس که کاسه، کاسه تاسه، خورده‌ایم،

صبرمان لبریز گردیده؛ خدا!

اینایی که تا دیروز واسمون دم تکون میدادن امروز دارن واسمون دم در میارن :)

اگر هنوز در سرت هست
پس ارزشمند است
بخاطرش خطر کن!

چنان تو در دلِ من جا گرفته‌ای ای جان
که هیچ کس نتواند گرفت جای تو را

از گل کاشتن تو حیاط خونه ی کسی که بهش آب نمیده دست بردارید

بیا؛
سازِ دلم را کوک کن،
با عاشقی‌هایت؛

بشو شور و،
بزن ساز و،
یکی شهناز،
با قلبم!

نرو از پیش من؛
آخر،
مجالِ بی تو بودن نیست؛
دلم مویه کند هر دم؛
بگرید زار؛
می‌گیرد!

اجاق دل، ز بهرِ مهرِ تو، گرم از محبّت شد!
بیا مهمان قلبم شو؛ که احساسم به وجد آری!

تمام نقطه‌های دل، قلمرو دلت شده؛
تو پادشاه دل شدی، به یک نگاه مهربان!

همین مجازات تو را بس است!
که من دیگر تو را
آن طور که می دیدم،
نمی بینم...

بدون او با چه قلب شکسته و غصه داری
سال نو را آغاز می کنم.

واسه کسی خاک گلدون باش که اگه به آسمون رسید، بدونه ریشه اش کجاست :)

هر آنچه که زیباست،زیبا می ماند،
حتی اگر پژمرده باشد!

و سلام من به خدایی که هست نزدیک تر از رگ گردن به من

...تنگ غروب، درپی تو آبشارِ اشک
آیینه ی تمام نمای غزل شده ست...

...رمیده می شوم و رام می شوم باتو
غزل غزل به هوایت غزال خواهم شد...