متن کوتاه

قطعا خدا فراموش نمی کند،
قلبی را‌ که به وقتِ سختی
به او پناه برد...

لبخند پاییزی..

دوست دارم دوست دارم خنده هایت را
تو ای لبخند پاییزی..تمام بنده هایت را

گــر مــرا لایــق بـבانــی،
بنـבہ ے آن لب خنـבان و گرفـتار نگاہ تو منم.

خوشا چشمی...
ڪـہ از شوق رسیـבن بـہ نگارے خیس باشـב.

به آدم‌ها به‌خاطر سهمشان از شادی حسادت نکنید، چرا که سهم غم آن‌ها دیده نمی‌شود.

آدمی ساخته افکار خویش است

فردا همانی می‌شود
که امروز می‌اندیشیده!

حرف‌ها نقابند، رفتارها حقیقت.

به «رفتارِ» آدم‌ها دقت کن...🌱

شادی جاودانه‌ای دارم
به وسعت اقیانوس
وقتی‌که صبح‌هایم
کنار ساحل چشم‌هایت
بخیر می‌شود

بیقرار آن سیـہ چشمان مستش گشتـہ בل.
آن کـہ با عشوہ ز من בل را ربوב و پس نـבاב.

قفس را نه می‌گشایند،
نه می‌سازند،
قفس را باور می‌کنند…
و هر باوری
روزی
فرو می‌ریزد

یک لبخند به لب کسی نشوندن

بزرگ ترین هنر دنیاست

امروز شما هنرمند باشید

این پاییز ؛
تو را کم دارد برای قدم زدن
وگرنه من آدم خانه نشینی نیستم....

نگاه کن!
هنوز...
واژه ای
نفس دارد
در سطر های نیم بند

بیاو شکوفه کن!

حالا
هر قدر
بلند شوم
از هجای نور
باز
صخره ی شکسته ی حافظه 
جیغ می کشد
دریا را

دلم، پرواز می‌خواهد، از این جا
از این دنیا؛ که شد، سرشارِ سرما

به جان احساسِ دلسردی نشسته
نمی‌بیند، دل اصلا، مِهر و گرما

به درد سِر شدم
اما ملکه ایم نیست
تا شمشیری بر دو شانه ام گذارد
و مفتخرم کند به سِری

پایان نـבارב בلتنگے هاے تو،
هر شب با نبوבنت بیش از حـב میشوב.

حریف غم و تنهایـے و בلتنگیِ تو نیست בل ما،
شـڪستیܩ...

ز هر ڪـس میتوان آسوבہ בل ڪنـב.
بغیر از آنـڪـہ با چشمان مستش برבہ בل را.

گر ڪـہ بیرون بروב جان ز تنم از غم בورے تو،
بایـב چـہ ڪنܩـ...؟

آن‌کسی که می‌رود
هیچگاه چنان آنکه
تنهایش گذاشته‌اند
غمگین نمی‌شود.

زن بودنم،
هزار شاخه گل خواهد داد،
با هر نگاه مهربانش...

من بـہ شوق בیـבنش گریان شـבم،
او بـہ اشک شوق من خنـבیـב و رفـت.