متن کوتاه

رنج و مشقت‌های زندگی،
بر لبه‌ی پرتگاه ـ
پایینم کشید!

نه نوشته می‌شود،
نه زبان دارد که سخن راند ـ
بوسه!

صدیقه جُر
عشق، پرنده‌ای بود
که روی شاخه‌ی حقیقت نشست؛
دروغ آمد و شاخه از ریشه شکست.

صدیقه جُر
ساعتِ عشق ایستاد؛
وقتی عقربه‌های دروغ
به وقت آمدن رسیدند.

دلم لبریز است،
از عشق تو ـ
گاه‌ به گاه از آن بردار!

زیباترین عیدی تو،
برای من ـ
گز و انگبینِ بوسه‌هایت است!

دیری‌ست که رقصیدن را فراموش کرده،
نمی‌رود بر روی ران هیچ زنی ـ
دوک نخ‌ریسی!

رازآلود می‌ماند،
در میان بقچه‌ی زندگی ـ
عشق من و تو!

هیچ غروبی بر نمی‌گردم،
با خورشید غروب می‌کنم ـ
آن هنگام که تو نیستی!

بیا بچینیم شاه‌توت،
بتکانیم درخت‌های توت را ـ
به یاد کودکی!

در آن دنیا هم،
انارهای باغ تو را می‌طلبم ـ
تا برایم شراب کنند!

شاخه‌ای گل نرگسم
در دستان کودکی فقیر،
عطر نوروز از من برخواسته!

دخترک بهار است،
که پیراهنی از گل نرگس به تن کرده...
نوروز!

دور و دراز شد،
چون روزگاران خیلی‌ دور...
دیدار تو!

نمی‌تواند سر بلند کند،
درخت زرد‌آلویی‌ست شرمگین...
آن زن زیبا!

بر شاخه‌ی درخت زیباست،
اما در دستان تو زیباتر،
چون روی ماه کودکی،
گردوی نو رسیده!

تُره‌ی زلف پُر مُهر زن،
فرمانبردار هر راهی می‌کند
اسب چموش را...

تنها برگی کافی‌ست
برای نصب تابلویی
جهت نشان دادن اوج زیبایی
فصل پاییز...

موهای ریخته‌اش را،
تار تار جمع می‌کند ـ
آفتاب غروب کرده!

پر از حکایت‌های سر به مُهراند ـ
فالبین هم جرأت خواندنشان را ندارد ـ
چشمانت!

تکه ابرها را می‌شمارد،
چشم‌انتظار بارانِ است ـ
مزرعه‌ی تشنه!

واق‌واق سگ‌ها می‌آید،
دیروقتِ شبان تابستان ـ
رهگذری سرگردان!

گیسو افشان کرده است،
در برابر باد می‌رقصد ـ
بید مجنون!

نسیم صبح،
تار به تارش را به رقص در می‌آورد ـ
موهای ابریشم!